Semua Bab ดาราจักรแต้มรัตติกาล: Bab 1 - Bab 10

ท่าทางที่ดูเป็นผู้บริสุทธิ์และห่างเหินเช่นนี้ จุดไฟโทสะที่อัดอั้นมาหลายวันในอกของเซียวเยี่ยนเฟิงให้ลุกโชนขึ้นมาทันที"ช่วงนี้เจ้าไม่ยอมให้ข้าเข้าห้องเจ้า กลับผลักไสข้าไปหาหลิงหว่านทุกวัน! ตอนนี้เหิงเอ๋อร์ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว ไข้ขึ้นสูงไม่ลด เอาแต่เรียกหาแม่ เจ้าเป็นแม่แต่ไม่ไปดูแล กลับมานั่งอ่านนิยายอย่างสบายใจอยู่ตรงนี้อย่างนั้นหรือ?!" เซียวเยี่ยนเฟิงหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง แววตาคมกริบราวกับมีด "หร่วนเหยากวง เจ้าตั้งใจจะทรมานตัวเอง หรือตั้งใจจะทรมานข้ากับเหิงเอ๋อร์กันแน่?!"หร่วนเหยากวงได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมเลย เธอราวกับได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง "ท่านอ๋อง ที่หม่อมฉันให้ท่านไปพักที่เรือนของน้องหญิงชุย ก็เพราะท่านเคยบอกว่า นางฝีมือดีมากยามอยู่บนเตียง ส่วนที่หม่อมฉันไม่ไปดูเหิงเอ๋อร์ ก็เพราะเขาบอกว่า อย่าไปรบกวนเขาหากไม่มีเรื่องจำเป็น เขาอยู่กับแม่เล็กชุยก็เพียงพอแล้ว หม่อมฉันทำไปตามความต้องการของทั้งสองทั้งนั้น!"เซียวเยี่ยนเฟิงราวกับถูกหมัดชกหน้าอย่างแรง ความโกรธเกรี้ยวที่กำลังพุ่งพล่านพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า กลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าอับอายเขาอ้าปากค้าง อยาก

สองวันต่อมา หร่วนเหยากวงยังคงเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหนไข้สูงที่เล่นงานเซียวเหิงอยู่ทั้งคืน ในที่สุดก็ลดลงแล้วเมื่อรู้ว่าหร่วนเหยากวงไม่ได้แวะมาดูอาการเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เจ้าตัวเล็กก็โกรธจัดจนพังทำลายเครื่องเคลือบแตกพังทั้งห้องหร่วนเหยากวงไม่ได้ใส่ใจเซียวเยี่ยนเฟิงและบุตรชายเริ่มเอาอกเอาใจชุยหลิงหว่านมากขึ้นเรื่อย ๆวันนี้มอบเครื่องประดับศีรษะอันแสนแพงให้ วันพรุ่งนี้พาไปเดินเลือกซื้อผ้าไหมทั่วเมืองหลวง วันมะรืนจัดเลี้ยงในสวนดอกไม้ ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกดูกลมเกลียวสำราญใจหร่วนเหยากวงก็ยังคงไม่ใส่ใจเช่นเดิมเธอเอาแต่นั่งอยู่ในเรือนของตัวเอง พลิกอ่านหนังสือนิยาย คอยดูแลดอกไม้ใบหญ้า ราวกับเป็นคนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวเหล่านี้อวิ๋นหลิงร้อนใจจนมุมปากเป็นแผลร้อนใน แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อยกระทั่งวันนี้ เซียวเยี่ยนเฟิงและเซียวเหิงได้ผลักประตูเรือนใหญ่เข้ามาด้วยกันอีกครั้งเซียวเยี่ยนเฟิงยังสีหน้าย่ำแย่ แต่น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "อาละวาดพอหรือยัง ควรมีขอบเขตบได้แล้ว วันนี้มีงานล่าสัตว์หลวง ต้องพาพระชายาเอกไปออกงานด้วย เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปกับพวกเร

ภายในกระโจม สุดท้ายเซียวเหิงก็น้ำตาร่วง "เสด็จพ่อ...เสด็จแม่...กลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร หรือว่า...พวกเราทำเกินไปจริง ๆ พวกเราไปขอโทษนาง...ดีหรือไม่"ขณะที่เซียวเยี่ยนเฟิงมองม่านกระโจมที่ยังคงไหวไปมา เขาก็รู้สึกจุกอก แผลตรงแขนก็ปวดหนึบขึ้นมาเป็นระยะเช่นกันมีหรือที่เขาจะไม่รู้ ว่าเรื่องในวันนี้โหดร้ายสำหรับหร่วนเหยากวงเพียงใดทว่าเขากลับยอมเสียหน้าไม่ได้เขาเคยชินกับความว่านอนสอนง่ายและความรักอันลึกซึ้งของเธอ เคยชินกับการที่ต่อให้เขาทำอะไรลงไป สุดท้ายเธอก็จะให้อภัยและกลับมาหาเขาเสมอเขาไม่สามารถเอ่ยปากในเรื่องนี้ได้หากเอ่ยปากยอมแพ้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อไปเธอก็จะใช้วิธีการนี้มาควบคุมเขาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่จบไม่สิ้นเขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ข่มกลั้นความว้าวุ่นและความอึดอัดในใจลง ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาอีกครั้ง"ไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก นางก็แค่ใช้วิธีนี้บีบให้พวกเรายอมก้มหัวให้ บีบให้พวกเราขับไล่หลิงหว่าน นางอาศัยว่าพวกเรารักนาง ถึงได้กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้! พวกเราอย่าหลงกลนางเชียวนะ! ยอมตามใจไปครั้งหนึ่ง ก็จะมีครั้งที่สอง! จะทำให้นางคิดว่าต่อไปจะใช้วิธีนี้มาควบคุมพวกเ

