ห้องลับกับความบังเอิญ 2

“ แกร๊ก…ครื่นนน !!” เสียงกลไกประตูทางออกปิดตัวลง มันสามารถปิดจากด้านในได้ ก็น่าจะเปิดจากด้านในได้เช่นกัน หลี่เฉิงเฉียนจึงลองดันอิฐสลักรูปมังกรอีกครั้ง 

“ แกร๊ก…ครื่นนน !!” เสียงกลไกประตูทางออกเปิดออกอีกครั้ง หลีเฉิงเฉียนรีบออกจากห้องลับ เดินไปกดธรณีประตูเพื่อปิดประตูห้องลับ เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดก็สามารถหาห้องลับเจอ ลาภลอยที่ได้มาด้วยความบังเอิญ ทำให้เขาตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ

“ จิ๊บ…จิ๊บ..จิ๊บ..!!” เสียงนกร้องยามเช้า เป็นดั่งนาฬิกาบอกเวลาให้หลี่เฉิงเฉียนลุกจากเตียงนอน อากาศหนาวเช่นนี้ หลี่เฉิงเฉียนอาลัยอาวรณ์ ผ้าห่มนุ่มๆ เตียงอุนๆ ยิ่งนัก เมื่อปัญหาห้องลับที่หนักอกมาเป็นเดือนถูกขจัดไปแล้ว ความเกียจคล้านก็เข้ามาครอบงำ 

แต่ทันใดนั้น ..!!! หลี่เฉิงเฉียนเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ กระวีกระวาด ลุกจากเตียง ตำหนักคุนหนิงสั่งชาเก๊กฮวยให้ไปส่งทุก ๆ 7 วัน หากเป็นฤดูร้านก็ไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ แต่นี้เป็นฤดูหนาวการอบชาจะยุ่งยากมากกว่า หลีเฉิงเฉียนรีบเข้าครัวอบชาดอกเก๊กฮวยให้ตำหนักคุนหนิงโดยเร็ว การอบชาต้องใส่ใจทุกขั้นตอน อย่างพิถีพิถัน เวลาในการอบ และความร้อนต้องสัมพันธ์กันจึงจะได้ชาทีดี 

ระหว่างอบชาดอกเก็กฮวย หลีเฉิงเฉียนวางแผนที่จะปรับปรุงห้องพักนางกำนัลด้านซ้ายที่มี 3 ห้อง ให้เป็นห้องสำหรับศึกษาค้นคว้า 1 ห้อง อีก 2 ห้องจะทำห้องเพาะปลูก

อีกเดือนครึ่งก็จะเข้าวันปีใหม่ เขามีเวลาเตรียมตัวอีก 1 ปี ก่อนที่จะถูกเนรเทศ เขาคงต้องวางแผนเพื่ออนาคตที่กำลังจะมาถึง 

ว่ากันว่า แดนเนรเทศจะเป็นชายแดนติดกับสนามรบ ผู้ที่ถูกเนรเทศบางส่วนจะตายกลางทาง บางส่วนไปถึงต้องไปเป็นเบี้ยล่างให้เจ้าถิ่น มังกรกล้าแกร่งไม่อาจโค้นงูเจ้าถิ่น หากจะต้องอาศัยอยู่ที่นั้นคงต้องทำอะไรสักอย่าง

ขันทีเกาใช้เวลาไม่กี่วัน ก็สามารถหา เมล็ดพันธุ์พืช ตามที่หลีเฉิงเฉียนต้องการได้ เมื่อได้เมล็ดพันธุ์มาแล้ว จึงตรวจดูว่าได้ครบหรือไม่ 

“ เมล็ดผักกาด  เมล็ดผักกวางตุ้ง เมล็ดผักบุ้ง เมล็ดข้าวสาลี เมล็ดข้าวเหนียวดำ เมล็กข้าวหอม ”

ได้ครบตามต้องการ เขาจัดแจงปรับปรุงห้องพักนางกำนัล ก่อนจะเริ่มปลูกผักแต่ละชนิดในตะกร้าหวาย ในห้องเพาะปลูกไม่มีดินจำต้องใช้ตะกร้าหวายเป็นภาชนะแทนกระถาง ห้องพักนางกำนันในตำหนักตงกงทุกห้องจะมีเตียงเตาให้ความอบอุ่น หากจะปลูกผักเพื่อคงอุณหภูมิที่เหมาะสมจำต้องใช้เตียงเตาช่วย ห้องค้นคว้าเขาจะปลูกข้าวสาลี ข้าวหอม ข้าวเหนียวดำ อีกสองห้องแบ่งเป็น ห้องปลูกผักบุ้ง ผักกวางต้ง ผักกาด และถั่วงอก ห้องสุดท้ายปลูกยู่หมี่(ข้าวโพด)

หลีเฉิงเฉียน ในโลกปัจจุบัน ช่วงปริญญาโท เขาเคยทำวิจัยเกี่ยวกับข้าวสาลี และ ข้าวหอมนิลจักรพรรดิ์ การเพิ่มอัตราการเติบโตและปริมาณข้าวที่ได้มากขึ้น พื้นที่ 1 ไร่ เขาสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากถึง 6 ตัน โดยปกติแล้วจะได้ประมาณ 700 - 900 กิโล/ไร่ 

