ผู้ชายเอาแต่ใจ

นับว่าสวรรค์ยังเมตตาอยู่บ้าง ถึงแม้ไม่ได้ส่งเธอลงมาเกิดบนกองเงินกองทอง แต่ก็ยังให้รูปกายเป็นทรัพย์ เพชรพลอยจึงไม่ต้องไปเสริมไปตัดส่วนไหนของร่างกายออก ผิวพรรณก็ผุดผ่อง ใส่อะไรก็ดูแพง และตอนนี้เธอก็ดูสวยออร่ากระจัดกระจายอยู่ในชุดราคาเบ็ดเสร็จสามร้อยแปดบาท จะใส่ไปเดินถนนก็ดูน่ารัก จะไปเดินสถานที่หรูก็ยังดูดี

เสื้อเกาะอกง่ายๆ 59 บาท กระโปรงพลิ้วๆ มือสอง 99 บาท รองเท้าเรียบหรูดูลักซ์ชัวรี่ 150 บาท แต่เมื่อมาอยู่บนตัวเธอดูโดยรวมเหมือนราคาหลักหมื่น

ติ๊ด ติ๊ด

‘พี่เลื่อนวันกลับเป็นพรุ่งนี้ ฝากดูแลแขกด้วย’

“อะไรวะพี่วัฒน์” เพชรพลอยสบถทันทีที่อ่านข้อความทางไลน์จบ

‘วันนี้ก็ไม่ได้ไลฟ์ขายของสิ ลูกค้ากำลังติดเลย’ เธอส่งข้อความกลับไป

ณวัฒน์ขี้เกียจพิมพ์ จึงโทร.มา “พี่จ่ายค่าเสียเวลาให้ ถือว่าช่วยพี่หน่อยนะเพชร จะได้พักผ่อนไปในตัวด้วย  พี่เปิดห้องในโรงแรมนั้นให้ห้องนึงแล้ว ไปแจ้งที่เคาน์เตอร์ได้เลย”

“แขกของพี่จะกินเพชรอยู่แล้วนะ”

“พี่ถึงให้เพชรมารับแขกคนนี้ไง ถ้าเป็นคนอื่นคงเสร็จมัน พี่เชื่อว่าเพชรเอาตัวรอดได้ อีกอย่าง มันทิปหนัก”

“มั่นใจในตัวน้องเกินไปรึเปล่า เสน่ห์ของคุณเอเดรียนละลายเพชรได้ง่ายๆ เลยน้า”

“ฮาๆๆๆ พี่เชื่อว่าเพชรรับมือได้ พี่ฝากด้วยนะ”

จากที่คิดว่าจะกลับมาถึงล็อบบี้ก่อนเวลานัด เธอก็เลตจนได้เพราะต้องเสียเวลาซื้อเสื้อผ้าเพิ่มเติมสำหรับค้างอีกหนึ่งคืน พอกลับมาถึงโรงแรมเธอก็พบว่าพ่อหนุ่มตาสีน้ำตาลอ่อนกำลังนั่งกดโทรศัพท์อย่างสบายใจรออยู่ที่ล็อบบี้แล้ว

“คุณเอเดรียน” เธอเดินหิ้วของพะรุงพะรังตรงมาทางเขา

เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา “ใช้ไม่ได้ ผมถือมากเรื่องเวลา”

เมื่อกี้เธอยังเห็นเขายิ้มกับโทรศัพท์อยู่เลย แต่ไหงตอนนี้กลับทำหน้ายักษ์

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ รออีกแป๊บเดียวนะคะ ฉันขอเอาของขึ้นไปเก็บบนห้องก่อน ไม่เกินสิบนาที แล้วคืนนี้ฉันจะพาคุณตะลอนในกรุงเทพฯ ให้สาสมใจเลยค่ะ” เธอหวังว่าประโยคสุดท้ายน่าจะสร้างความพอใจให้เขาได้บ้าง

“มันคนละเรื่องกัน ผมช่วย” เขาลุกขึ้นคว้าถุงสัมภาระจากมือเธอ

“ไม่ต้องค่ะไม่ต้อง คุณรอที่นี่แหละ”

“คุณรู้ไหม รอคุณหนึ่งนาทีมันเหมือนนานเป็นปี ผมจะไม่นั่งอยู่ตรงนี้สิบปีหรอก”

‘อะไรวะ ผู้ชายอะไรเอาแต่ใจชะมัด’ เพชรพลอยได้แต่อ้าปากค้าง

“ผมไปคอยที่ลิฟต์” เขาตัดบทแล้วหิ้วถุงเดินนำไปก่อน เพชรพลอยได้แต่ส่ายหัวกลอกตา ก่อนเดินไปที่เคาน์เตอร์ แล้วก็ปรากฏว่า

‘พี่วัฒน์นะพี่วัฒน์ ทำไมต้องเช่าห้องหรูหราระดับเดียวกับแขกซูเปอร์วีวีไอพีของพี่ให้เพชรด้วย’

เธอส่งข้อความถึงณวัฒน์ทันทีที่เข้ามาในห้องพัก

‘เอาน่า แขกพี่เอาแต่ใจ มีเพชรอยู่ใกล้ๆ เขาจะได้อุ่นใจ’

