- 17 - ให้โอกาสตัวเอง

ไร่ศูนย์องศา

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าบนวิวทิวทัศน์ของภูเขาเป็นภาพที่หน้ามองจนแสนรักไม่อาจละสายตาไปไหน แต่ความสวยงามนั้นกลับไม่สามารถดึงความสนใจของตะวัันไปจากแสนรักได้เลย เขายังคงเอาแต่จับจ้องไปที่เธอ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของคนน้อง เขาก็ยิ่งละสายตาไม่ได้เลย

"ไร่พี่องศาสวยจังเลยนะคะ" แสนรักเอ่ยปากชม เธอรู้สึกดีที่ได้มาพักผ่อนที่ไร่ขององศา เชียงใหม่มีแต่อากาศบริสุทธิ์ดีกว่าที่กรุงเทพเยอะมาก แสนรักชอบความผ่อนคลายนี้ ถ้าไม่ห่วงแม่ก็คงอยากจะอยู่ที่นี่ไปนานๆ

"แน่นอนครับน้องแสนรัก ปกติถ้ามาช่วงหน้าหนาวสวยกว่านี้อีกนะ"

"ปกติพี่องศามาที่นี่บ่อยไหมคะ?" กายเล็กขยับไปเดินเคียงคู่กับองศาแล้วคุยกัน ส่วนสกายก็ถือโทรศัพท์ถ่ายรูปให้ดารอนเป็นระยะตามหน้าที่ที่ต้องทำอยู่ประจำ ตะวันเดินอย่างรักษาระยะห่าง แต่เขายังคอยสังเกตและแอบฟังบทสนทนาของแสนรักกับองศาอยู่ตลอดเวลา

"ก็บ่อยนะ พี่ต้องมาดูธุรกิจโรงบ่มไวน์ที่เชียงใหม่ด้วย บางครั้งก็พาสาวๆมาบ้าง" องศาทำเป็นยักคิ้วขี้เล่น

"นั่นแหน่ พาสาวสวยๆมาเที่ยวเยอะเลยสินะคะ แสนรักก็ได้เป็นสาวสวยอีกคนแล้ว" ตะวันคิ้วขมวดให้กับประโยคนั้นของแสนรัก เขาไม่ชอบท่าทีใกล้ชิดเกินไปของเธอกับเพื่อนเขาเลยสักนิด

"ถ้าในบรรดาทุกคนน้องแสนรักก็สวยที่สุดเลยแหละ.." องศาพูดอย่างหนอกเย้า ก่อนที่ตะวันจะวิ่งเข้ามาแทรกกลางจนกระแทกองศาเซถลาออกไป 

"เอ้าๆ ไอ้ตะวัน!! ทำอะไร มาแทรกทำไมเนี่ย!"

"เหม็น" ตะวันพูดเสียงแข็ง เยาไม่อธิบายอะไรให้มากความ ก่อนจะหันไปมองใบหน้างุนงงของแสนรักอย่างไม่สบอารมณ์

"แสนรักเหม็นหรอคะ?" เธอถามพร้อมกับดึงคอเสื้อขึ้นมานิดหน่อยเพื่อดม ใครบอกว่าแสนรักเหม็นกัน กลิ่นกายของเธอหอมมากกว่าใครทุกคนที่เขาเคยได้สัมผัสมาด้วยซ้ำ

"มาพี่ช่วยดมให้ โอ๊ย!! ไอ้ห่า!" เขาผลักหน้าสกายที่ปรี่เขาหาแสนรักพร้อมทำจมูกฟุดฟิด แล้วไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของเพื่อนที่ดังขึ้น 

"มึงเป็นหมารึไง จู่ๆจะมาดม" ตะวันส่ายหน้าให้เพื่อนตัวดีแล้วหันมาสนใจแสนรักต่อ "พี่หมายถึงเหม็นขี้หน้าไอ้องศามัน พวกหน้าหม้ออ่ะ อย่าไปคุยด้วยเยอะ"

