บทที่ 14

บทที่ 14

ร่างสูงถูกกันตัวเอาไว้แค่หน้าห้องฉุกเฉิน ขณะที่ร่างของศศิประภาถูกเข็นเข้าไปข้างใน เวลาผ่านไปแต่ละนาทีอย่างเชื่องช้าและบีบหัวใจเหลือเกิน รังสิมันต์ที่ตอนนี้เสื้อผ้าเปรอะเปื้อนเกรอะกรังไปด้วยเลือดของภรรยาได้แต่นั่งรออย่างกระวนกระวาย บางครั้งก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินวนกลับไปกลับมา สมองตื้อและหยุดคิดเรื่องอื่นไปชั่วขณะ ความจดจ่อของเขาตอนนี้อยู่แค่ที่หน้าประตูเท่านั้น

                เวลาผ่านไปเนิ่นนานเกือบสองชั่วโมง ประตูห้องที่รังสิมันต์เฝ้ารอคอยก็ถูกเปิดออกมาพร้อมด้วยบุรุษที่แต่งตัวด้วยชุดสีเขียว บนศีรษะสวมหมวกสีเดียวกับชุด บนใบหน้ามีแว่นสีใสครอบอยู่หนึ่งอัน ทำให้เดาได้ทันทีว่าคนที่ออกมานั้นคงเป็นหมอที่ช่วยรักษาภรรยาของเขา

                “คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าครับ” หมอเป็นคนถามขึ้นก่อน หลังจากที่รังสิมันต์ลุกพรวดพราดแล้วก้าวเข้ามาหา

                “ครับ ผมเป็นสามีของศศิ เธอเป็นยังไงบ้างครับหมอ ภรรยาผมปลอดภัยดีใช่ไหมครับ แล้วลูกผมล่ะครับเป็นยังไงบ้าง หมอช่วยชีวิตลูกผมได้ใช่ไหมครับ” รังสิมันต์รัวคำถามใส่อย่างคาดหวัง ทั้งที่ลึกๆ ก็กลัวเหลือเกิน แต่ก็เชื่อว่าหมอจะช่วยให้ภรรยาและลูกของเขาเอาไว้ได้

                “ผมเสียใจด้วยนะครับ เราไม่สามารถช่วยชีวิตของทั้งคู่ไว้ได้ ภรรยาของคุณเสียเลือดไปมาก ตอนที่มาถึงโรงพยาบาลจึงเกิดภาวะช็อก เราพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่ทันเวลา ผมขอแสดงความเสียใจด้วยอีกครั้ง”

                แม้น้ำเสียงของหมอจะเต็มไปด้วยการปลอบโยนและเห็นใจ แต่ก็พูดได้อย่างคล่องแคล่วคล้ายดั่งว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องรับหน้าที่บอกข่าวร้ายแก่ญาติคนไข้

                รังสิมันต์ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบเหมือนกับโดนแช่แข็ง อยากจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันร้ายอยู่…มันเป็นความฝันที่ร้ายแรงเป็นครั้งที่สองของชีวิต ฝันร้ายครั้งแรกเกิดขึ้นตอนที่พ่อกับแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนเขาอายุได้แค่สิบสองขวบ คงเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เขาเห็นใจศศิประภากับจันทริกามาก เขารู้ซึ้งดีว่าการสูญเสียบุพการีเป็นเรื่องที่เจ็บปวดเจียนจะขาดใจแค่ไหน ความสูญเสียครั้งนั้นเขาไม่ได้ตั้งตัว เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่มันกะทันหันเสียจนเขายอมรับไม่ได้

                เมื่อเช้านี้ศศิประภาและลูกยังอยู่กับเขา เสียงออดอ้อนอ่อนหวานของศศิประภายังดังก้องอยู่ในหัว สัมผัสอันอบอุ่นเมื่อเขาแนบหน้าลงบนท้องของเธอหลังจากลูกน้อยก่อตัวขึ้น มันช่างเป็นความรู้สึกพิเศษ ราวกับได้ของขวัญจากฟ้ามาชดเชย หลังจากที่ฟ้าใจร้ายพรากพ่อกับแม่เขาไปเกือบยี่สิบปี

                ทว่าคนบนนั้นกลับใจดีได้ไม่นาน ก็โยนความเจ็บปวดอย่างมหันต์มาให้เขาต้องแบกรับอีกครั้ง แม้เคยผ่านความเจ็บปวดอย่างมหันต์ของการสูญเสียมาแล้ว แต่เมื่อต้องมาเผชิญอีกครั้ง มันก็ยังคงหนักอึ้งจนเขาแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะยืน

หมดสิ้นแล้วคนที่รัก

หมดสิ้นแล้วความหวังที่จะได้เห็นหน้าเด็กตัวเล็กๆ ที่ถอดแบบมาจากเขาครึ่งหนึ่ง

หมดสิ้นแล้วเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอันบริสุทธิ์ที่เขารอคอย

ไม่เหลืออะไรให้หวังอีกแล้ว หมดสิ้นทุกสิ่งแล้วจริงๆ

                ทำไม ทำไมคนบนโน้นถึงไม่พาเขาไปด้วยให้มันจบๆ ไป

                ทำไมถึงยังต้องให้เขาพบกับความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า

                หากจะโหดร้ายขนาดนี้ แล้วจะปรานีให้เขามีลมหายใจอยู่เพื่ออะไร

                ...เพื่อสะสางและทวงความยุติธรรมให้กับลูกและเมียของของเขายังไงล่ะ...

