เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ7"อาหารน่ากินจังค่ะคุณพ่อ""น่ากินก็รีบกินนะครับ""ค่ะ" แสนซนรับเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ภัทรพลก็รีบจัดแจงอาหารให้"คุณแม่ก็มานั่งกับคุณลูกด้วยสิครับ""..." แสนรักยังคงนิ่ง "มาสิครับ" ภัทรพลจับข้อมือเล็กของแสนรักให้เดินไปนั่งเก้าอี้ หล่อนเองก็ไม่ได้ต่อต้าน เดินไปนั่งที่เก้าอี้แต่โดยดี"ข้าวต้มกุ้งของคุณแม่ คุณพ่อให้คนใช้ช่วยสอน คุณพ่อพยายามทำสุดฝีมือเลยนะครับ" เขายิ้มดูภาคภูมิใจในสิ่งที่ตนทำมาก"....""ชิมดูสิ""...." แสนรักไม่ได้พูดอะไรตักข้าวต้มเข้าปากเงียบๆ วันนี้มีอาหารหลายอย่างให้เลือกทาน รวมทั้งข้าวต้มด้วย รสชาติไม่ได้แย่เลย มันกลับอร่อยมาก ๆ"อร่อยใช่ไหม?""อืม" แสนรักพยักหน้า มองลูกสาวที่กำลังตักอาหารทาน เธอดูมีความสุขมาก แม้จะกลัวการเริ่มต้นใหม่ แต่สิ่งที่เขาทำกับลูกมันกลับทำให้แสนรักลังเลหลายอย่าง ภัทรพลพยายามปรับปรุงตัวข้อนั้นหล่อนรู้ดี แต่การจะให้ทำให้ลืมเรื่องบางอย่าง ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่าย ๆ "รีบทานนะคะ แม่จะพาไปเยี่ยมคุณปู่""ค่ะคุณแม่ แต่ข้าวต้มฝีมือพ่ออร่อยมากเลย กุ้งก็ตัวโต๊โต" แสนซนตักกุ้งโชว์ให้ผู้เป็นแม่ดู"ก็แหง่แหละ ฝีมือพ่อนิ่ ต้องอร่อยเป็นธรรมดา" ภัทรพลยิ
ตอนพิเศษ6 @เย็นของวันนั้น"อาหารน่าทานจังเลยค่ะ""น่าทานก็ทานเยอะๆนะคะ" เปรมสุดาดึงแก้มหลานสาวไปที"ผัดอันนี้เรียกผัดอะไรคะ?""ผัดผักรวมมิตรค่ะ""อร่อยที่สุดเลยค่ะ" แสนซนยิ้มจนตาหยีแล้วตักอาหารเข้าปาก ปกติเธอเป็นคนชอบกินผักอยู่แล้ว พอได้ทานผัดผักที่มีรสชาติอร่อย ก็ยิ่งชอบเป็นพิเศษ "ผัดผักบ้านคุณย่าอร่อยที่สุด""บ้านของแสนซนจ้ะ ต่อจากนี้มันจะเป็นบ้านของแสนซน บ้านคุณพ่อคุณแม่""บ้านคุณปู่คุณย่าด้วยไหมคะ?""ปู่กับย่าจะเป็นเพียงแค่คนอาศัยเท่านั้นจ้ะ มันจะเป็นชื่อของคุณแม่หรือชื่อของแสนซนเท่านั้น จะไม่มีใครมีสิทธิ์มากกว่าหนูกับแม่" เปรมสุดาเอ่ยแล้วยิ้มให้แสนรักกับแสนซน "หนูกับแม่ต้องอยู่ที่นี่นะ ที่นี่มันเป็นของ ๆ หนูกับแม่""ค่ะคุณย่า" เด็กหญิงพยักหน้า แต่มันกลับสร้างความอึดอัดใจให้กับแสนรัก สิ่งที่ทุกคนกำลังทำ เหมือนกำลังต้อนให้หล่อนจนมุม"ตอนเย็นแม่จะไปเฝ้าคุณปู่ก่อนค่ะ แสนซนต้องไปกับแม่ด้วย" แสนรักรีบแย้ง"น้าเฝ้าคุณทินกรเองค่ะ คุณแสนรักพักที่นี่ให้สบายเถอะค่ะ""จริง พักผ่อนให้พ่อลูกเขามีเวลาอยู่ด้วยกัน" ทานตะวันเอ่ยเสริม"แต่หนู...""ตามแม่ว่าแหละ ให้พ่อลูกเขาได้อยู่ด้วยกัน ตามใจแสนซ
บทที่5สิ้นประโยคที่ภัทรพลแสนรักหัวใจเต้นระริกรัว เม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้ามองเครื่องประดับในมือ"พูดบ้าอะไรของนาย?""ก็...