เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่15...งานป้อนงานออ้นกันมาเต็ม
วันที่เผยแพร่:
2026-04-29 09:37:20รุ่งเช้าที่บ้านพุฒิชัย
มาวินลืมตาตื่นขึ้นมาจะขยับตัวเเต่ทำไม่ได้
"โอ้ยตะคริวกิน"เขาพูดออกมาพุฒิชัยหลับเพลินมือก็กอดขาก็ก่ายตัวมาวินทั้งคืนเขาเเทบไม่ได้ขยับตัวคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาเจอมาวินนอนหน้านิ่วจ้องเขา
"จ้องไมพี่ทำไมตื่นเเล้วไม่ไปอาบน้ำ"
"กูจะลุกได้งัยมึงดูดิ"เขาเอ่ยใช้นิ้วชี้ให้ดูสถานการณ์ตรงหน้า
พุฒิชัยมองตาม
"ยัง ยังไม่ลุกอีกตะคริวกินกูไปครึ่งตัวเเล้ว"มาวินเอ่ยย้ำคนตัวเล็กลุกพรวด
"ขอโทษ เเล้วทำไมพี่ไม่เรียกผมหละ"
"ก็มึงตายอยู่ใครอยากจะเรียกวะ"
"นอน ยังไม่ตายพูดไปเรื่อยไปอาบน้ำก่อนนะ"คนตัวเล็กเอ่ยจะออกจากห้องไปห้องตัวเองก็นึกขึ้นได้รีบหันมา
"พี่วิน"
"อะไร"
"ไปไล่เเขกไม่ได้รับเชิญออกจากห้องให้ผมหน่อยดิ"
"หึ ไม่เอา"
"น๊าๆๆๆ"
"เมื่อคืนมึงเปิดประตูไว้หนิมันไปเเล้วมั้ง"
"ไปดูเป็นเพื่อนผมหน่อย"
"หึ ไปเองดิ"
"พี่วิน นะครับ"พุฒิชัยออ้นเกาะเเขนเขาคนเจ้าเล่ห์จึงพูดออกมา
"ถ้าไปเป็นเพื่อนก็จะได้อะไร"
"ได้หมดพี่ให้ทำไรผมทำหมด"
"เเน่ใจ"ชายหนุ่มยิ้มเหมือนเข้าทางเขา"ถึงจะกลัวเหมือนกันเเต่ความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มมีสูงกว่าเขาจึงช่างใจเเบบกล้าๆกลัวๆ
"จริง นะๆ"
"เออ ก็ได้"เข้าล๊อคเขาลุกเดินนำคนตัวเล็กไปถือไม้กวาดไปด้วยเเล้วย่องเข้าสำรวจในห้องมองไปรอบๆไม่เจอเเล้วจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำสำรวจดูก็ไม่พบจึงเดินยิ้มออกมาบอก
"ไม่มีเเล้วเข้ามาดิ"
"เเน่ใจ"คนตัวเล็กกลัวไม่กล้าเขามา
"เออดิไม่มีเเล้ว"มาวินอยู่ในห้องมองท่าทางคนตัวเล็กอดที่จะยิ้มไม่ได้คนตัวเล็กค่อยๆเดินเข้ามาในห้องอย่างหวาดๆมองซ้ายทีขวาทีจนมาวินอยากเเกล้ง
"ไอ้พุฒิข้างหลังมึง"เท่านั้นหละพุฒิชัยโผเข้ากอดเขาทันทีชายหนุ่มยิ้มชอบใจส่วนคนที่กลัวหลับตากอดเขาไว้เเน่น
"ไอ้พี่วินไหนว่ามันไปเเล้ว"
"555มันไปเเล้วกูเเหย่มึงเล่น"คนตัวเล็กรีบถอยห่างมองตาเขียวปัด
"เพื่อไรเนี่ยคนกลัวดันมาเเกล้ง"
"ก็อยากกอดอะเลยเเกล้ง"
"อ๋อหรา อืมมานี่ดลย"
"ทำไร"มาวินเอ่ยเตรียมหนี
"จะเตะพี่งัยอย่าหนีนะ"