"แทนที่จะบอกว่าเหม็น ตะวันบอกว่าหวงดีกว่านะ" ดาริินเดินเข้ามาแทรกระหว่างบทสนทนาหลังจากยืนดูอยู่สักพัก 

"ริน...." เขาเรียกชื่อเพื่อนเสียงเรียบแล้วมองจ้องเธอราวกับกำลังจะพูดว่าดารินก็จะเป็นอีกคนที่เริ่มกวนประสาทเขาใช่ไหม แต่พอเห็นท่าทีของดารินที่ยกมือปรามให้เขาลดอารมณ์หงุดหงิดลงเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ

"โอ้ โทษที แค่นี้ไม่เห็นต้องทำหน้าดุเลย"

"เอ้อ มาที่นี่กูมีของดีด้วยนะ ไปรอที่ลานหน้าบ้านก่อน กูให้คนจัดโต๊ะเตรียมไว้ละ เดี๋ยวกลับมา" ทุกคนพากันมององศาที่วิ่งไปอย่างตื่นเต้นแล้วส่ายหัว ก่อนจะพากันเดินกลับไปที่หน้าบ้านโดยไม่มีใครรู้เลยว่าองศากำลังเตรียมอะไรอยู่กันแน่

 

บ้านอัครบวร

"สิให้พ่อหาฤกษ์ใหม่มาให้แล้วนะคะ เป็นเดือนหน้า" สิรินาถพูดด้วยรอยยิ้มมองอาทิตย์ที่จับมือของเธออยู่ เธอเกิดมาบนกองเงินกองทอง พอโตมาสายงานที่เธอทำก็หาเงินได้มากมายอย่างไม่จำเป็นต้องกังวล 

"แล้วเรื่อง...." เขาเว้นจังหวะถามแต่ในดวงตาคาดหวังว่าคำตอบจะเป็นไปอย่างที่เขาคิด

"เรื่องเงินจัดงานไม่ต้องห่วงเลยค่ะ คุณพ่อบอกว่าจะจัดการให้" หญิงสาวรีบตอบกลับทันที อาทิตย์ยิ้มอย่างพอใจ ถ้าเทียบกันระหว่างแสนรักที่ไม่เหลืออะไรให้แล้วสักอย่างกับสิรินาถที่มีให้พร้อมทุกอย่าง อาทิตย์คิดว่าตัวเองไม่ได้เลือกผิดไป

"จริงหรอครับสิ ที่รักก สิเนี่ยน่ารักที่สุดเลย พี่รักสินะครับ" ฟอด! เสียงหอมฟอดใหญ่ดังขึ้น อาทิตย์เอาหัวซบไหล่สิรินาถอย่างออดอ้อนและนั่นมันก็เรียกความพอใจของสิรินาถได้ไม่น้อย 

"แล้วก็เรื่องเงินร่วมทุนโปรเจค สิเสนอพ่อให้แล้วนะคะ"

"คุณพ่อสิมีท่าทียังไงบ้างครับ?" เขามองคนตรงหน้าอย่างมีความหวัง อาทิตย์คาดหวังกับเงินก้อนนี้ไว้มาก หากได้มันมาคงพาอัครบวรขยับฐานะทางสังคมไปได้อีกขั้น

"พ่อรักสิจะตาย ไม่กล้าปฏิเสธสิหรอกค่ะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นแขนแกร่งก็โอบกอดสิรินาถเอาไว้แน่น ก่อนจะกดจูบที่ริมฝีปากหญิงสาวแผ่วเบา เขาได้รับรอยยิ้มตอบกลับมาก่อนจะเอนตัวพิงกับพนักโซฟา

"สิหิวน้ำแล้ว พี่ไปเอาน้ำมาให้หน่อยสิคะ"

"ได้สิครับ" อาทิตย์ตอบรับทันทีอย่างไม่คิดอะไร เขาลุกขึ้นเตรียมก้าวไปเอาน้ำในห้องครัวก่อนจะหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคถัดไปที่สิรินาถพูด

"แล้วก็อย่าลืมเตรียมน้ำอุ่นไว้ด้วยนะคะ สิไม่ชอบอาบน้ำที่ร้อนเกินไปแล้วก็เย็นเกินไป"

