เรื่องหมูหมู ที่ไม่หมู

อาจารย์สอนวิทยาศาสตร์ จากศตวรรษที่ 20 อย่างเขายังไงก็ต้องทำให้ได้ ว่าแล้วไฟในกายให้ลุกโชน เขานำหมูที่ได้มาล้างด้วยเหล้าและเกลือ ก่อนจะรีดน้ำให้ออกมาจากเนื้อหมูให้ได้มากที่สุด ทำซ้ำๆ อยู่หลายรอบ เขาใช้ไม้ทุบให้หมูนุ่ม หมักด้วย ขิง เกลือ พริกไทย น้ำมันงา และสมุนไพรหลากชนิด หมักทิ้งไว้นาน 1 ชั่วยาม 

“ ฉ่าาาาา ” เสียงหมูทอดบนกระทะร้อนๆ น้ำมันแตกฟองเดือดปุดๆ  ควันลอยฟุ้งเหนือกระทะ หลี่เฉิงเฉียนทอดหมูอยู่ 1 เค่อ เมื่อหมูสุกได้ที่จึงตักน้ำมันออก ใส่น้ำลงไปใส่สมุนไพรจีนลงไปเพิ่ม ก่อนจะปิดฝาตุ๋นต่อให้เปื่อย

1 ชั่วยามผ่านไป ควันจากกระทะลอยละล่อง ดั่งเต้นระบำเคล้าคลอสายลม กลิ่นสมุนไพรหอมรัญจวนชวนให้ใหลหลงคล้ายต้องมนต์สะกด 

“ ปุด ปุด ๆ ” เสียงน้ำตุ๋นยาจีนกำลังขับร้องประสานเสียง ขับกล่อมจรรโลงใจผู้เฝ้ารอทั้งสอง เมื่อหลี่เฉิงเฉียนเปิดฝากระทะออก ควันดั่งหมานหมอกมายายามรุ่งอรุณ ค่อยๆ ลอยจางหายไป กลิ่นหอมสมุนไพรขจรขจายทั่วตำหนัก จากกลิ่นสาบไม่พึงประสงค์อวตารเป็นสุคนธรสเลิศล้ำเหนือสิ่งอื่นใด  เนื้อหมูตุ๋นสมุนไพรมันแวววาววิบวับอวดโฉมต่อหน้าคนทั้งสอง หลี่เฉิงเฉียนอดรนทนไม่ไหว รีบคีบหมูตุ๋นขึ้นมาหนึ่งชิ้นสูดดมหากลิ่นแปลกปลอม เมื่อไม่พบจึงนำเข้าปากเคี่ยวไปเป่าปากไป ชิ้นเนื้อที่ยังร้อน มิอาจทัดทานความกระหายของหลี่เฉิงเฉียนได้ 

“ อึก ” ขันทีเกาจ้องมองที่ปากของหลี่เฉิงเฉียน ตอนนี้กำลังละเมียดละไมเสพสุขจากหมูตุ๋นสมุนไพรจีน เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ใจจดจ่อรอคอยการบรรยายถึงความอร่อย หลี่เฉิงเฉียนคีบหมูให้ขันทีเกาลองชิมหนึ่งชิ้น ขันทีเการับมาชิมโดยไม่สนใจควันที่ลอยออกมาจากหมูชิ้นนั้น ดั่งต้องมนต์สะกด ความอร่อยของหมูตุ๋นสมุนไพรจีนกระแทกวิญญาณของขันทีเกาหลุดออกจากร่าง เคี่ยวไปเป่าปากไป อาการไม่ต่างจากหลี่เฉียงเฉียน ทั้งสองดั่งสหายร่วมเป็นร่วมตายอิ่มหนำกับหมูตุ๋นสมุนไพรีนมื้อนี้ หลี่เฉิงเฉียนยังไม่ลืมแสดงความกตัญญูต่อมารดาแบ่งหมูตุ๋นไว้ให้ฮองเฮาจานใหญ่ 

ยามอู่ หลี่เฉิงเฉียนให้ขันทีเกา นำหมูตุ๋นสมุนไพรจีน ผัดเต้าหู้ถั่วงอก ชาดอกเก๊กฮวย และถั่วงอกสด ไปส่งที่ตำหนักคุณหนิง ขันทีเการีบเดินทางให้ทันก่อนมื้อเที่ยงของฮองเฮา 

“ ขันทีเผิงเจ้าคะ มีขันทีน้อยจากตำหนักตงกงมาขอพบ เจ้าค่ะ ” นางกำนัลรีบมารายงานขันทีอาวุโส