"กูรุ่นพี่มึงนะ"มาวินเอ่ยวิ่งรอบห้องส่วนคนตัวเล็กวิ่งดักไปมา
"เจ้าเล่ห์หยุดเลยมาเตะเดี๋ยวนี้"ทั้งคู่วิ่งไล่กันไปมามีหัวเราะมีโวยวายสุดท้ายมาวินก็รวบล๊อคมือเเละตัวคนตัวเล็กไว้
"พี่วินทำไร"ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน
"ก็..."มาวินค่อยๆขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆพุฒิชัยหลับตาไม่กล้ามองเพราะใบหน้าใกล้กันมากปากเเทบจะชนกันใจเต้นรัวราวกับกลองมาวินยิ้มมองปากได้รูปเหมือนจะจูบเเต่กลับเปลี่ยนใจเอาจมูกชนกับจมูกกันตัวเล็กพร้อมพูดออกมา
"เป็นไรใจเต้นโคตรเเรงเลย"
"ก็พี่จะทำอะไรหละ"
"มึงก็ลืมตามองกูดิ"มาวินเอ่ยพุฒิชัยค่อยๆลืมตามองเขาจมูกที่เกยกันทำให้รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนซึ่งกันเเละกัน
"มึงเห็นอะไรในตากูบ้าง"เขาเอ่ยถามอีกครั้งเเละยังอยู่ในลักษณะเดิมจนคนตัวเล็กเขินหนักเข้าไปอีกหน้าเเดงกล่ำ
"เห็นว่าถ้าเรายังเล่นกันอยู่เเบบนี้สายเเน่"พุฒิชัยดันตัวออกรีบชิ้งหนีเข้าห้องน้ำทันทีพอปิดประตูได้ก็ยืนพิงประตูหายใจราวๆมือนิ่มกุมกน้าอกเเน่น.....เต้นอะไรนักหนาวะจะตายอยู่เเล้วนี่...เขาคิดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมาวินที่อยู่ด้านนอกยิ้มออกมา...จะน่ารักไปไหนวะมึงอะอยู่นานกว่านี้กูคงอดใจไม่ไหวจูบมึงเเน่...เขาคิดเดินยิ้มออกไปจากห้อง
หอกล้วยไม้
07.00น.
"พี่ปิงปกคอเสื้อ"
"ทำไมเหรอ"เขาจับเลิกคิ้วถาม
"ปกคอมันผุบไปข้างใน"
"ไหนอะ"ปรมะจับคอเสื้อก็ยังไม่รู้จุดจนอรรถพรต้องเดินมาจัดให้
"ได้เเล้ว"
"หล่อเลยว่างั้น"
"ไม่รู้"อรรถพรเอ่ยยิ้มๆ
"งั้นก็ขึ้นรถ"เขาเอ่ยกอดคอคนตัวเล็กอรรถพรเหล่มองเค้าก่อนเอาเเขนออกเเล้วพูดออกมา
"เนียนนะครับ"คนตัวเล็กเอ่ยรีบขึ้นรถปรมะหัวเราะหึๆมองตามก่อนจะขึ้นรถเเล้วขับออกไป
ลานจอดรถคณวิศวะฯ
ปรมะกับอรรถพรมาถึงเเล้วปรมะกวาดสายตามองหารถมาวิน
"ไอ้วินมันไปไหวยังไม่มาอีก"
"พี่ปิงผมโทรหาพุฒิไม่ติดอะ"
"เอ้ามันไม่มาเรียนหรือเปล่า"
...ปรี๊นๆ....มาวินบีบเเตรรถพร้อมเปิดกระจก
"บีบหาพ่อมึงเหรอ"ปรมะด่าออกมา
"ด่ากูเเต่เช้าเลยนะ"มาวินเอ่ยปรมะเดินมาหาพอเจอพุฒิชัยก็รีบเอ่ยถาม
"มาด้วยกันได้งัยวะ"
"อ่อก็กับมัน"
