2

 “ผมไม่หย่าครับ และจะไม่มีวันหย่าด้วย ผมยอมให้น้องไปเรียนต่อก็ได้ แต่ระหว่างที่น้องไปเรียน ผมจะทำงานรอที่เมืองไทย และจะปรับตัวเป็นผู้ชายที่ดีและเพียบพร้อมสำหรับน้อง แต่ขออย่างเดียว อย่าบังคับผมหย่ากับหัวใจของผมเลย หากไม่มีน้องต่อ ผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะเป็นเช่นไร” 

พอลเองก็ยืนยันความต้องการ เขาเพิ่งจะรู้ใจตัวเองเมื่อเดือนที่แล้วเองว่ารักรัตนามากเพียงใด

รัตนาที่แอบฟังอยู่ถึงกับไม่อยากเชื่อว่าพอลบอกรักตัวเอง บอกว่าตัวเองคือหัวใจของเขา แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร ทำไมชายหนุ่มถึงทำกับเธอเหมือนกับว่าไม่มีตัวตนในสายตา ทำเหมือนเธอเป็นเพียงแค่อากาศธาตุในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขาเท่านั้น พอจะไปก็มารั้ง ไม่มีวัน เธอเจ็บแล้วจำ ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้วก็คือไป จะไม่หวนกลับมาอีกแล้ว หากไม่หย่าให้ก็ไม่เป็นไร หวังว่าเรียนจบกลับมา เขาจะยอมหย่าให้

“วันเวลาจะทำให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น หากวันใดพอลรู้ใจตัวเอง และน้องให้อภัยพอลหรือไม่ให้อภัย อนาคตข้างหน้า พ่ออยากให้พอลยิ้มรับกับสิ่งที่ตัวเองเป็นคนก่อขึ้น ส่วนเรื่องหย่ากันนั้น หากไม่หย่าตอนนี้ก็รอตอนลูกของพ่อเรียนจบกลับมาค่อยคุยกันอีกที และพ่อคงให้พอลเจอกับน้องไม่ได้หรอก พ่อไม่อยากเห็นน้ำตาของลูกพ่ออีก กลับไปเสียเถอะพอล อย่าได้ตามหาน้องและตามตื๊อน้องอีกเลย ขอให้จบกันเพียงเท่านี้เถอะนะ”

‘เขาต้องยอมรับแล้วสินะ ยอมรับว่าวันนี้คือวันที่หัวใจจะโบยบินไปไกลแสนไกล ไม่รู้เมื่อไหร่จะโบยบินกลับรัง ถึงจะนานเพียงไรเขาก็จะรอ จะทำตัวให้ดี เพื่อขอโอกาสจากน้องต่อของเขาอีกครั้ง’ ชายหนุ่มเอ่ยพึมพำในใจ ก่อนจะเอ่ยกับพ่อตาด้วยน้ำเสียงเศร้า 

“ขอบคุณครับคุณพ่อ ขอบคุณที่ให้โอกาสผม ผมจะพยายามทำให้น้องต่อกลับมาอยู่กับผมให้ได้ จะรอจนกว่าน้องจะเรียนจบกลับมาหาผม” 

ชายหนุ่มเอ่ยทั้งน้ำตา นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มร้องไห้ เสียน้ำตาให้กับผู้หญิงที่รัก

ในที่สุดวันที่รัตนาเดินทางไปต่างประเทศก็มาถึง ชายหนุ่มอย่างพอลที่แปรสภาพจากสามีมาเป็นแค่อดีตก็ทำได้เพียงเฝ้ามองหญิงสาวที่ตนรักสุดหัวใจเดินจากไปต่อหน้าต่อตา ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำล่ำลา สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้ายอมรับความจริงกับผลของการกระทำที่ได้ก่อขึ้นกับเธอด้วยความเจ็บปวดในใจ

5 ปีต่อมา...

“หม่ามี๊...พอลี่จะได้เจอคุณตาจริงๆ เหรอคะ” 

เด็กน้อยผมสีน้ำตาลถามแม่ด้วยความตื่นเต้น ถือเป็นครั้งแรกที่ได้มาเหยียบเมืองไทย และจะได้มาเจอคุณตาที่ไม่ได้เจอกันเมื่อหลายเดือนก่อน หลังจากคุณตากลับมาเมืองไทย ก็ไม่ได้ไปหาหนูน้อยพอลี่ เทพเจริญ วัย 4 ขวบ 

รัตนา เวย์เลอร์ หรือต่อ หรืออีกชื่อที่เพื่อนๆ ที่ฝรั่งเศสเรียกกันว่าเตร่า วัย 25 ปี ก้มมองหน้าของลูกสาวตัวน้อยในอ้อมกอดด้วยความรัก ตั้งแต่ตัดสินใจในครั้งนั้นว่าจะไปเรียนต่อ แต่พอไปได้ไม่ถึงเดือนก็รู้สึกว่าตัวเองมีอาการแปลกๆ จึงไปหาหมอ และก็ได้รู้ว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ เพราะเหตุนี้ไงเล่า หญิงสาวถึงอยู่ฝรั่งเศสนาน ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะไปเรียนต่อแค่ 2 ปี แต่ก็ต้องขอบคุณหนูน้อยในอ้อมกอดนี้ ที่คอยเป็นกำลังใจ และเหตุผลที่กลับมาเมืองไทย เพราะอยากพาลูกสาวมาใช้ชีวิตในบ้านเกิดของตน ดีที่ตลอดเวลา 5 ปี ตั้งแต่พอลี่หัดพูด หญิงสาวก็สอนให้พูดภาษาไทยตลอด จึงไม่แปลกใจที่ลูกสาวตัวน้อยพูดไทยได้