"......." ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นทุกอย่างก็ตีวนในหัว สิรินาถที่นั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟาแล้วเอาแต่เอ่ยสั่งให้เขาทำนั่นนี่ให้ มันเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แม้เขาควรจะเคยชิน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างในใจที่เขาไม่สามารถอธิบายได้เลย

"พี่อาทิตย์คะ" สิรินาถเรียกคนที่ยืนเหม่อไม่ขยับ แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับ

'พี่อาทิตย์กลับมาแล้ว น้ำค่ะ แสนรักเตรียมไว้ให้' , 'วันนี้พี่อาทิตย์เหนื่อยไหมคะ ให้แสนรักนวดให้ไหม' , "ถอดรองเท้าไว้ได้เลยนะคะ เดี๋ยวแสนรักเก็บเอง ' คำพูดเหล่านั้นของใครบางคนแล่นเข้ามาในหัวเขาอย่างห้ามไม่ได้

เมื่อเทียบกันแล้วในตอนที่ข้างกายเขาคือแสนรัก เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากงานของตัวเอง เธอดูแลเขาทุกอย่าง ดูแลเขาได้ดีถึงแม้จะอยู่ด้วยสถานะคู่หมั้นเพียงเท่านั้น

แสนรักดีกับเขา พูดจาอ่อนหวานกับเขาเสมอ เธอมักจะใจเย็นในวันที่เขาอาจจะใจร้อน และไม่เคยกดเขาต่อหน้าใคร ถึงแม้จะเป็นในวันที่เธอมีทุกอย่างมากกว่าเขา

"พี่อาทิตย์!!!"

"สิ ครับ ว่าไง?" เขาหลุดออกจากภวังค์จากเสียงเรียกของสิรินาถที่ดังจนเขาตกใจ อาทิตย์หน้าตาเหรอหราถามออกไปอย่างงุนงง

"เหม่่ออะไรอยู่คะ? สิหิวน้ำจะแย่แล้ว รีบไปเอามาสิ" 

"ได้ครับ พี่จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" เขารีบก้าวเดินไปเอาน้ำมาให้สิรินาถตามที่เธอต้องการ สะบัดความคิดที่มีเมื่อครู่ออกไป คนอย่างอาทิตย์ไม่เคยเลือกทางผิด เขาเลือกทางที่ถูกต้องให้ชีวิตของตัวเองมาเสมอ และนี่มันก็จะเป็นอีกครั้ง....

 

ไร่ศูนย์องศา

อากาศเริ่มหนาวเย็นยามที่ฟ้ามืดสนิท แสงไฟสีส้มสลัวถูกตกแต่งไปรอบบริเวณ แสนรักมองตะวันกับสกายและองศาที่กำลังดวลดื่มเหล้ากันอยู่ 

ช่วงเย็นที่องศาหายไปเพราะไปหาเหล้าของท้องถิ่นที่ใครต่อใครต่างพากันว่ารสชาติดี ที่สำคัญกว่านั้นคือใครคอไม่แข็งจริงไม่มีทางเลยที่จะไม่เมา

"ปกติพี่รินดื่มไหมคะ?" แสนรักหันมาสนใจดาริินที่ยกน้ำอัดลมขึ้นดื่มแล้วถามอย่างอยากรู้

"ก็นิดหน่อยนะ เอาสนุก แต่ว่าเหล้าแบบนี้ไม่ดื่มดีกว่า พี่กลัวจะเมา อีกอย่างถ้าพี่เมาด้วย พอพวกนี้เมาใครจะดูกันละ"

"ปวดหัวบ้างไหมคะเนี่ย? เป็นผู้หญิงคนเดียวของกลุ่มเลย" เธอพูดไปพลางหัวเราะไป ยิ่งหันไปเห็นภาพสามคนที่วุ่นวายไปหมดในตอนนี้ก็ยิ่งส่ายหัว ตะวัันในมุมนี้น้อยคนนักที่จะได้เห็น เดิมทีเขาก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งเหมือนกับคนอื่น แต่เพราะโลกรอบข้างใจร้ายกับเขา เลยค่อยๆทำลายความอ่อนโยนของเขาไปเรื่อยๆ