"เจอกันก่อนถึงมอครับเลยขอติดรถมา"พุฒิชัยเอ่ยตอบ
"โกหกปะนี่มีพิรุท"อรรถพรเอ่ยจ้องหน้าพุฒิชัยที่กำลังกลบเกลื่อนสีหน้า
"มึงจะพูดเองหรือจะให้กูพูด"มาวินลงจากรถเเล้วหันมาถาม
"พูดเองพี่หนะไม่ต้องเลย เมื่อคืนพี่วินค้างบ้านเราอะกัน"
"ว่าเเระเสื้อยับเเบบนี้เเขวนสำรองไว้ในรถชัวร์"ปรมะยิ้มมองเพื่อนด้วยเเววตากวนๆ
"ก็มันดึกเเล้วกูขี้เกลียดขับรถกลับมันอันตรายเว้ย"มาวินเเถพูดไม่เต็มเสียงผมหิวเเล้วอะหาไรกินเถอะปะกันพุฒิชัยเปลี่ยนเรื่องหันมาจับมืออรรถพรให้เดินมาด้วยปรมะจ้องอยู่ก่อนเเล้วผละมือพุฒิชัยออก
"เห้ยน้อยๆหน่อยจับทำไมวะ"
"เเหมหวงออกนอกหน้านะมึง"มาวินเอ่ยเเซว
"จับได้คนเดียวเว้ยถ้าอยากจับไปจับไอ้วินนู้น"เขาคว้ามือคนตัวเล็กมาจับไว้
"อย่าบอกนะว่ามึงกับน้องมันเออ..."
"เออเหี้ยไรไม่มีไรไปเเดกข้าวไป"ปรมะเอ่ยดึงคนตัวเล็กให้เดินตามไปอรรถพรอมยิ้มเล็กน้อยเดินก้มหน้าตามเขา
"ไม่ต้องสงสัยเเล้วมั้งว่าคบกันเเบบไหน"มาวินเอ่ยกอดคอพุฒิชัย
"พี่วินอย่ามาหัวหมอ"
"อะไร"
"ก็นี่อะ"
"อยากกอดคอมีไรมะอย่าลืมสัญญาที่พูดไว้"
"มันเกี่ยวด้วยเหรอ"
"เกี่ยวมึงต้องตามใจกูเป็นเวลา1วันโอเคมะ"
"หะ"พุฒิชัยมองเขาด้วยห่างตา
"ไม่ต้องมาหะเลยตามนี้ไปกินข้าวกัน"มาวินตีเนียนพูดจบก็กอดคอคนตัวเล็กเหนี่ยวไว้ให้เดินตาม
โรงอาหาร
"กันกินไร"
"มันจะไม่ทันเเล้วอะพี่ปิง"อรรถพรดูเวลา
"ไม่ทันก็ต้องกินใกล้ๆนี่เลยร้านซาลาเปาโอเคมะ"
"ครับเดี๋ยวผมไปซื้อน้ำเอง"
"เราไปด้วยกันพุฒิชัยเดินตามเพื่อนรักไป
ใช้เวลาไม่นานบนโต๊ะก็มีซาลาเปาหลายไส้ในกล่องโฟมทุกคนกินกันอย่างอร่อยปรมะมองซาลาเปาที่มืออรรถพรคนตัวเล็กหันมามอง
"เอาปะพี่ปิงไส้หมูเเดง"
"อืม..."เขาเอ่ยเเล้วพยักหน้าอรรถพรเลยเเบ่งออกพอคำเเล้วป้อนเขามาวินมองตาเเล้วเหลือบมองพุฒิชัยคนตัวเล็กมองหน้ามาวินยักคิ้วเเล้วทำตาส่งซิกพร้อมอ้าปากรอพุฒิชัยหมันไส้หักครึ่งใหญ่ยักเข้าปากมาวินชายหนุ่มถึงกับถลึงตาทั้งร้อนทั้งติดคอตบหน้าอกทั้ง3คนนั่งหัวเราะกับท่าทางของชายหนุ่มปรมะส่งน้ำให้เพื่อนนั่งหัวเราะเหลือบมองอรรถพรเเล้วยิ้มตอบต่างคนต่างป้อนหยอกกันเล่นกันไปมาอย่างสนุกสนาน
เเละนับตั้งเเต่วันนั้นเป็นต้นมาทั้ง2คู่ก็สนิทกับมากขึ้นเปิดใจคุยกันมากขึ้นเเละตัวติดกันสุดๆ
จนกระทั้ง........
