บทที่ 3 ทำงานวันแรกก็ทำให้พูดถึง

 “ก็เหี้ยเหมือนบิดามั้งครับ” ไอซ์ตอบทันควัน โดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามองใคร

เสียงช้อนตกจากมือคะนึงเนตรเบา ๆ ก่อนที่เธอจะถอนหายใจแรง

“เฮ้อ หยุดทีเถอะสองพ่อลูก เจอกันทีไรเถียงกันตลอด แม่ปวดหัว!”

เวย์ที่นั่งกินข้าวอย่างเงียบ ๆ ตลอดช่วงต้นเพียงเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะวางตะเกียบลงช้า ๆ แล้วหันไปทางแม่

“ผมบอกมันแล้วนะแม่เนตร แต่สันดานอะ ใครจะเปลี่ยนมันได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ชัดเจนแล้วหันไปทางน้องชายคนเล็ก “มึงดูอย่างคินดิไอซ์ แชมป์รักเดียวใจเดียวไม่มีใครล้มได้”

คินที่กำลังตักต้มจืดเข้าปากชะงักไปทันที “โห แล้ววกมาเรื่องผมได้ไงเนี่ย”

“พ่อครับ พี่เวย์แกล้งผม” เขาทำเสียงเหมือนเด็กฟ้องครู แต่รอยยิ้มก็แอบซ่อนอยู่ที่มุมปาก

อิทธิพลหลุดหัวเราะในลำคอ “เอ้อ พวกมึงนี่ก็แกล้งแต่น้อง”

เวย์กับไอซ์หันไปมองกัน ก่อนจะเบ้ปากพร้อมกันอย่างรู้ทัน ไม่มีคำพูดใด แต่การสบตาสั้น ๆ นั้นบอกชัดว่า นี่คือธรรมเนียมของบ้านนี้ บ้านที่รักกันแบบประชดประชัน บ้านที่เสียงด่ายังดังพอ ๆ กับเสียงหัวเราะ

“พ่อครับ ผมอยากได้บิ๊กไบค์คันใหม่” จู่ ๆ น้องเล็กของบ้านก็พูดออดอ้อนผู้เป็นพ่อขึ้นมา

“หืม?”

“นะครับ พ่อ...” สายตาออดอ้อนเป็นประกายราวกับแมวน้อย

“บอกเหตุผลพ่อก่อน”

“ก็ไอ้คนที่มาจีบพี่เบนซ์มันขับบิ๊กไบค์รุ่นใหม่นี่ครับ แต่ว่า... ตอนนี้มีรุ่นใหม่ล่าสุดเพิ่งเปิดตัว มีแค่สิบคันในไทย นะครับพ่อ”

ทุกคนในโต๊ะถึงกับตะลึงกับเหตุผลของน้องเล็ก

“มึงนี่มัน ทำได้ทุกอย่างเพื่อสาวจริง ๆ ว่ะ นับถือเลย” เสียงพี่รองดังขึ้นด้วยใบหน้าเอือมระอาพฤติกรรมของน้องชายตัวเองสุด ๆ

“มึงก็อย่าว่าน้องสิ!” เสียงของอิทธิพลดังขึ้นก่อนจะหันไปมองลูกชายคนเล็ก “น้องยังเด็กอยู่”

เพียงคำพูดของผู้เป็นพ่อทำคินใบหน้าเปลี่ยนสีไปทันที จากเดิมที่เป็นแมวน้อยตอนนี้หน้าอย่างกับหมาหงอย “พ่อ! พ่อก็ว่าผมยังเด็กเหมือนพี่เบนซ์เลย เหอะ!”

          “คุณล่ะก็!” คะนึงเนตรสะกิดแขนสามีของเธอเบา ๆ “แม่ขอประกาศว่าคำนี้เป็นคำต้องห้าม ใครว่าคินเป็นเด็กแม่จะตัดโบนัส”

          “โถ่... แม่เนตรครับ” เสียงของไอซ์ดังขึ้น แต่ก็ยังไม่วายจะล้อเลียนน้องชาย “มึงนี่มันเด็กเกินไปจริง ๆ ว่ะคิน”

          “ไอซ์ สิ้นปีนี้ลูกโดนตัดโบนัสหนึ่งแสน”

          “แม่เนตร! ตัดเยอะไปเปล่าครับ”

          “ไอ้คิน เพราะมึงคนเดียวเลย ไอ้เด็...”  ไอซ์ยังไม่ทันได้พูดจบคนึ่งเนตรก็พูดตัดประโยคขึ้นมา

          “แหนะ! หรืออยากโดนตัดเพิ่มอีกสักแสน”

          “ไม่ครับ ยอมแล้วครับ สิ้นปีผมว่าจะไปยุโรปด้วยสิ โดนตัดบ่อย ๆ แบบนี้ คงไปได้แค่แถบเอเชีย หรือไม่ก็เผลอ ๆ ออกจากไทยยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