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่จวนหลักอันเงียบเหงามีเพียงอวิ๋นหลิงที่ตาบวมแดงเฝ้าอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นเธอฟื้นขึ้นมา อีกฝ่ายก็ดีใจปนประหลาดใจ รีบประคองป้อนน้ำอุ่นให้หร่วนเหยากวงไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้อวิ๋นหลิงป้อนน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า และเปลี่ยนยาให้ด้วยความรู้สึกชินชาอวิ๋นหลิงร้องไห้พลางกระซิบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ฟังว่า ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ปิดปากเงียบ ไม่ยอมให้เรื่องในคืนนั้นแพร่งพรายออกไป พระชายารองชุยแท้งลูกจำเป็นต้องพักผ่อน ท่านอ๋องกับซื่อจื่อแวะเไปเยี่ยมเยียนดูแลทุกวัน มอบรางวัลให้ไม่ขาดสายข้างนอกร่ำลือกันว่าพระชายาใจอำมหิตขี้หึง คิดมุ่งร้ายต่อทายาท จนถูกท่านอ๋องรังเกียจทอดทิ้งไปแล้ว...หร่วนเหยากวงฟังแล้วก็ได้แต่ทอดสายตาที่ว่างเปล่าจ้องมองลายดอกบัวเถาที่ปักอยู่บนเพดานกระโจม เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำรังเกียจ? รังเกียจมานานแล้วต่างหากเธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ไม่คิดจะแย่งชิง แม้แต่จะเคียดแค้นก็ยังขี้เกียจเลยเธอเพียงแค่พักรักษาตัวเงียบ ๆ นับวันรอคอยเวลาที่จะได้กลับบ้านในที่สุด วันที่ปรากฏการณ์เจ็ดดาวเรียงตัวก็มาถึงหร่วนเหยากวงเปลี่ยนมาสวมเส

วันรุ่งขึ้น เมื่อเซียวเยี่ยนเฟิงตื่นขึ้นมา เขาก็รู้สึกเพียงว่าปวดศีรษะจนแทบระเบิด"ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือเพคะ" ชุยหลิงหว่านตื่นแล้วเช่นกัน นางยันกายลุกขึ้น ชุดนอนไหลเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ เผยให้เห็นรอยแดงคลุมเครือที่ทิ้งไว้เมื่อคืนบนผิวขาวผ่อง "จะให้หม่อมฉันปรนนิบัติแต่งตัวหรือไม่เพคะ"เซียวเยี่ยนเฟิงโบกมือปฏิเสธ เขาจัดการสวมเสื้อคลุมตัวนอกด้วยตนเอง"ท่านอ๋อง" ชุยหลิงหว่านเอ่ยขึ้นอีก "เมื่อคืนพระชายาวิ่งออกไปเช่นนั้น จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ หรือส่า...ท่านไปดูสักหน่อยดีหรือไม่"มือที่กำลังผูกสายคาดเอวของเซียวเยี่ยนเฟิงชะงักไปเล็กน้อยแววตาที่หร่วนเหยากวงมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายแวบเข้ามาในหัว ความหงุดหงิดในใจยิ่งทวีคูณขึ้น"นางจะไปเกิดเรื่องอะไรได้" เขาแสยะยิ้ม แล้วกล่าวเสียงแข็ง "ก็แค่อยากใช้แผนทรมานตัวเองบีบให้ข้ายอมก้มหัวให้ ข้าไม่ไปดูนางหรอก จะคอยดูว่านางจะเสแสร้งได้นานแค่ไหน"พูดจบ เขาก็ตะโกนเรียกพ่อบ้านที่รออยู่หน้าประตู"หากพระชายามาขอเข้าพบ ก็บอกว่าข้ากำลังยุ่ง ให้รอนางรอไป""พ่ะย่ะค่ะ"พ่อบ้านโค้งกายแล้วถอยออกไปเซียวเยี่ยนเฟิงจัดสาบเสื้อให้เรียบร้อย แล้วเดินก้าวยาว