บทล่าสุด
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่15...งานป้อนงานออ้นกันมาเต็ม
รุ่งเช้าที่บ้านพุฒิชัยมาวินลืมตาตื่นขึ้นมาจะขยับตัวเเต่ทำไม่ได้"โอ้ยตะคริวกิน"เขาพูดออกมาพุฒิชัยหลับเพลินมือก็กอดขาก็ก่ายตัวมาวินทั้งคืนเขาเเทบไม่ได้ขยับตัวคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาเจอมาวินนอนหน้านิ่วจ้องเขา"จ้องไมพี่ทำไมตื่นเเล้วไม่ไปอาบน้ำ""กูจะลุกได้งัยมึงดูดิ"เขาเอ่ยใช้นิ้วชี้ให้ดูสถานการณ์ตรงหน้าพุฒิชัยมองตาม"ยัง ยังไม่ลุกอีกตะคริวกินกูไปครึ่งตัวเเล้ว"มาวินเอ่ยย้ำคนตัวเล็กลุกพรวด"ขอโทษ เเล้วทำไมพี่ไม่เรียกผมหละ""ก็มึงตายอยู่ใครอยากจะเรียกวะ""นอน ยังไม่ตายพูดไปเรื่อยไปอาบน้ำก่อนนะ"คนตัวเล็กเอ่ยจะออกจากห้องไปห้องตัวเองก็นึกขึ้นได้รีบหันมา"พี่วิน""อะไร""ไปไล่เเขกไม่ได้รับเชิญออกจากห้องให้ผมหน่อยดิ""หึ ไม่เอา""น๊าๆๆๆ""เมื่อคืนมึงเปิดประตูไว้หนิมันไปเเล้วมั้ง""ไปดูเป็นเพื่อนผมหน่อย""หึ ไปเองดิ""พี่วิน นะครับ"พุฒิชัยออ้นเกาะเเขนเขาคนเจ้าเล่ห์จึงพูดออกมา"ถ้าไปเป็นเพื่อนก็จะได้อะไร""ได้หมดพี่ให้ทำไรผมทำหมด""เเน่ใจ"ชายหนุ่มยิ้มเหมือนเข้าทางเขา"ถึงจะกลัวเหมือนกันเเต่ความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มมีสูงกว่าเขาจึงช่างใจเเบบกล้าๆกลัวๆ"จริง นะๆ""เออ ก็ได้"เข้าล๊อคเขาลุกเดินนำคนตัวเล
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่14...เหตุที่ต้องนอนร่วมห้องเเละความรุกเเรงของปรมะ
มาวินอาบน้ำเสร็จเขาเเต่งตัวเเล้วนั่งอ่านหนังสือเเบบเพลินๆอยู่บนเตียง"เพลินหวะไอ้นี่บ้าหนังสือการ์ตูนนะนี่ดูดิวางเรียงเป็นตู้เลย"ส่วนพุฒิชัยกำลังอาบน้ำอยู่สบายๆจู่ๆไฟเจ้ากรรมดันดับทั้งหลัง"เชี้ยดับไรตอนนี้วะ"เขาเอ่ยรีบอาบเเล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำขณะเดินออกมาก็ต้องชะงักกับเสียงตุ๊กเเกเขาถึงกับหน้าซีดมองเเขกที่ไม่ได้รับเชิญในห้อง"เหี้ยซวยเเล้ว"ยืนขาสั่นอยู่ตรงนั้นตุ๊กเเกเจ้ากรรมไม่ได้กลัวเหมือนมันกำลังจ้องตอบไม่หนีไปไหน....ก๊อกๆๆ...."