“ เชิญเขาเข้ามา ” ขันทีเผิงออกคำสั่ง  ไม่นานขันทีเกาก็เดินถือปิ่นโตและของพลุงพลังเข้ามาพร้อมกับทำความเคารพ ขันทีเกานำชาดอกเก๊กฮวยมาส่ง พร้อมกับนำอาหารและถั่วงอกมาถวายฮองเฮาโดยไม่ลืมอธิบายถึงอาหารทั้งสองชนิดว่า หลี่เฉิงเฉียนต้องการแสดงความกตัญญูต่อมารดา กลัวว่าหน้าหนาวมารดาจะได้กินแต่ผักดองไม่ได้กินผักสด จึงส่งถั่วงอกสดมาให้ ขันทีเผิงมีสีหน้าไม่พอใจ เมื่อรู้ว่าหนึ่งในอาหารมีจานที่ทำจากเนื้อหมู 

“ เจ้าจะให้ฮองเฮาเสวยเนื้อชั้นต่ำเช่นนั้น รึ ” ขันทีเผิงตวาดเสียงดัง ขันทีเกาสะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าโขกศีรษะซ้ำ 

“ ข้าน้อยมิกล้า ”

“ ข้าน้อยมิกล้า ” 

“ ข้าน้อยมิกล้า ” 

“ เกิดอะไรขึ้น ” เสียงสตรีสูงศักดิ์เอ่ยถาม เมื่อขันทีเผิงได้ยินึงรีบเข้าไปกราบทูลฮองเฮา เรื่องที่คนตำหนักตงกง ส่งชาดอกเก๊กฮวยมาให้ และมีอาหารมาถวาย พร้อมผักสด เมื่อฮองเฮาได้ยินว่ามีผักสด ด้วยความแปลกใจ จึงให้ขันทีน้อยเข้าเฝ้า

“ ถวายพระพรฮองเฮา พ่ะย่ะค่ะ ” ขันทีเการีบทำความเคารพด้วยอาการตัวสั่นเทา ขันทีเการีบอธิบายถึงเหตุที่มาเยือน เรียนฮองเฮาข้าน้อยนำชาดอกเก๊กฮวยมาส่งพ่ะย่ะค่ะ คุณชายเป็นห่วงพระองค์ หน้าหนาวต้าถังไม่มีผักสดกินได้แต่กินผักดอง คุณชายจึงเพาะถั่วงอก เป็นผักสดมาถวายพ่ะย่ะค่ะ และยังทำผัดเต้าหู้ถัวงอก และ หมูตุ๋นสมุนไพรจีน ถวายฮองเฮาเพื่อแสดงถึงความกตัญญูที่มีต่อฮองเฮาพ่ะค่ะย่ะ 

เมื่อฮองเฮาได้ฟังจนจบ จึงมีรับสั่งให้ตั้งโต๊ะและเอาอาหารทั้งสองรายการขึ้นโต๊ะด้วย ฮองเฮาคีบเต้าหู้ผัดถั่วงอกขึ้นมาชิม รู้สึกพอพระทัยยิ่งนัก หลายวันแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสผักสด ก่อนคีบเนื้อหมูตุ๋นยาจีนขึ้นมาพิจารณา ตั้งแต่อาหารจานนี้วางไว้บนโต๊ะฮองเฮาไม่ได้กลิ่นสาบของหมูเลย มีแต่กลิ่นหอมสมุนไพร ฮองเฮาค่อยๆ ละเมียดละไมหมูตุ๋นตรงหน้า เมื่อลิ้นสัมผัสเนื้อหมู รสชาติแปลกใหม่ ละมุนน่มลึก ทำให้ฮองเฮาตกอยู่ในภวังค์ชั่วคราว รสชาติดียิ่งนัก หากได้นำขึ้นถวายฝ่าบาทต้องเป็นที่พอพระทัยยิ่งนัก หากสามารถทำให้เนื้อหมูเป็นแพร่หลายในหมู่ราษฎรได้ จะช่วยให้ราษฎรมีชีวิตการกินที่ดีขึ้น เพราะเนื้อหมูราคาถูก เราขอขอบใจมากที่ยังมีใจคิดถึงเปิ่นกง อีกหนึ่งเดือนครึ่งจะถึงวันปีใหม่ เปิ่นกงอยากให้เจ้าส่งถั่วงอกให้ตำหนักคุนหนิงที่เหลือเปิ่นกงจะให้คนของเปิ่่นกงจัดการให้เรียบร้อย ก่อนจากฮองเอาพระราชทานเงินให้หนึ่งถุง ขันทีเกาออกมาจากตำหนักคุนหนิง รีบเดินกันไปหาหลี่เฉิงเฉียนที่ตำหนักตงกง