ฉันอยากจีบเธอ""ไม่ต้องมาจีบฉันหรอก" แสนรักเอ่ยแต่ไม่มองคนตัวโตที่อมยิ้มมองคนตัวเล็กด้วยสายตาสื่อความหมาย ตอนที่เคยอยู่ด้วยกัน หัวใจของเขามีแต่ความโกรธเกลียด แต่พอรู้ความจริง และแสนรักจากไป เขารู้สึกเจ็บปวดรู้สึกอ้างว้างราวกับว่าแสนรักเอาหัวใจของเขาติดมือไปด้วย ยิ่งห่างกันหลายปี ไม่เคยมีวันไหนที่เขาจะลืมเลือนผู้หญิงตัวเล็กๆที่เขานอนกกกอดอยู่ทุกค่ำคืนเลยแสนรักจากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่พร้อมกับลูก แต่ชีวิตของเขาเหมือนถูกลงโทษ ในหัวใจคิดถึงตลอดเวลาตอนนี้เธอกลับมาแล้ว แม้แสนรักจะไม่ได้ตกลงเรื่องการมาอยู่ที่บ้าน แต่เขาจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกับลูกมาอยู่ที่นี่ด้วย ต่อให้ต้องพูดตะล่อมแสนซนไม่ให้ไปที่เกาะเขาก็จะทำ"ต่อให้เธอห้ามฉันฉันก็จะจีบเธอ""นายควรเจอผู้หญิงที่เหมาะสมกับนาย เข้ากันกับนายได้ทุกเรื่องจะดีกว่า""เธอไงแสนรัก!""ไม่ใช่สักหน่อย" เธอหน้ามุ้ย "เราสองคนต่างก็เคยเกลียดกันและทำเรื่องไม่ดีต่อกันมามากมาย ต่อให้ตอนนี้ไม่ได้โกรธไม่ได้เกลียดกันแล้ว แต่ก็
ตอนพิเศษ4"ทำไมถึงไปเรียกคุณลุงเขาแบบนั้นล่ะคะแสนซน" แสนรักรีบร้องท้วง หล่อนไม่ได้ต้องการให้ลูกสาวเรียกเขาว่าพ่อเลยสักนิดแต่คนที่ถูกเรียกน้ำตาหลั่งไหลออกมา เขาตื้นตันที่แสนซนเรียกเขาว่าพ่อ มันเป็นคำที่เขาอยากฟังมาตลอดหลายปี เป็นคำที่เขารอคอยและหวังว่าจะได้ฟัง ตอนนี้เขาได้ฟังมันแล้ว เขาอยากจะฟังมันทุกวัน อยากจะอยู่ใกล้ๆแสนรักกับแสนซน ช่วยกันจับมือพยุงลูกสาวตัวน้อยให้เติบโตไปด้วยกันภัทรพลตระหนักแล้วว่า การไม่มีแสนรักกับลูกมันเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน และหลังจากนี้เขาจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกับลูกกลับมา แม้มันจะยากแต่ถ้าพยายาม เขาเชื่อว่าจะทำได้"คุณย่าคุณยายบอกว่าคุณพ่อพลเป็นคุณพ่อของแสนซนค่ะ" เด็กน้อยเอ่ยตอบอย่างใสซื่อ หยิบผลไม้ชิ้นใหม่ให้ผู้เป็นบิดา "แต่คุณลุงเขาไม่ใช่..." แสนรักพยายามปฏิเสธ"ใช่ ฉันคือพ่อของแสนซน ต่อให้เธอพยายามปฏิเสธมากแค่ไหนแต่ความจริงมันก็คือความจริง ความจริงมันเป็นสิ่งไม่ตายแสนรัก ฉันคือพ่อของแสนซน""พ่อว่าพูดความจริงจะดีกว่านะแสนรัก ลูกก็รู้นี่ว่าการถูกปกปิดความจริง มันเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหน พ่อเคยผ่านมันมาแล้ว แสนรักเองก็เคยสัมผัสความรู้สึกเจ็บปวดของการถูกปก
ตอนพิเศษ3แสนรักtalkฉันเม้มปากตัวเองก่อนจะมองผู้ชายคนนั้น คนที่ฝากความเจ็บปวดเอาไว้ให้ฉันต้องมากมาย ความรู้สึกเจ็บปวดฉันยังจำมันได้ดี แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีมันก็เหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวาน"ใช่ทุกอย่างที่เป็นของลูกมันจะยังเป็นของลูกเสมอ พลตั้งใจยกให้ลูกกับแสนซน พลไม่เคยอยากได้ในสิ่งที่เคยเป็นของลูกเลยนะแสนรัก""หนูไม่เอาหรอกค่ะ ทุกอย่างมันอยู่ทุกที่ทุกทางแล้ว หนูไม่ต้องการอะไรที่ไม่ใช่ของหนู""แสนรัก มันคือของลูก ของแสนซน พ่อรู้ดีว่าสิ่งที่พลทำกับลูกมันเป็นเรื่องเลวร้าย แต่พลก็สำนึกผิด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน""....""พ่อไม่ได้ขอให้ลูกให้อภัยเขา แต่พ่อแค่อยากให้ลูกเปิดใจ เขาเลวทรามเพราะความเข้าใจผิด ส่วนลูกก็ทำตัวไม่ดีใส่ทุกคนเพราะเข้าใจผิดเช่นกัน คนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวเลวร้ายทั้งหมดไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้แล้ว ทำไมเราถึงยังโกรธเกลียดกันอยู่ ไม่เปิดใจพูดคุยกัน""หนูไม่ได้โกรธเกลียดเหมือนเดิมแล้ว หนูเข้าใจทุกอย่าง หนูแค่กลัวจะเจอเรื่องร้าย ๆ เหมือนที่เคยเจอ""แสนรัก""หนูไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วค่ะ โฟกัสที่ลูกตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อลูก อยากประคับประคองให้เขาเติบโตเป็นคนดี