ไอ้พุฒิไฟดับเว้ย""พี่วินช่วยด้วย"เขาก้าวขาไม่ออกตะโกนบอกมาวินตกใจจึงรีบเปิดประตูเข้ามาพร้อมส่องไฟฉาย"เป็นไรมึงร้องให้ช่วย""พี่วินเอาผมออกไปจากตรงนี้ที"พุฒิชัยกลัวถึงขนาดขยับออกไปไม่ได้"มึงก็เดินออกมาดิเป็นไรวะยืนเเข็งทื่อเชียว""ผมเดินออกไปไม่ได้กลัว"พุฒิชัยกัดกรามเเน่นไม่กล้าขยับไปไหน"กลัวไรมึง กลัวกูเหรอกูว่าสภาพมึงตอนนี้กูควรกลัวมึงมากกว่า""ไม่ใช่....กลัวนู้นตุ๊ก.....เเก..."เขามือสั่นชี้ไปด้านหลังมาวินที่เหนือหัวมีตุ๊กเเกตัวโตเกาะอยู่"อะไรพูดดีๆดิ"มาวินขมวดคิ้วยังไม่รู้ตัว"ตุ๊กเเก"พุฒิชัยเอ่ยเเล้วชี้ไปมาวินถึงกับนิ่ง"ใหญ่ใช่มะบอกกูที"
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่13...บอกว่าชอบเเละการถูกจูบเเบบไม่ได้ตั้งตัว
"ผมจะลง""ดื้อ เป็นอะไรก็ไม่บอกอยู่ดีๆมึงก็เป็นเเบบนี้อะนะ"ปรมะยังดึงเเขน"ก็เพราะไม่รู้งัยผมถึงเป็นเเบบนี้ก็เเค่เมาสนอะไรวะ"อรรถพรเอ่ยมองคนตรงหน้าฤทธิ์เหล้าทำให้คนที่พูดน้อยสุภาพเปลี่ยนไป"คุยกันดีๆกูขอหละ"ปรมะดูนิ่งเเละใจเย็นใช้คำพูดให้น้อยลงเเล้วสื่อสายตาออกมามากขึ้นทำให้คนเมานิ่งไปพร้อมมองเขา"ถ้าคนเราอยู่ดีๆก็หึงคนๆนึงโดยที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยมันผิดมั้ยพี่""หึง ใคร ...หรือว่ามึง"ปรมะเอ่ยงงๆเเละก็ชี้มาที่ตัวเอง"ผม""มึงหึงกูเหรอ"ปรมะถามกำพวงมาลัยรถเเน่นรอฟังคำตอบเเต่ยังไม่กล้าหันหน้าไปสบตา"จะผิดมั้ยถ้าผมบอกว่าผมชอบพี่"ปรมะหันขวับสายตาของคนทั้งคู่ประสานกันปรมะถึงกับนิ่งมองเรียวปากสีเเดงตรงหน้าก่อนจะดึงคอเสื้อคนตัวเล็กประกบจูบ คนตัวเล็กถึงกับสตั๊นไปสางเมาเป็นปลิกทิ้งเขาจูบอย่างออ่นโยนเเต่หนักหน่วงบางท่วงทีเเล้วระริมฝีออกพูดเชิงกระซิบ"เนี่ยสิ่งที่กูรู้สึกอยู่ ตอนเเรกกูสับสนนะเเต่ตอนนี้กูโอเคเเล้ว""พี่ปิง..."อรรถพรเงยหน้ามองเขาใจทั้งคู่เต้นเเรงคนตัวเล็กพยายามเก็บอาการไว้เเต่เก็บไม่อยู่เขถึงกับบีบนิ้วตัวเองเเน่น"มึงว่ามึงชอบกู เเล้วถ้ากูจะจูบมึงเนี่ยไม่ผิดใช่มะ"ปรมะเอ่ยเเล้วใช้ม
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่12..ความออ่ยของชะนีทำให้2หนุ่มหน้าหวานหึง
