- 43 - อุบัติเหตุ

ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น เมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกลส่งสัญญาณถึงพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ เช่นเดียวกับคลื่นใต้น้ำที่สิรินาถซุกซ่อนไว้ในใจ ความคั่งแค้นจากการที่ถูกตะวันฉีกหน้ากลางงานแต่งงานจนชื่อเสียงของเธอป่นปี้

นิ้วเรียวยาวไล่ไปตามข้อมูลที่ผู้จัดการส่วนตัวพึ่งส่งมา เป็นรายละเอียดคิวงานและสัญญาพรีเซนเตอร์ที่ถูกยกเลิกไปจนหมด ทำให้หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้คนที่กล้าลองดีต้องพินาศ

"ในเมื่อแกพรากทุกอย่างไปจากฉัน... ฉันก็จะพรากหัวใจของแกไปเหมือนกันไอ้ตะวัน!" สิรินาถขบกรามแน่นพลางทอดสายตามองลูกน้องของพ่อที่ส่งสัญญาณว่างานที่สั่งให้ไปทำนั้นเรียบร้อยดี

ภายในรถยนต์ยุโรปคันหรู ดารินกำลังฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี โดยมีแสนรักนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับพร้อมรอยยิ้มบางๆ ในมือของแสนรักมีถุงของใช้กระจุกกระจิกและต้นไม้เล็กๆ ที่เธอตั้งใจจะนำไปอวดตะวันเย็นนี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ตะวันยอมให้เธอออกมากับดารินสองคนดดยที่ไม่มีเขาตามมาด้วย

"วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะพี่ดารินที่พามาซื้อของ รบกวนเวลาแย่เลย" แสนรักกล่าวอย่างเกรงใจ

"รบกวนอะไรกันน้องแสนรัก ตะวันกำชับนักกำชับหนาว่าให้ดูแลน้องแสนรักให้ดี ถ้าน้องแสนรักเป็นอะไรไป มีหวังไอ้เพื่อนตัวดีมันถลกหนังพี่แน่เลย"

ดารินหัวเราะร่วนพลางเหยียบคันเร่งเพื่อทำเวลา เพราะเม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาบนกระจกหน้า รถพุ่งทะยานไปบนถนนเส้นหลักที่เริ่มชื้นแฉะ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางเริ่มสว่างวาบสลับกับความมืด เมื่อถึงทางโค้งลาดชัน ดารินที่ต้องการชะลอความเร็วกลับพบกับความผิดปกติบางอย่าง

"เอ๊ะ..." ดารินอุทานพลางกดเท้าลงบนแป้นเบรก มันว่างเปล่า... แป้นเบรกจมลึกไปจนสุดแรงต้านแต่กลับไม่มีการตอบสนอง รถยังคงพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสวนทางกับใจที่หล่นวูบ

"มีอะไรเหรอคะพี่ดาริน?" แสนรักถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อเธอเห็นสีหน้าซีดเผือดของอีกคน

"เบรก... แสนรักรัก เบรกมันใช้ไม่ได้! มันใช้ไม่ได้จริงๆ!" ดารินตะโกนสุดเสียง มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่นจนขาวซีด ก่อนที่รถเริ่มเสียการทรงตัวบนถนนที่ลื่นไถลและปัดซ้ายปัดขวาอย่างคุมไม่อยู่

รถคันหรูหมุนเคว้งท่ามกลางเสียงของยางที่เสียดสีกับพื้นถนน แสนรักมองทางเบื้องหน้า เธอเห็นเสาไฟฟ้าขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทาง พร้อมกับทิศทางของรถที่กำลังจะพุ่งเข้าชนในตำแหน่งฝั่งคนขับซึ่งนั่นหมายถึงชีวิตของดาริน แสนรักในวินาทีนั้นไม่ได้คิดถึงตัวเอง ภาพใบหน้าของตะวันที่ยิ้มให้เธอเมื่อเช้านี้ผุดขึ้นมา พร้อมกับความหวังที่จะให้ทุกคนที่เธอที่ดีกับเธอปลอดภัย

"พี่ดาริน ระวัง!"

แสนรักตัดสินใจในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เธอเอื้อมมือไปกระชากพวงมาลัยสุดแรงเกิด หักเปลี่ยนทิศทางของรถให้เบี่ยงออกจากฝั่งคนขับ ก่อนที่แรงเหวี่ยงมหาศาลจะทำให้รถหมุนวนอีกรอบ แล้วส่วนท้ายและด้านข้างฝั่งผู้โดยสารที่เธฮนั่งอยู่นั้นฟาดเข้ากับเสาไฟอย่างรุนแรง!

โครม!!! เสียงโลหะปะทะกับคอนกรีตดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เศษกระจกแตกละเอียดกระจายว่อนดั่งหิมะสีเลือด ทุกอย่างหยุดนิ่งลงพร้อมกับกลุ่มควันที่พวยพุ่งออกมาจากห้องเครื่อง ดารินฟุบคาพวงมาลัยสลบไปจากแรงกระแทก ในขณะที่แสนรักถูกอัดติดอยู่กับซากรถ ร่างบางของเธออาบไปด้วยเลือดและลมหายใจที่รวยริน

ไม่นานนักเสียงไซเรนรถฉุกเฉินก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ พร้อมกับรถสปอร์ตคันคุ้นตาที่เบรกลากล้อจนเกิดเสียงแสบแก้วหู ตะวันก้าวลงจากรถด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับคนไร้วิญญาณ ทั้งมีสกายและองศาวิ่งตามมาติดๆ

"แสนรัก! แสนรัก!" ตะวันร้องเรียกชื่อเธออย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามจะฝ่าวงล้อมเจ้าหน้าที่เข้าไปหาซากรถของดารินในทันที ภาพรอยยิ้มเมื่อเช้าของเธอผุดขึ้นมา ถ้าเขาเอ่ยห้ามเธอ ภ้าเขาไม่ใจอ่อนให้เธอออกมาทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

"ใจเย็นก่อนตะวัน! ให้เจ้าหน้าที่เขาทำหน้าที่ก่อน!" องศาพยายามล็อคตัวเพื่อนไว้ ในขณะที่สกายรีบประสานงานกับทีมแพทย์อย่างเร่งด่วน

ภาพที่ตะวันเห็นคือร่างของแสนรักที่ถูกลำเลียงออกมาจากซากรถ ใบหน้าหวานที่เขาเคยเช็ดรอยดินให้อย่างเอ็นดู บัดนี้เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดดวงตาที่เคยส่องประกายปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้

"ไม่... ไม่จริง..." ตะวันทรุดตัวลงบนพื้นถนนที่เปียกปอน น้ำฝนผสมปนเปกับน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

หน้าห้อง ICU ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน ตะวันนั่งกุมขมับอยู่บนม้านั่งเหล็ก ตัวเขาเปียกโชกและสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความหวาดกลัวที่จะต้องเสียเธอไป

ดารินถูกส่งตัวออกมาจากห้องปฐมพยาบาล เธอฟื้นคืนสติด้วยอาการบาดเจ็บไม่สาหัสมากนัก มีเพียงรอยฟกช้ำและแผลหัวแตกเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ตะวัน... เราขอโทษ..." ดารินพูดด้วยเสียงสั่นเครือขณะที่องศาช่วยพยุงลงมานั่ง

"เบรกมัน... มันหายไปเฉยๆ เราพยายามเหยียบแล้วแต่มันไม่อยู่จริงๆ และแสนรัก... น้องหักพวงมาลัยเอาฝั่งตัวเองเข้าชนเพื่อช่วยเรา" คำบอกเล่าของดารินทำให้ตะวันเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยโศกเศร้าพลันเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวด้วยเพลิงโทสะ

"รถของเธอส่งเช็คตลอดไม่ใช่เหรอริน มันไม่มีทางที่เบรกจะหายไปเฉยๆ บนถนนแบบนี้ นอกจากจะมีคนจงใจให้มันหาย" สกายถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“ใช่สิ ตอนเราขับออกมาจากบ้านตะวัน ทุกอย่างยังปกติอยู่เลยนะ ไม่มีทีท่าว่าจะเบรคมีปัญหาเลยสักนิด” ตะวันขบกรามจนเป็นสันนูน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแมนลูกน้องคนสนิทของเขาในทันที