พอเห็นว่าเอเดรียนเข้าไปทำธุระในห้องน้ำ เธอจึงเดินออกไปที่ระเบียง ชมวิวมุมสูงริมแม่น้ำเจ้าพระยาพร้อมกับคุยไลน์กับณวัฒน์ไปเรื่อยๆ ถึงนิสัยใจคอของแขก เพื่อที่เธอจะได้เอาใจเขาถูก จนกระทั่งได้กลิ่นหอมๆ ที่เริ่มคุ้นจมูกแถวต้นคอเธอจึงรีบเก็บโทรศัพท์ ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอกเมื่อนึกได้ว่าเขาคงอ่านภาษาไทยไม่ออก ไม่งั้นคงได้เห็นว่าเธอเม้าธ์อะไรเขาไปบ้าง

“ทำไมขนลุกล่ะ หนาวเหรอ” เขาถามพร้อมจรดจมูกลงมาบนหัวไหล่กลมมน ไล้ลงมายังต้นแขน

เพชรพลอยหายใจไม่ทั่วท้อง วูบวาบสั่นสะท้านทั้งที่แสงแดดยังจัดจ้า รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงได้ก็หันกลับมา เขาจึงเท้าแขนทั้งสองข้างลงบนราวระเบียง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนกลิ่นสดชื่น ใบหน้าเขาอยู่ใกล้จนได้กลิ่นแป้งเด็ก เธอยกมือดันอกเขาไว้

“เราไปกันเถอะ” หัวใจเธอเต้นแรงพอๆ กับหัวใจของเขาที่อยู่ใต้ฝ่ามือเธอ

“ผมต้องทำโทษคุณก่อนที่ให้ผมคอย” เขาโน้มตัวเข้ามาจนเธอต้องหงายไปด้านหลัง

เอเดรียนตวัดแขนข้างหนึ่งรวบเอวเธอไว้

“คุณ เอาหน้าออกไป” เธอยกมือดันหน้าหล่อๆ ของเขา

“ระวังหน่อย หงายหลังตกลงไปศพไม่สวยนะ”

“หลอกเด็กเถอะคุณ ระเบียงสูงเลยเอว ฉันไม่ตกง่ายๆ หรอก” เธอกัดฟันพร้อมกับยกเข่าขึ้นหมายกระแทกการจู่โจมของคนเอาแต่ใจ

“เสียใจด้วยทูนหัว คิดจะปลิดชีพมังกรพ่นไฟของผมด้วยวิธีเบบี๋แบบนี้โทษหนักหน่วงแน่” เขาจับขาเธอค้างไว้ แล้วเลื่อนมือขึ้นมาตามขาอ่อน เธอกัดปากมองหน้าเขา “ขาเรียวๆ แบบนี้เหมาะกับเกี่ยวเอวผมไว้มากกว่า”

“อื้อ” เสียงเล็ดลอดจากปากอิ่ม เมื่อมือหนาเลื่อนมาถึงก้นแล้วบีบเคล้น พอเพชรพลอยเผลอไผลเคลิบเคลิ้มเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้น อุ้มกลับเข้าไปในห้อง

“ปล่อยนะคุณเอเดรียน อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ” เธอได้สติ ตีขาและดิ้นไปมา ก่อนที่จะถูกโยนลงบนเตียงจนตัวกระเด้งกระดอน

ยังตั้งหลักไม่ทัน เอเดรียนก็ตามมาคร่อมทับ จับแขนสองข้างของเธอกดด้วยมือข้างเดียว แล้วประกบปากปิดปากเธอ

“อื้อ อื้อ” เสียงร้องของเพชรพลอยอู้อี้อยู่ในลำคอ เหลือเพียงขาเท่านั้นที่เป็นอิสระ เธอฟาดขาไปมาเป็นม้าพยศ เขาบดจูบหนักหน่วงขึ้น พร้อมกับต้องคอยหลบหลีกฟันเรียงซี่สวยที่พยายามหาทางกัดลิ้นเขา มือหนาอีกข้างลูบคลำบนอกอวบ เคล้นคลึงเบาๆ จนเสียงในลำคอของเธอกลายเป็นเสียงครางเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ

ขาที่ฟาดไปมาเมื่อครู่จิกปลายเท้ากับที่นอน ความสะท้านไหวเข้าแทรกแซงไปทุกอณู

จูบของเธอเรียกร้องให้เขากอบโกยความหวานมากขึ้น เขาปล่อยปากอิ่มมาคลุกเคล้าที่ลำคอระหง เพชรพลอยร้องครางกับความเสียดเสียวที่เพิ่งเคยพบเจอ เสียงเธอดังขึ้นเมื่อเขาดึงเกาะอกลง ดึงแผ่นปิดยอดอกออกแล้วใช้ท้องนิ้วป่ายป้ายเบาๆ จนมันหดตัวแข็ง

“ฉัน-ไม่-นอน-กับ-แขก” เธอเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ

“ผมเป็นข้อยกเว้น” เขากระซิบข้างหู ก่อนลดใบหน้าลงไปยังอกอวบสู้มือ ตวัดลิ้นหยอกล้อผลเชอร์รี่สีสด

เพชรพลอยหายใจติดๆ ขัดๆ มือที่เขาเพิ่งปล่อยเป็นอิสระเผลอแทรกนิ้วเข้าไปในเส้นผมเขา จิกนิ้วบรรเทาความซาบซ่านภายในจากการถูกดูดหน้าอก

“อ๊ะ ไม่ได้ พอ พอแล้ว” เธอรวบรวมสติ ยกขาขึ้นกระแทกกลางร่างเขาอีกครั้ง

“โอ๊ย”

เพราะมัวเมากับเรือนร่างปลุกเร้าเสน่หา เขาจึงพลาดท่าเสียทีให้เธอกระแทกของรัก เอเดรียนคำรามด้วยความเจ็บ มองเธออย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะกุมกล่องดวงใจ