บทที่ 5 ยิ่งเจ็บช้ำ 03

“เข้าไป”  

                ชายหนุ่มสั่งเสียงทรงอำนาจ ส่วนมือแกร่งเปิดประตูและยัดกีรกานเข้าไปในรถ แต่ทันทีที่ก้นงามแตะเบาะหนังราคาแพงและภามทำท่าจะผละออกห่างเพื่อไปอีกฝั่ง กีรกานก็ต่อต้านและพยายามสุดความสามารถที่จะออกไปจากรถคันนี้

                “กั้งไม่ไป ปล่อยนะ” แม้ไม่รู้ว่าเขาจะพาไปที่ใด แต่กีรกานก็มองว่ามันคงไม่ดีแน่ เพียงดูจากสายตาก็พอจะรู้แล้วว่าเขามาร้ายและมิวายคงทำให้หัวใจเธอเจ็บระบมอีก วันนี้มันควรจบสิ้นกันสักทีกับบ่วงพันธนาการที่ทำให้เจ็บปวด แต่ภามก็ไวและรู้ทัน

                “ถ้าอยากให้ฉันปลดพี่อัคออกจากบริษัทก็ลงไปซะ ฉันทำจริง และไม่สนด้วยว่าพี่อัคจะเดือดร้อนไหม”         

                เขาว่าและสายตาก็แน่วแน่อย่างอำมหิตทำให้ลมหายใจของกีรกานสะดุดกึก เพียงได้เห็นสายตาคู่นี้ก็รู้ว่าเขาทำจริง และเขาคงจะไม่สนอะไรทั้งนั้นว่าอัครัฐจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่ เขาคือปีศาจไร้หัวใจ

                “คนพาล พี่อัคไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย อย่าลากพี่อัคเข้ามาเกี่ยว” กีรกานว่า ริมฝีปากสั่นและไม่อาจจะอวดดีต่อต้านได้ เพราะไม่อยากจะให้พี่ชายที่แสนดีเดือดร้อนไปด้วย        

                “ออกรับแทนกัน”   

                ภามถามน้ำเสียงฉุนและสองมือก็กำแน่นเพราะความรู้สึกบางอย่างมันพุ่งทะยานมาเต็มอก นั่นคือความหึงหวงและอิจฉา

                “คนดี ๆ กั้งก็สมควรจะออกรับแทน”

                “เหอะ”   

                ใบหน้าของภามเปลี่ยนสีมากขึ้นและบอกได้เลยว่าเขากำลังโกรธจนตัวสั่นที่เห็นกีรกานออกตัวปกป้องชายที่มีศักดิ์เป็นพี่ ก่อนที่จะต้องข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเอาไว้แล้วเดินไปยังฝั่งของคนขับ เพราะหากช้าไปกว่านี้ อีกเดี๋ยวย่าและยายของเขาคงตามทันและคงจะวุ่นวายกว่านี้ สักสองนาทีต่อมาเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นด้วยฝีมือของเจ้าของรถแล้วมันก็พุ่งทะยานออกไป

                แม้จะผ่านมาเกือบห้านาทีแล้ว แต่คนในรถทั้งสองคนก็ยังไม่สนทนากัน          

                ด้านกีรกานแม้อยากจะโดดลงจากรถแต่ก็ไม่อาจจะทำได้ หากตัวคนเดียวไม่มีลูกสาวตัวน้อย เธออาจจะตัดสินใจทำมันไปแล้ว เพราะไปกับเขาก็คงต้องพบเจอแต่คำพูดและสายตาที่บาดลึกไปยังขั้วหัวใจ เพียงเท่านี้หัวใจดวงนี้ก็ร้าวระบมจนจะไม่เหลือชิ้นดี และที่สำคัญอยากจะอยู่ไกลเขาให้มาก เพราะหัวใจมันชอบทรยศ

                ฟากภามตอนนี้ก็พยายามลดเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาใจแต่ก็ยังไม่สามารถทำได้

                กีรกานที่ปิดปากเงียบมาได้สักพักก็ไม่สามารถจะนิ่งเงียบได้อีกต่อไป เพราะบางสิ่งมันทำให้หล่อนเริ่มใจคอไม่ดี        

                “ถ้าอยากจะตายก็ไปตายคนเดียว อย่าเอากั้งไปด้วย กั้งยังอยากจะอยู่กับลูก” เพราะภามขับรถด้วยความเร็วและหล่อนยังเห็นว่าเข็มบอกความเร็วมันยังไม่คงที่ แต่กลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และมันก็ได้ผล ชายหนุ่มลดความเร็วของรถลง เพราะคำพูดนั้นได้เตือนสติให้เขาเย็นลง

                ภามเหลือบไปมองคนพูดและก็ได้เห็นสายตาที่ต่อว่าและตัดพ้อซึ่งกำลังส่งมาให้ ชายหนุ่มตีหน้านิ่งราวกับสายตาคู่นี้ไม่ได้มีความสำคัญใด ๆ ทั้งที่จริงแล้วมันทำให้ใจเต้นช้าลงและปวดแปลบ 

                ก่อนที่ร่างสูงจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพราะมีความตั้งใจหนึ่ง จนเมื่อปลดล็อกก็พบสายเรียกเข้าจำนวนมาก เบอร์ปลายสายมีทั้งของย่าและยายของเขา รวมถึงสรัลชนาด้วย