ที่บ้านพุฒิชัย"เสร็จยังพุฒิ""แป๊บพี่วินห้ามเข้ามานะ"พุฒิชัยเร่งเเต่งตัว"ไม่ทันเเล้ว"เขาโผล่หน้าเข้ามาในห้องเขาถึงตกใจดีที่เเต่งตัวเสร็จเเล้ว"ไอ้พี่วิน""ตกใจอะไรไม่เห็นมีอะไรน่าดูเลย"มาวินเเกล้งมองยันหัวจรดเท้า"เออดีแระผมเรียบร้อยเเระเหลือพี่อะ""โอเคร้อนจะเเย่เเล้ว"มาวินเอ่ยเดินนำหน้า ขับรถออกจากบ้านพุฒิชัยตรงไปบ้านเขาพอจอดรถเข้ามาในตัวบ้าน"โหบ้านหรือวังนี่""เวอร์บ้านก็พอ""บ้านใหญ่กว่าผมอีกอยู่กับใครบ้างอะ""คนเดียวพ่อกับเเม่กูอยู่อเมริกา""คนเดียว""เออกูก็เหมือนมึงนั่นหละ""แล้วบ้านช่องใครทำความสะอาด""ทำเองบ้างจ้างประจำบ้างเเต่ส่วนมากทำเอง""อยู่คอนโดง่ายกว่า""ไม่เอา ชอบเเบบนี้รอคนมาอยู่ด้วย""ใครอะ""รู้หรือเเกล้งไม่รู้วะ ไปอาบน้ำดีกว่า"มาวินเอ่ยรีบเดินันำไปพุฒิชัยมองตาม....นี่พี่คิดกับผมเล่นๆหรือคิดจริงๆเเมนๆนี่นะจะชอบผู้ชายด้วยกัน....เขาคิดในใจ"รอตรงนี้หรือจะรอบนห้อง""บนห้องได้มะตรงนี้วังเวงเกินไม่มีใครเลยอะ""ก็เปิดทีวีดูก็ได้นี่"มาวินเอ่ยเหลือบมอง"ไม่ขึ้นไปก็ได้"พุฒิชัยเอ่ยออกอาการเหมือนงอนมาวินถามยิ้มๆ"งอนว่างั้น""ใครงอนพี่จะไปอาบน้ำก็ไปปะ"พุฒิชัยเอ่ยไล่"ได้อย
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่11...เเชร์ความรู้สึกบางส่วนเเละความกลัวของอรรถพร
หลังเลิกเรียนที่ตึกคณะนิเทศฯปรมะเเละมาวินมานั่งรอที่ม้าหิน"นานหวะ"มาวินบ่นอุบ"จะบ่นเพื่อนั่งเงียบๆเลยหนวกหูรอเเบบใจเย็นเหมือนกูได้ปะ"ปรมะเอ่ยตอนนี้เขากลายเป็นคนใจเย็นไปเเล้วเเหมเปลี่ยนสีเชียวนะมึงเดี๋ยวนี้กลายเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่วะ""เสือก""อ้าวไหนมึงว่ามึงใจเย็นเเล้วงัย""กูจะด่าจะปากเสียก็เพราะมึงคนเดียวนั่นหละ""อ๋อเหรอสองมาตรฐานนะมึง""รอนานกันหรือเปล่าครับนี่"พุฒิชัยเอ่ย"นานดิทำไรกันอยู่หละ"มาวินเอ่ยถามเเถมขมวดคิ้วเป็นปม"ก็พึ่งเรียนเสร็จเนอะ กัน ""ครับ"อรรถพรเอ่ยสั้นๆยิ้มที่มุมปาก"เดี๋ยวไปรถกูนะไอ้พุฒิ""เเล้วกันกับพี่ปิงหละ""ไอ้ปิงมันเอารถไป ใช่มะมึง"มาวินเริ่มเคลียร์พื้นที่เปิดโอกาศให้เพื่อน"เออเดี๋ยวมึงไปกับกูนะกัน"""ครับพี่ปิง""เออตามนี้เจอที่ผับเจซี2ทุ่มนะเว้ย""นั่นงัยว่าเเล้วต้องมีอะไรเเน่ๆจะไปส่องสาวใช่มะพี่วิน""ไปกินเหล้าผ่อนคลายเว้ยเรื่องผู้หญิงกูเฉยๆ""หราเฉยๆเนอะ""เออดิ"มาวินก้มหน้าพูดไม่สบตาเพื่อน"ทำไมมึงมีคนที่ชอบเเล้วเหรอไอ้วิน"ปรมะเริ่มเเซว"เผือก ยุ่งเรื่องของกู""ด่ากูเชียวเเหม ดึงหน้ากลบเกลื่อนด้วย"ปรมะเอ่ยเเซวเป็นระยะ"ไปไอ้พุฒิกูเบื่อเ