“จ้า...มี๊เตร่าจะพามาอยู่กับคุณตาและจะไม่ไปฝรั่งเศสอีก พอลี่เข้าใจที่คุณแม่พูดไหมจ๊ะ” 

ยิ่งมองหน้าลูกสาวยิ่งทำให้คิดถึงผู้เป็นพ่อ ทำไมพอลี่ถึงถอดแบบชายหนุ่มมาเช่นนี้นะ จะมีแค่สีผิวเท่านั้นที่เหมือนเธอ ตา ปาก จมูก เหมือนผู้เป็นพ่อไม่มีผิด แล้วแบบนี้จะให้ลืมเขาได้ยังไงเล่า

“พอลี่รักหม่ามี๊ รักคุณตา รักป้าอ้อ ลุงไบรอัน พี่เซน และลุงเคอีกคนค่ะ” พอลี่เอ่ยเสียงใส

รัตนาดีใจที่เด็กน้อยในอ้อมกอดไม่เคยถามถึงพ่อผู้ให้กำเนิดเลย แต่ก็อดสงสารลูกสาวไม่ได้ เมื่อเซนลูกชายของเพื่อนรักมีพ่อที่แสนดีอย่างไบรอันคอยดูแลเอาใจใส่เป็นห่วงตลอดเวลา แต่หนูน้อยพอลี่ก็ไม่เคยเอ่ยถึงพ่อเลย หากลูกสาวถามถึงผู้ให้กำเนิดขึ้นมา หญิงสาวก็ยังไม่รู้เลยว่าจะตอบลูกสาวเช่นไร

“อีกสองอาทิตย์ ป้าอ้อ ลุงไบรอันก็จะพาพี่เซนกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วจ้า” 

“มี๊เตร่า...อย่า...หลอกพอลี่ดีจาย...เล่นน๊า...”

สาวน้อยเอ่ยอย่างตื่นเต้น ที่ครอบครัวของป้าดอกอ้อจะกลับมาเมืองไทยด้วย

“แล้วลุงเคมาไหมคะมี๊...”

พอลี่ชอบพายุ เพื่อนสนิทของแม่มากๆ เพราะเวลาพายุไปติดต่องานที่ฝรั่งเศสชอบไปหาหนูน้อยเสมอ

“มี๊ไม่หลอกพอลี่หรอกจ้า ส่วนลุงเคของลูกนั่นไงจ๊ะ มารอรับเรากับคุณตาของลูกไง” 

รัตนาบุ้ยปากไปทางช่องผู้โดยสารขาออก ที่กำลังมีพ่อกับเพื่อนสนิทอย่างพายุมารอรับอยู่ก่อนแล้ว ตอนแรกหญิงสาวจะเลือกมากับสายการบินอื่น แต่ที่เลือกมากับสายการบินเวย์เลอร์เพราะว่าพ่อของหญิงสาวก็เป็นหุ้นส่วนของสายการบินเช่นกัน หากไม่สนับสนุนสายการบินของตนจะสนับสนุนสายการบินไหนเล่า

“คุณ...ตา...ลุง...เค...พอลี่คิดตึงจาง...”

เด็กน้อยมองตามที่ผู้เป็นแม่บอก เมื่อเห็นตากับลุงก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ พร้อมกับดิ้นให้ผู้เป็นแม่ปล่อยตัวเองลงพื้น และแม่ก็รู้ใจลูกสาวเสียจริง ยอมปล่อยลงพื้น พอเป็นอิสระสาวน้อยตาสีฟ้าก็วิ่งไปหาคุณตาที่อ้าแขนรอรับอยู่ก่อนแล้ว รัตนายิ้มให้กับความไร้เดียงสาของลูก แล้วหันกลับมาลากกระเป๋าเดินทางตามลูกสาวไป

มุมหนึ่งของสนามบิน ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้ากำลังจ้องมองหญิงสาวด้วยความคิดถึงคะนึงหา ทุกอย่าง ทุกการกระทำและคำพูดที่เธอเอ่ยกับหนูน้อยคนนั้น เขาได้ยินทุกอย่าง ไม่จริงใช่ไหม รัตนามีลูกกับใคร อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้หน้าจืดนั่น แต่คงไม่ใช่ เพราะหนูน้อยเรียกว่าลุง แล้วใครกันเล่าเป็นสามีของเธอ แถมเด็กนั่นก็ลูกครึ่งเสียด้วยสิ นัยน์ตาสีฟ้า มองดูแล้วช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง มองไปมองมาหนูน้อยช่างเหมือนคนที่เขารู้จักเสียจริง