                แต่ภามกลับเลือกที่จะโทร.หาเบอร์หนึ่งแทน ซึ่งเขาติดต่อมาเสมอตั้งแต่ใครบางคนย้ายเข้ามาอยู่ที่กรุงเทพมหานคร ก่อนจะพูดในทำนองสั่งการแล้วเหล่ตาไปมองด้านหลังผ่านกระจกของรถว่าปลายสายทำตามหรือไม่

                 “ไม่ต้องตาม” ซึ่งปลายสายก็ขานรับคำ และไม่กี่นาทีภามก็เห็นว่าบุคคลนั้นได้ทำตามคำสั่งแล้ว รถคันสีดำที่กำลังขับตามได้หายไป

                 ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะโทร.กลับเบอร์ปลายสายเบอร์หนึ่งและรอสายไม่กี่วินาที เจ้าของเบอร์ที่ตนกดไปก็รับสายทันทีและน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความกรุ่นโกรธก็เล็ดลอดออกมา            

                 ทว่าภามกลับนิ่งเฉยไม่ได้ตอบโต้และรอให้ปลายทางต่อว่าจนพอใจ ทันทีที่ปลายสายหยุดเพราะหมดคำจะสรรหามาพรรณนาถึงความร้ายกาจของตนได้ เขาก็ชิงพูดบางสิ่ง

                “ฝากลูกคืนหนึ่งครับ”           

                และกดวางสายไป ไม่พอยังกดปิดเครื่องโทรศัพท์เครื่องใหม่ราคาเกินสามหมื่นบาทฉับไวเนื่องจากรู้ว่าคงต้องถูกซักไซ้ต่อ          

                “จะพากั้งไปไหน กั้งอยากกลับบ้าน” หล่อนไม่อาจจะอยู่เฉยได้แล้ว เพราะจากคำพูดก็พอจะเดาได้ว่าเขาไม่คิดจะพาเธอไปส่งบ้านในค่ำคืนนี้แน่ และมันก็ทำให้ดวงตาคู่นี้ไหวระริกอย่างหวาดหวั่น

                “หัวหิน”

                “กั้งไม่ไป กั้งจะกลับไปหาลูก เลี้ยวรถกลับเดี๋ยวนี้นะคะ”   

                กีรกานสวนกลับเร็วรี่ แต่ภามก็ยังนิ่งเฉยและขับรถต่อไป เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย กีรกานก็รู้ว่าเขาคงไม่มีทางยอมทำตามคำที่บอกแน่ ร่างบางจึงตัดสินใจบางสิ่งแม้ว่าใจจริงไม่อยากจะลากบุคคลนี้เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย แต่ก็มองหาตัวช่วยอื่นไม่ได้เลย

                กีรกานหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าและรีบกดไปหาเบอร์หนึ่ง ทว่าชั่วครู่ต่อมาเท่านั้นมันก็ถูกแย่งไปจากมือ และคนแย่งก็เร็วจนเธอแย่งโทรศัพท์คืนกลับมาไม่ทัน

                “เอาคืนกั้งมานะ” หญิงสาวทำเสียงแข็งใส่ ส่วนภามไม่คืนแถมยังกำมันแน่น เพราะเห็นแล้วว่าภรรยาโทรศัพท์ไปหาผู้ใด

                “โทร.หาพี่อัค คิดว่าจะช่วยได้เหรอ ไม่มีทาง” ดวงตาที่ขุ่นขวางของคนพูดทำให้ใบหน้าของคนฟังซีดด้วยความกลัว นาน ๆ ครั้งที่เธอจะได้เห็นเขาแสดงมันออกมา เพราะส่วนมากแล้วเขามักจะแสดงแต่ความเย็นชา

                “คุณยังต้องการอะไรจากกั้งอีกกันแน่ ทำไมไม่ปล่อยกันไปสักที เกลียดแม่และกั้งมากก็ปล่อยกั้งไปสิ แล้วไปแต่งงานกับคุณสองซะ”                

                กีรกานระเบิดอารมณ์ออกมาเพราะมันสุดที่จะระงับได้แล้ว เธอทั้งสบสนและเจ็บปวด ขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นพลางมองชายข้างกายอย่างต้องการคำตอบ และรู้ดีว่าไม่มีทางที่จะแย่งโทรศัพท์กลับคืนมาได้ เผลอ ๆ หากทำเช่นนั้นเขาอาจจะปามันทิ้ง

                ซึ่งในตอนที่เธอวิ่งตามเขา ภามกลับไม่เคยไยดีหรือจะมอบความรักให้กัน มีแต่ความเย็นชาที่ส่งมาให้จนทำให้เจ็บปวดปางตาย แต่ในเวลาที่เธอจะวิ่งหนี ทำไมเขากลับมารั้งและสร้างพันธนาการให้มันแก้ยากไปกว่าเก่า เขาเห็นเธอเป็นตัวอะไร ไม่คิดว่าเธอมีหัวใจบ้างหรือไง ถึงทำแบบนี้

                “อย่าพูดถึงแม่ของเธอให้ฉันได้ยิน” เขาบอกเสียงขุ่นจัดและตวัดตามามองคนพูด แต่สายตาคู่นี้กลับไม่ได้ทำให้กีรกานกลัวได้อีกแล้ว เพราะหัวใจมีเพียงแต่ความช้ำและทรมานจนความรู้สึกอื่นไม่สามารถเข้ามาได้