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่10...เเซวกันไปมากับความสนิทที่เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆของคนทั้ง4
ลานจอดรถคณะนิเทศฯ"พี่ปิงรถพุฒิยังไม่มาเลย""อ้าวมันมาสายหรือเปล่า"ทั้ง2คุยกันอยู่ๆรถพุฒิชัยก็เเล่นเข้ามาจอด"นู้นพี่ปิงมาเเล้ว""ตายยากบ่นปุ๊บมาปั๊บ""เห้ยไอ้ปิง""ตกใจอะไรพี่วินพี่ปิงไม่ใช่ผี""มันน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกยิ่งเห็นกูมากับมึงนะมันเเซวกูชัวร์""พี่กลัวเหรอ""หรือมึงไม่กลัว""หึก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย""อืมมึงนี่มองโลกในเเง่ดีเนอะ"มาวินพยักหน้าเปิดประตูลงมาปรมะถึงกับมองหน้ามาวิน"ไอ้วินมึงมากับไอ้พุฒิได้งัย""นั่นดิพุฒิอย่างงัย"อรรถพรเสริม"เจอกันโดยบังเอิญเว้ย""อย่าบอกนะว่าเเอบไป....""ไอ้ปิงกูรู้มึงคิดอะไรอย่ามาใจบาปเลย""รู้เหรอกูคิดอะไร"ปรมะยักคิ้วยังเเซวไม่เลิก"ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ปิง กันเราหิวข้าวเเล้วไปๆ"พุฒิชัยเปลี่ยนเรื่องเเล้วดันอรรถพรไป"รีบชิ้งเลยตกลงอย่างงัยไอ้วิน""ยุ่ง ไปกินข้าวดีกว่า"มาวินเองก็เดินชิ้งไปเช่นกัน ปรมะยิ้มๆเเล้วรีบตามไปที่โรงอาหาร"กินไรมึง"ปรมะเดินมากอดคออรรถพรคนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาปรมะยิ้มให้กลายเป็นคนตัวเล็กเกิดเขินขึ้นมา"ข้าวเหนียวหมูครับเดี๋ยวไม่ทัน""อร่อยมั้ย งั้นกูกินด้วยดีกว่า""หะ...""เลี้ยงปะ อย่ายืนงง"เขาเดินกอดคออรรถพรไปร้านดังก
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่9...ความโกรธง่ายหายเร็วยอมง้อก่อน
รุ่งเช้า06.40น.ลานจอดรถปรมะตื่นเเต่เช้ามาดักรออรรถพร...รถยังอยู่เเสดงว่ายังอยู่....ปรมะยืนรออยู่ตรงรถอรรถตื่นเเต่เช้าเขาเดินย้อนขึ้นไปชั้น4...ลืมไปขึ้นมาทำไมในเมื่อไม่รู้ว่าพี่เค้าพักห้องไหน....ตนตัวเล็กมองหาสุดท้ายก็เดินลงไปพร้อมเดินเตร่ไปที่ลานจอดรถเดินคิดอะไรไปเรื่อยพอจะเปิดประตู"เห้ย"ปรมะเเกล