แต่ถ้าเป็นตอนนี้เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะสามารถพัฒนาพันธุ์ข้าวให้สามารถเก็บเกี่ยวได้มาน้อยเท่าไร เพราะบันทึกของบรรพบรุษ สมัยราชวงศ์ถังสามารถเก็บเกี่ยวข้าวได้ ไร่ละประมาณ 500 - 600 จิน ก็ประมาณ 250-300 กิโล/ไร่ หากเขาทำสำเร็จอาจจะเป็นการพลิกหน้าประวัติศาสตร์ข้าวต้าถัง หรือ อาจส่งผลให้เขาไม่ต้องถูกเนรเทศก็เป็นได้

เงินรางวัล ช่วยให้หลี่เฉิงเฉียนมีอาหารการกินที่ดีขึ้น ห้องครัวของตำหนักอุดมไปด้วยเครื่องปรุงนานาชนิด ไม่เว้นแม้แต่เนื้อสัตว์ บางครั้งเขายังได้ลิ้มรส ฤดูหนาวของต้าถัง สามารถหาได้แค่ เนื้อไก่ เนื้อแกะ และ เนื้อหมู 

เนื้อแกะมีราคาแพงเป็นเนื้อสำหรับชนชั้นสูง ชาวบ้านตาดำๆ หนึ่งปีอาจจะได้ลิ้มรสเนื้อไก่สักครั้ง บางบ้านแม้แต่กลิ่นของไก่ก็ไม่มีโอกาสได้สัมผัส เนื้อหมูไม่เป็นที่นิยมเพราะมีกลิ่นสาบรุนแรง ชนชั้นสูงมองว่ามันสกปรก คนส่วนใหญ่ถ้ามีเงินพอซื้อเนื้อเขาจะมองเนื้อหมูเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาจะซื้อ

ระหว่างที่ก้มหน้าก้มตา ดูแลแปลงผักของตนอยู่นั้น 

“ โครกคราก ..!!! ” เสียงประท้วงขอความเป็นธรรม ของกระเพาะอาหารกำลังยื่นฟ้องต่อหลี่เฉิงเฉียนข้อหาทารุณกรรม ทำให้เขาต้องหยุดงานในมือ อาหารของขันทีเกายังคงเป็นของเดิมๆ ข้าวต้มผักดอง หลี่เฉิงเฉียนอยากกินเนื้อหมู ในโลกที่เขาจากมา เนื้อหมูคือเนื้อสวรรค์อันโอชาสำหรับเขา หมูตุ๋นยาจีนเมนูโปรด กลิ่นหอมรัญจวน เนื้อนุ่มๆ มันเยิ้ม ๆ ละลายในปาก ยิ่งคิดยิ่งโหยหา

“ ขันทีเกาพรุ่งนี้เจ้าหา เนื้อหมูให้ข้า 2 ชั่ง เต้าหู้เหลือง และสมุนไพรมาให้ข้าได้หรือไม่ ? ”

“ เนื้อหมูหรือขอรับ ? ” ขันทีเกาทวนรายการด้วยความประหลาดใจ เนื้อหมูไม่ค่อยมีคนทานกันนะขอรับ กลิ่นสาบมันแรงมากขอรับ 

“ เอาเถอะน่าข้ามีวิธีทำให้มันอร่อยได้แน่ ๆ ” หลี่เฉิงเฉียน กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ 

เช้าวันรุ่งขึ้น ขันทีเการีบมาหาหลี่เฉิงเฉียนตั้งแต่ยามเฉิน เขากำลังนั่งเพลิดเพลินกับเวลาน้ำชายามเช้า กลิ่นชวนอ้วกลอยมาเตะจมูก หลี่เฉิงเฉียนเห็นขันทีเกาเดินมาแต่ไกล ตัวมาไม่ถึง แต่ส่งกลิ่นมาทักทายเขาก่อนแล้ว ตลอดทางเดินมาตำหนักตงกง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ขันทีเกาเลยสักคน กลิ่นสาบอันเป็นเอกลักษณ์แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าขันทีเกาถืออะไรมา

“ คารวะคุณชาย เนื้อหมูและของที่สั่งไว้ข้าน้อยนำมาให้แล้วขอรับ ” ขันทีเกาทำความเคารพก่อนจะวางของทั้งหมดไว้บนโต๊ะ หลี่เฉิงเฉียนตกอยู่ในภวังค์เหมือนหยุดหายใจไปชั่วขณะ 

“ ความอยากรู้ฆ่าแมว.!! ” ไม่ว่าจะผ่านไปสักกี่ปีคำคำนี้ก็ยังคงใช้ได้อยู่เสมอ เพราะความอยากรู้อยากลองของเขาทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้  แต่เขาอาจจะสามารถทำให้กลิ่นสาบของหมูหายไปก็ได้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ากลิ่นสาบของหมู เกิดจากอะไร หากไม่แก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ ก็ไม่สามารถขจัดปัญหาให้หมดไปได้