                “ช่วย...ศศิด้วย...จันทร์ผลักศศิล้มค่ะ...จันทร์...จะฆ่าศศิกับลูกของเรา”

                คำพูดแผ่วๆ ก้องขึ้นในหู ใช่...การตายของศศิประภาไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ แต่มันมีคนจงใจทำ คนที่เขาเคยเอ็นดู คนที่เขาเคยปกป้อง คนที่เขามองว่าเป็นเด็กดี คนที่เขาเคยเผลอ...มีใจให้

                มันคงไม่เจ็บปวดเท่านี้ หากว่าคนคนเดียวกันนั้นจะไม่ใช่คนที่พรากความสุขทุกอย่างไปจากเขา พร้อมกับยัดเยียดความสูญเสียให้เกิดแก่เขาอีกครั้ง

                “ผมขอโทษศศิ ผมขอโทษ...”

                เสียงที่แหบแห้งเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก เพราะลำคอขื่นไปด้วยก้อนแข็งๆ ที่เอ่อขึ้นมาจนจุก หากเขาระวังกว่านี้ หากเขาไม่ใจดีแบบนี้ หากเขาคิดจะฟังคำพูดของศศิประภาสักนิด เมียกับลูกของเขาคงไม่จากไปในสภาพอันยากแก่การทำใจเช่นนี้

                จากกันทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยลา...

งานฌาปนกิจศพของศศิประภาจัดขึ้นที่วัดใกล้บ้าน เป็นวัดเดียวกับที่เคยจัดงานศพพ่อและแม่ของจันทริกากับศศิประภาเมื่อสามเดือนก่อน หากทว่าความใหญ่โตของงานต่างกันมาก ดอกไม้หน้าโลงศพถูกจัดขึ้นอย่างสวยงามโดยเจ้าภาพไม่สนใจราคา เพราะนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่รังสิมันต์คิดว่าตัวเองจะทำให้แก่ลูกและเมียได้

งานดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและน่าหดหู่ เจ้าภาพของงานอยู่ในอิริยาบถที่นั่งนิ่งๆ และทอดสายตาไปยังรูปที่ประดับอยู่หน้าโลงศพ ปล่อยให้หน้าที่ต้อนรับแขกเป็นของจันทริกาและคนรับใช้ในบ้าน

เขาไม่มีแก่ใจแม้แต่จะรับรู้ถึงความเสียใจของญาติ ของเพื่อน ที่มาร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้า สายตาทุกคู่ต่างมองมาด้วยความเห็นใจกึ่งสงสาร เมื่อต่างได้รู้ว่าเขาสูญเสียภรรยาและลูกไปพร้อมๆ กันจากการตกเลือด เพราะศศิประภาประสบอุบัติเหตุลื่นล้มในห้องน้ำ คงมีแต่เขาคนเดียวกับเด็กคนนั้นกระมังที่รู้ว่าสาเหตุที่แท้จริงเกิดจากอะไร

“ป้าเสียใจด้วยนะตะวัน”

แม่เลี้ยงลักษิกาที่วันนี้รับเป็นเจ้าภาพสวดอภิธรรมศพเอ่ยขึ้น ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ สายตาของคนที่มีศักดิ์เป็นป้ามองหลานชายอย่างเห็นใจ เพราะรู้ว่าในชีวิตของเขาต้องผ่านความสูญเสียอะไรมาบ้าง

“แกโอเคมั้ยตะวัน” ปราณต์ซึ่งมาพร้อมกับผู้เป็นแม่ก็เอ่ยถาม พร้อมกับวางมือลงบนไหล่ของเขาและตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

“ผมจะโอเคได้ยังไงครับพี่ปราณต์ ในเมื่อคนที่ทำให้เมียกับลูกผมตายยังเดินอยู่นั่น”

สายตาของรังสิมันต์ตวัดไปยังร่างเล็กบางที่กำลังเดินเสิร์ฟน้ำให้แขก ท่าทางของเธอดูอิดโรยไม่น้อย เพราะต้องทำเช่นนี้อยู่ซ้ำๆ เป็นเวลาเจ็ดวันมาแล้ว เขาเห็นเธอยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ หากแต่ในความรู้สึกของรังสิมันต์ยามนี้ไม่แม้แต่จะรู้สึกสงสาร เพราะรู้ดีว่าภายใต้ท่าทางอันปราศจากพิษภัยนั้น แท้จริงแล้วเธอร้ายกาจเพียงใด!

“แกหมายความว่ายังไง” ปราณต์มุ่นคิ้วและมองตามคนพูด จึงรู้ว่ารังสิมันต์หมายถึงใคร

“เด็กคนนั้นทำให้เมียผมตาย”

“พี่ว่าแกคงเข้าใจผิดนะตะวัน เอาไว้ให้งานผ่านไปก่อน แล้วแกค่อยอ่านดูผลชันสูตรศพนะ”

คนที่เป็นหมออย่างปราณต์ซึ่งเพิ่งได้อ่านผลชันสูตรศพของศศิประภาจากโรงพยาบาล บอกกับคนที่มีศักดิ์เป็นน้อง แม้จะไม่ได้บอกตรงๆ ด้วยจรรยาบรรณของแพทย์ และเพราะตระหนักดีว่าเวลาเช่นนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูด อย่างน้อยก็เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่คนตาย ที่ไม่ว่าจะยังไงเธอก็จากไปแล้ว

เสียงของปราณต์เงียบลง เช่นเดียวกับความเงียบงันในความรู้สึกของรังสิมันต์ ก่อนที่เสียงพระสวดในคืนสุดท้ายจะดังขึ้น เป็นการตอกย้ำว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้วงของฝันร้าย แต่กำลังเผชิญอยู่กับความจริงอันโหดร้ายต่างหาก