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่8...โมโหใส่เเละการเจอกันโดยบังเอิญของพุฒิชัยเเละมาวิน
"พี่ปิงรอผมด้วย"คนตัวเล็กจ้ำเท้าไล่ตามคนตัวโต"โอ้ยเหนื่อยพี่ปิงหยุดก่อน"เขาเอ่ยออกมาเเบบนี้3ครั้งปรมะหงุดหงิดหยุดกระทันหันเเละหันกลับมาคนตัวเล็กเบรกไม่ทันหน้าชนอกเขา"จะตามมาเพื่อ""พี่ปิงเป็นอะไรอยู่ดีๆก็เดินหนีมา""ก็จะเป็นอะไรก็เรื่องของกูปะวะเสือกอะไรด้วยวะ""ผมเเค่เป็นห่วงเเค่พูดเล่นเฉยๆไม่คิ
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่7...ความน่ารักของอรรถพรต้องตาน้องปี1เเละอาการหงุดหงิดที่จัดเต็มของปรมะ
ลานจอดรถหอกล้วยไม้ปรมะจอดรถทั้งคู่ลงมาพร้อมกัน"เหนื่อยเป็นบ้า""ผมเป็นคนขับพี่ปิงเหนื่อยตรงไหน""ก็เหนื่อยนั่งเฉยๆก็เหนื่อย""ไม่ได้กวนผมใช่มั้ยครับ""ไม่ได้กวนหรือมึงจะหาเรื่อง"ปรมะจ้องหน้าถาม"ใครจะกล้าทำเสียงเข้มซะด้วย"อรรถพรเอ่ยเเซวเดินนำหน้าปรมะยิ้มๆเดินตาม"พี่ปิงกินไรครับ""ข้าวผัดปูมึงอะก
ตกหลุมรักนายหน้าหวาน ตอนที่6ความเเสบของมาวิน
ก่อนเลิกเรียน10นาทีมาวินขออาจารย์ลงมาเข้าห้องน้ำเเต่ดันเดินมาที่ลานจอดรถเเละเดินมาที่รถของปรมะสีหน้าเจ้าเล่ห์มองซ้ายมองขวาเเล้วปล่อยลมรถ....สองล้อคงไม่พองั้นสี่ล้อเลยละกันขอโทษนะเพื่อนเเต่เราหวังดี....มาวินคิดเเล้วจัดการปล่อยลมออกทั้งสี่ล้อเสร็จภาระกิจเเล้วเขาก็เดินออกจากตรงนั้นทันที กลับมาที่ห้องเ
บางทีคุณอาจจะชอบ
มนต์รักหนุ่มพิษณุโลก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.3K viewsคลั่งรักนายนักฆ่า(Mpreg)
Melmee5.4K viewsMy Daddy ยอมแล้วครับ พ่อทูนหัว
Bblackpeony2.1K viewsเพื่อนสนิทผมคลั่งรัก
เธียรนรา4.2K viewsThe senior รุ่นพี่ตัวร้าย (จอมxเหนือ)
V-44212 viewsกระชากใจนายด้านชา(Our Secret)
ณิการ์1.3K viewsเฮียชนคือตัวซีเคร็ต
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา175 viewsคลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ430 views