"ไม่หรอก พี่ว่าแบบนี้ดีออกนะ คบเพื่อนผู้ชายไม่ค่อยมีปัญหาจุกจิก แถมเวลามีปัญหาพวกนี้ก็จัดการให้"

"แล้วแฟนพี่รินไม่ว่าหรอคะ?" เธอเอียงตอถามตาแป๋ว 

"พี่ยังไม่มีแฟนหรอก ไม่สิ .... ก็เคยมีแหละ แต่พี่เคยถูกนอกใจมากก่อน ตอนนั้นพวกนี้ก็ไปจัดการให้ยกใหญ่เลย พี่ร้องไห้อยู่เป็นเดือน หลังจากพอใครมาจีบ แค่เห็นพวกนี้แยกเขี้ยวก็ไม่กล้าเข้ามาแล้ว"

"นอกใจ?" เธอถามทวนกลับไปอย่างไม่อยากเชื่อ ดาริินดูเพรียบพร้อมทุกอย่าง สวย เก่ง และรวย ทำไมยังโดนนอกใจได้อีก เธอก้มมองมือของดาริินที่มาจับมือเธอด้วยความตกใจ

"พี่เข้าใจความรู้สึกของน้องแสนรักนะ ตอนนี้มันอาจจะหน่วงๆที่ใจไปสักหน่อย แต่ถ้าน้องแสนรักเริ่มรักตัวเองเป็น น้องแสนรักจะรู้ว่ามีคนดีๆอยู่ไม่ไกลจากน้องแสนรักเลย" เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงเข้าสิ่งที่ดารินจะสื่อ แสนรักเหลือบมองตะวันที่กำลังนั่งสูบบุหรี่แล้วหันกลับมาก้มหน้าก่อนจะพรูลมหายใจ

"ตอนนี้แสนรักยังไม่ได้รู้สึกแบบนั้นค่ะ"

"....."

"สำหรับบางคนพี่ตะวันอาจจะเป็นคนเย็นชา โหดร้าย หรืออะไรก็ตาม แต่สำหรับแสนรักพี่ตะวันดีกับแสนรักมาก แสนรักไม่อยากทำร้ายใจพี่ตะวัน ไม่อยากให้ความหวังทั้งที่ยังไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย"

"พี่ว่าตะวันเองก็ไม่ได้กดดันให้น้องแสนรักรู้สึกแบบนั้นในตอนนี้หรอก" ดาริินกระชับมือแสนรักแน่น เธอพยักหน้ารับคำพูดอีกคน แววตาที่ดารินมองเธอมีแต่ความเข้าใจ แถมยังให้ความรู้สึกรางกับว่าเธอกำลังมีพี่สาวอีกคนด้วย

"แสนรัก...คงต้องการเวลามั้งคะ" เธอก้มมองแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายที่ตัวเองยังไม่ยอมถอดออกไปเสียที

"ตะวันคงเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่สิ่งที่พี่จะบอกพี่หมายถึงว่า...อยากให้น้องแสนรักให้โอกาสตะวัันบ้าง ไม่ต้องคิดอะไรมากเลย แค่คิดว่าการเปิดโอกาสให้ตะวันก็เหมือนการเปิดโอกาสให้น้องแสนรักเองได้เจอคนดีๆนะ"

"......" แสนรักเงียบไปเพื่อทบทวนในสิ่งที่ดารินพูด การให้โอกาสตะวัันก็เหมือนการให้โอกาสตัวเธอเอง มันก็จริงอย่างที่ดารินบอก แต่ถ้าเธอทำอย่างนั้นโดยที่ไม่รู้สึกอะไร หรือแม้แต่ตอนสุดท้ายก็ยังไม่รู้สึกอะไร...ตะวันจะไม่เสียใจใช่ไหม

"พี่ว่าในโลกนี้คนที่รักน้องแสนรักมากที่สุดรองจากพ่อแม่ คงไม่พ้นตะวัันหรอก..."