          เวย์ผู้มองดูสถานการณ์นี้อย่างเงียบ ๆ ก็อดที่จะพูดขึ้นไม่ได้ “มึงก็ลองหาแฟนเป็นตัวเป็นตนสิไอซ์ จะได้ไม่ต้องเอาคนอื่นไปเรื่อย เปลืองค่าปิดปากชิบหาย”

          “พี่มึงพูดถูกว่ะไอซ์ อันนี้พ่อเห็นด้วย”

          “ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผมโดนโจมตีอยู่คนเดียววะ” ไอซ์พูดประท้วงขึ้นด้วยท่าทางเง่างอน

          เสียงหัวเราะของทุกคนดังขึ้น พร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับการแสดงออกของดาราหนุ่มเบอร์ใหญ่ ที่ตอนนี้ตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคนในโต๊ะไปแล้ว

          หลังจบมื้ออาหาร เสียงหัวเราะและบทสนทนาเบา ๆ ยังคงดังแว่วจากห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์เรียบหรู สามพี่น้องรัตนวรากุลเอนตัวนั่งบนโซฟานุ่ม ล้อมโต๊ะกาแฟที่วางหนังสือพิมพ์และแก้วสีอำพันกันคนละมุม ไม่มีคำหวาน ไม่มีการแสดงออกเกินจริง แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความสบายใจที่หาได้ยาก

“พี่เวย์ อย่าลืมจองรถให้ผมด้วย” เสียงคินดังขึ้นจากมุมโซฟา ฝ่ามือกดจอโทรศัพท์อย่างเพลิน ๆ แต่สายตายังหันไปมองพี่ชายเป็นระยะ

“อืม” เวย์ตอบสั้น ๆ พลางยกแก้วชาขึ้นจิบตามสไตล์คนขี้เก๊กที่ไม่เคยเสียมาด

“พี่ใจดีที่สุดเลย” คินยิ้มกว้าง ส่งเสียงออดอ้อนแบบแกล้ง ๆ

เวย์หรี่ตา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ “อย่ามาอ้อน ขอร้อง”

เสียงถอนหายใจยาว ๆ ดังขึ้นจากไอซ์ที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ท่าทางเก๊กจัดเต็มราวกับอยู่ในกองถ่ายโฆษณาเสื้อผ้า

“เป็นไรอีกมึงนี่” เวย์ถามพลางเหลือบตาไปทางน้องชายคนกลาง

“พี่จีนไม่อยู่ กูมีผู้ช่วยคนใหม่มาดูแลแทน” ไอซ์ว่าเสียงเครียดนิด ๆ

“แล้วมันเป็นยังไง” เวย์ถามต่อ ทั้งที่ยังจ้องมือถือในมือตัวเอง

“ยัยนั้นแต่งตัวเฉิ่มมาก กูเป็นถึงพรีเซนต์เตอร์แบรนด์เสื้อผ้าระดับโลกเลยนะ” ไอซ์พูดแล้วสะบัดมือประกอบราวกับกำลังโชว์เดินแฟชั่น

เวย์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “แล้ว?”

“ก็รุ่นน้องนักแสดงแม่ง! เดินมากระซิบกูว่า ‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนนี้ผู้จัดการพี่ แต่งตัวไม่สมกับเป็นผู้จัดการเจ้าพ่อแฟชั่นเลย’ ” ไอซ์พูดพลางถอนหายใจรัว ๆ เหมือนโลกแตก “แต่งตัวเชยจัดจนกูขายหน้าไปหมด”

คินที่ฟังเงียบ ๆ มาตลอดเลิกคิ้วขึ้นแล้วถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ“เรื่องแค่นี้พี่ก็เอามาปรึกษาพี่เวย์เนี่ยนะ?”

เวย์หัวเราะในลำคอ หันไปส่งซิกให้คินแล้วตอบนิ่ง ๆ “มึงต้องทำใจว่ะคิน พี่มึงไม่มีเพื่อนคบไง เลยต้องปรึกษากูแทน”

“กูจริงจังนะเนี่ย” ไอซ์ขมวดคิ้วแน่น ทำหน้าเคร่งเหมือนเรื่องนี้สำคัญระดับชาติ “จัดการไงดีวะ”

“ให้กูจัดการรุ่นน้องนักแสดงมึงเลยไหมล่ะ โทษฐานปากดี”

“ไอ้พี่นี่ก็! เอะอะก็จะจัดการคนเลย” ไอซ์ส่ายหน้าอย่างเอือม ๆ กับคำตอบของพี่ชายก่อนจะพูดต่อ “จัดการผู้ช่วยกูก่อนนี่ ทำไงดีวะ”

เวย์ถอนหายใจแล้วพูดง่าย ๆ “มึงก็บอกผู้ช่วยมึงไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ดิ เอาบัตรให้เขาไป”

“เอางั้นเหรอวะพี่ มันจะไม่ทำให้เขาคิดว่ากูมีใจเหรอ?” ไอซ์ทำหน้าเหลอ ๆ พลางเอียงหัวนิด ๆ

“แล้วมึงทำไรให้เขาคิดแบบนั้นป่ะล่ะ?” เวย์ย้อนกลับแบบตรงประเด็น

“ไม่มีนะ เจอกันวันแรกกูยังพูดกูมึงด้วยเลย” ไอซ์รีบแก้ตัว

คินส่ายหัวเบา ๆ พลางหัวเราะหึ ๆ “อ่า... พี่กูเหี้ยชิบหาย กับผู้หญิงยังพูดไม่เพราะด้วยเลย”

ไอซ์หันขวับทันที มองน้องชายตัวดีตาเขม็ง “มึงนี่มัน...!”