"แมน มึงไปที่ห้าง... ตรวจสอบกล้องวงจรปิดที่ลานจอดรถทุกตัว ใครก็ตามที่เข้าใกล้รถของริน กูต้องการรู้ชื่อมันภายในวันนี้" เสียงของตะวันเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง เวลาผ่านไปเพียงสองชั่วโมงที่ยาวนานมากสำหรับตะวันที่ต้องการรู้ความจริง แมนเดินเข้ามาในโรงพยาบาลพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ สีหน้าของอีกเคร่งขรึมและมีความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"ได้เรื่องแล้วครับนาย" แมนยื่นหน้าจอให้ดู

"กล้องวงจรปิดจับภาพผู้ชายสองคน ใส่หมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า แต่มือของหนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปนกอินทรี... ผมสืบมาแล้ว มันเป็นคนของพ่อคุณสิรินาถครับ และนี่คือคลิปตอนที่พวกมันมุดลงไปใต้ท้องรถก่อนที่คุณแสนรักและคุณดารินจะกลับมา"

ตะวันจ้องมองภาพในจอ มือหนาสั่นระริกด้วยความโกรธจัดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด สิรินาถ... ผู้หญิงที่เขาเคยเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอย่ามายุ่งกับคนของเขา แต่มันยังกลับกล้าแตะต้องดวงใจของเขาด้วยวิธีการสกปรกแบบนี้

"พวกมันอยู่ที่ไหน?" ตะวันถามสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรังสีความโกรธแค้น

"ผมให้คนตามรอยไปแล้วครับ ตอนนี้พวกมันซ่อนตัวอยู่ที่โกดังร้างแถวชานเมือง... รวมถึงคุณสิรินาถเองก็นัดพวกมันไปจ่ายเงินที่นั่นด้วยครับ" แมนรายงาน

ตะวันลุกขึ้นยืนช้าๆ บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สกายและองศามองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าเมื่อตะวันเข้าสู่โหมดนี้จะไม่มีใครหยุดยั้งอีกคนได้

เขาเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ของห้อง ICU มองดูร่างของแสนรักที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางผ่านกระจกบานนั้น มือหนาแตะลงบนกระจกอย่างแผ่วเบาราวกับอยากจะส่งผ่านพลังไปให้เธอ

"รอพี่นะแสนรัก... ใครที่มันทำกับแสนรักแบบนี้ พี่จะทำให้มันรู้ว่าการตายยังง่ายกว่าการมีชีวิตอยู่ในโลกใบเดียวกับพี่" ตะวันเอ่ยผ่านบานกระจกนั้นไป เขาคาดหวังให้แสนรักได้ยินในสิ่งที่เขาต้องการจะบอก มือหนากำแน่น เขาพรูลมหายใจไล่อารมณ์ร้อนออกไป เพื่อที่เขาจะได้ใช้ความคิดให้ดีก่อน

"แมน มึงเตรียมรถ... ไม่ต้องแจ้งตำรวจ กูจะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง"

"ตะวันมึงจะทำอะไร?" องศาที่เดินตามมาถามด้วยความเป็นห่วง ตะวันหยุดฝีเท้าที่หน้าประตูโรงพยาบาล แสงไฟจากโคมไฟสะท้อนในดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไร้ซึ่งความปรานีมีเพียงความแค้นที่ฝังลึกอยุ่ในใจ

"ในเมื่อมันอยากเล่นกับความตายนัก กูก็จะจัดงานศพที่อลังการที่สุดให้มัน... งานศพที่มันและไอ้อาทิตย์จะไม่มีวันลืม”

ตะวันเดินนำลูกน้องออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างหนัก ราวกับฟ้าจะช่วยชะล้างคราบเลือดในคืนนี้... คืนที่จะเป็นจุดจบของใครบางคน และเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามที่ไม่มีทางจบสิ้นจนกว่าความแค้นจะมอดไหม้ไปพร้อมกับความตาย