ตอนพิเศษ2แสนรักเม้มปากเล็กน้อยกระชับอ้อมกอดของลูกสาวแน่น สายตาคมกริบของผู้ชายตรงหน้าเจือปนไปด้วยความรู้สึกมากมาย นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ตอนนี้ไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว แสนรักรู้สึกเหมือนกับว่า เขาดีใจที่เห็นหล่อนกับลูกมา"แสนรัก" เท้าหนาก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอุ้มลูกสาว เธอถอยหลังสองก้าวในขณะที่เขาก้าวไปจะถึง เธอยังคงรักษาระยะห่าง ไม่ให้เข้าถึงตัว ภัทรพลจึงหยุดเดินเข้าหาแล้วมองร่างจ้ำม่ำของลูกสาวแทน "ฉันดีใจที่เธอกลับมา ดีใจที่สุดเลยแสนรัก” คำพูดที่เก็บเอาไว้มาหลายปีถูกเปล่งออกมา ห้าปีกว่าที่แสนรักกับลูกจากไป ความคิดถึงความรู้สึกมากมายยังคงอัดแน่นในหัวใจทุกอณู ผู้หญิงตรงหน้าเขาในตอนนี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง แสนรักไม่ใช่แสนรักคนเดิม ไม่ใช่คนเก่าที่อยากจบชีวิต แต่เป็นแสนรักเป็นแสนรักที่เข้มแข็งสร้างกำแพงหนาปกป้องตัวเอง“…” หญิงสาวไม่ได้พูดอะไร แต่เลือกที่จะเบนหน้าหนี ถึงจะผ่านมาหลายปี แต่ก็ใช่ว่าเธอจะลืมเรื่องที่เขาเคยทำเอาไว้"แสนรัก""นายเป็นลูกภาษาอะไรถึงดูแลคุณพ่อไม่ดี ได้ท่านคืนไปแล้ว ทำไมไม่ดูแลท่านให้ดี ทำไมปล่อยให้ท่านป่
บทที่21ภัทรพลมองร่างเล็กของแสนรักที่เดินจากไป น้ำตาของเขาหลั่งไหลราวกับเม็ดฝนโปรยปราย แสนรักจากไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกซึ่งเขาจะไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเธอกับลูกทั้งนั้น ต่อให้พยายามฉุดรั้งก็ไม่สามารถเอากลับมาได้ แสนรักในตอนนี้เกลียดและผลักไส ส่วนเพื่อนของหล่อนก็กางปีกปกป้อง ชมพูสิรินเป็นทายาทม
บทที่20"แสนรัก" ทินกรเอ่ยเสียงผะแผ่วมองบุตรสาวนัยน์ตาสั่นระริก หัวใจของเขาวูบโหวง ความรู้สึกในตอนนี้มันเจ็บปวด ใบหน้าคมเข้มซีดขาวราวกระดาษ หัวใจคล้ายจะหยุดเต้น"หนูอยากไปเริ่มต้นใหม่ หนูอยากให้พ่ออวยพรหนูกับลูกก่อนไป ฮึก" แสนรักเสียงเครือมองหน้าบิดา หัวใจเธอกระตุกซ้ำเเล้วซ้ำเล่า ยิ่งได้เห็นน้ำตาที
บทที่18"กูไม่ไป!" ภัทรพลเสียงกร้าวพยายามฝืนร่างสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่อาจจะสู้ลูกน้องของตระกูลที่เก่งกาจได้ เขากับพ่อถูกลากออกมาจากห้องแล้วถูกเหวี่ยงลงบนพื้น พอลุกจะเข้าไปในห้อง หมัดก็ลอยหวือปะทะเบ้าตาของเขาอย่างจัง "มีสิทธิ์อะไรมาทำกับกูแบบนี้?" เขาเสียงกร้าวจ้องอย่างมีโทสะ แต่ลูกน้องนามว่าออสตินของชม
บทที่8"กรี๊ด!" แสนรักกรีดร้องลั่นห้องน้ำ มือก็ทุบไม่หยุด ภัทรพลจึงเหวี่ยงเธอลงพื้นห้องน้ำอย่างแรง "ไอ้บ้า! ฉันจะฟ้องพ่อ""ก็เชิญฟ้องสิ หวังว่าพ่อจะเชื่อคำพูดของเธอนะ ถ้าไม่อยากโดนมากกว่านี้ ก็หยุดทำร้ายแม่ของฉัน ฉันขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้ายแสนรัก" เขากัดฟันกรอดอย่างโกรธจัด"คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ขอ