“มึงต้องไปเจอก่อน มันพูดไม่มีหางเสียงกับกูก่อนเองนะ” ไอซ์พูดย้ำเหมือนจะให้ความยุติธรรมกับตัวเอง “ผู้หญิงแต่ละคนที่เจอมีแต่พูดเพราะ ๆ กับกูทั้งนั้น”

คินยักไหล่หันไปหาพี่ชายอีกคน “ใครจะไปอยากพูดเพราะกับคนหยาบคายล่ะ จริงไหมพี่เวย์?”

“อืม” เวย์ตอบสั้น ๆ พลางยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง

“นี่พี่ก็เห็นด้วยกับมันเหรอเนี่ย” ไอซ์บ่นอุบอิบ พลางเอามือเสยผมอย่างหัวเสีย

เวย์วางแก้วลงแล้วพูดตัดบท “เอาน่า ก็อย่างที่บอก เอาบัตรให้เขาไปซื้อเสื้อผ้าเถอะ ถือว่าเป็นสวัสดิการที่ทำงานกับดาราใหญ่อย่างมึง”

“เหอะ! ดูพูดเข้า แต่คำว่าดาราใหญ่ก็เหมาะกับกูดี”

          “พี่เวย์... แล้วมึงล่ะ ไม่มีอะไรอยากบ่นบ้างเหรอ?” ไอซ์ถามขึ้นทันที พลางเลิกคิ้วมองพี่ชายอย่างท้าทาย แววตานั่นเหมือนกำลังหาเรื่องคุยต่อให้โต๊ะไม่เงียบเกินไป “รับฟังแต่เองน้องอยู่นั่นแหละ”

เวย์หัวเราะหึ ๆ สั้น ๆ ก่อนตอบเรียบ ๆ “ชีวิตกูสงบดีว่ะ ไม่มีผู้ช่วยจ้องจะกัดเหมือนมึงด้วย”

“เหอะ! พี่นี่มัน...” ไอซ์เบ้ปากแต่ก็ยอมเงียบ เพราะรู้ดีว่าสู้ด้วยปากกับเวย์ยังไงก็แพ้

คินแอบอมยิ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นถามแซว “แล้วผู้ช่วยพี่น่ะชื่ออะไรนะพี่ไอซ์? เมษาใช่ปะ?”

“เออ เมษา... เมษาอะไรสักอย่าง จำไม่ได้” ไอซ์ตอบพลางโบกมือไปมาไม่ใส่ใจนัก

เวย์ยกหางคิ้วขึ้นช้า ๆ “แสดงว่ามึงยังไม่รู้จักเขาดีพอว่ะ”

“แล้วกูต้องรู้จักขนาดไหนวะพี่? ผู้ช่วยนะ ไม่ใช่เพื่อนเล่น” ไอซ์ว่าเสียงห้วน

คินยิ้มขำ ๆ แล้วทิ้งประโยคสั้น ๆ ทิ้งท้ายเหมือนเล่น ๆ แต่กลับทำให้ไอซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง

“ระวังเหอะพี่... คนที่พี่มองข้าม เขาอาจจะเป็นตัวเปลี่ยนเกมก็ได้นะ” คินพูดขึ้นพร้อมควงน้ำสีอำพันในแก้ว ก่อนจะพูดต่อ “ทำงานสัปดาห์แรกก็ทำเอาพี่ผมพูดถึงได้แล้ว ไม่ธรรมดาจริง ๆ”

ห้องนั่งเล่นเงียบลงทันตา เวย์แค่หันไปยิ้มมุมปาก ส่วนไอซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วลุกขึ้นยืน

“เออ ๆ เลิกพูดมากได้ละ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า กูกลับก่อนละ” เขาพูดพลางคว้ากุญแจรถบนโต๊ะ

คินลุกขึ้นตาม “เดี๋ยวผมไปด้วยพี่ ไปรถคันเดียวกันเลย”

เวย์พยักหน้านิด ๆ “โอเค ขับดี ๆ”

“แล้วพี่ไม่กลับพร้อมกันอ่ะ” ไอซ์ถาม

“อีกสักหน่อย กูต้องคุยงานกับพ่อก่อน”

“เออ ๆ งั้นพี่ก็กลับดีดีล่ะ”