- 42 - งานแต่งอาทิตย์รอบสอง

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาอยู่ภายในห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นดอกลิลลี่สีขาวอบอวลไปทั่วงาน ภายในงานยังประดับประดาด้วยผ้าไหมสีทองดูสูงค่าอย่างที่สิรินาถคุณหนูของตระกูลที่มีทั้งอำนาจและเงินทองชอบ

ทุกอย่างราวกับถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีตยิ่งกว่าครั้งก่อน เพราะนี่คือการแก้ตัวหลังจากที่งานวิวาห์ครั้งแรกล่มสลายลงอย่างไม่เป็นท่าด้วยฝีมือของตะวัน ครั้งนั้นสิรินาถอับอายมาก ดังนั้นครั้งนี้จำเป็นที่จะต้องจัดยิ่งใหญ่ให้มากกว่าเก่า

อาทิตย์ชุดเจ้าบ่าวสีขาวสะอาดตากำลังยืนกุมมือ สิรินาถเจ้าสาวที่อยู่ในชุดลูกไม้ฝรั่งเศสราคาเหยียบแสน ทั้งคู่พยายามยิ้มแย้มให้แขกเหรื่อ แต่แววตาของอาทิตย์กลับเต็มไปด้วยความระแวง เขามักจะหันไปมองที่ประตูทางเข้าทุกๆห้านาที ช่วงที่ผ่านมาเขาใช้เวลาไปกับการเตรียมงานแต่งเลยยังไม่ได้สะสางเรื่องของตะวัน

แต่สำหรับอาทิตย์แล้วการที่ตะวันหายไปสักระยะแบบนี้มันทำให้เขาอยู๋ไม่สุข เพราะเขารู้นิสัยของตะวันดี ไม่มีทางที่ตะวันจะจบเรื่องที่เขาทำร้ายใจแสนรักผู้หญิงที่ตะวันรักนักรักหนาลงง่ายๆ

"ทำใจให้สบายเถอะค่ะพี่อาทิตย์ ครั้งนี้สิให้คนของคุณพ่อคอยดูอยู่ทั่วไปหมด ไม่มีใครมาขวางงานของเราได้หรอกค่ะ"

สิรินาถกระซิบปลอบใจพลางลูบหลังมือชายหนุ่ม ประโยคแสนมั่นออกมั่นใจนั้นหากตะวันมาได้ยินด้วยหูตัวเองก็คงจะหัวเราะร่า แต่หลังจากคำพูดของเธอยังไม่ทันขาดคำ ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ที่ก็ถูกกระแทกเข้ามาอย่างแรง!

ปัง! เสียงนั้นดังสนั่นจนดนตรีหยุดชะงัก แขกนับร้อยในงานต่างหันไปมองเป็นตาเดียว ที่หน้าประตูนั้น ร่างสูงสง่าของตะวันในชุดสูทสีดำสนิทราวกับมัจจุราชปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเหมือนกับอาทิตย์ราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่นัยน์ตากลับคมกริบและดุดันกว่าหลายเท่า และข้างกายของเขาคือแสนรักหญิงสาวที่ดูบอบบางในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับเน้นความงามปนโศกเศร้าของเธอให้เด่นชัด

“ไม่ต้องประหม่านะ จับมือพี่” ตะวันแบมือออกให้แสนรักที่ยังคงเกร็งเล็กน้อยจับมือเขาก้าวเดินเข้าไปในงานอย่างสง่า ตะวันชอบแววตาแสนเสียดายยามที่อาทิตย์มองมาที่แสนรักมากที่สุก

"ดูเหมือนว่า... กูจะมาทันเวลาตัดเค้กพอดีนะ" ตะวันเอ่ยเสียงเรียบแต่กังวานไปทั่วงาน อาทิตย์หน้าซีดเผือดและตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและนึกไม่ถึง หากตะวันทำลายงานแต่งครั้งนี้อีกครั้ง เห็นทีอัครบวรคงจบลงไม่เป็นท่า

"ตะวัน! มึงมาที่นี่ทำไม! รปภ. ทำอะไรกันอยู่ ไล่มันออกไป!"

ตะวันหัวเราะในลำคอพลางก้าวเดินเข้ามาในงานอย่างช้าๆ โดยที่มือหนึ่งยังโอบไหล่แสนรักไว้แน่น แสนรักตัวสั่นเล็กน้อยเธอจ้องมองอาทิตย์ ผู้ชายที่เคยสัญญารักกับเธออย่างดิบดีแต่กลับทิ้งเธอไปหาลูกสาวมหาเศรษฐีอย่างสิรินาถเพียงเพราะเงินและอำนาจที่หมดไปของเธอ ไม่ว่าจะมองหน้าเขากี่ครั้งก็มีแต่คำถามมากมายว่าที่ผ่านมาเธอยังดีต่อเขาไม่พออีกหรือ

"รปภ. ของมึงนอนพักผ่อนกันอยู่ข้างนอกน่ะ พวกลูกน้องกูเล่นกันสนุกเลย” ตะวันแสยะยิ้มก่อนจะเอามือข้างที่ไม่ได้โอบเอวแสนรักล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เขาไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของแม่เขา ปล่อยมันไปราวกับว่าต่อให้ฟังยังไงก็ไร้ประโยชน์

“ไอ้อาทิตย์... มึงคิดจริงๆ เหรอว่าดอกไม้สวยๆกับห้องแอร์เย็นๆจะลบความผิดที่มึงทำไว้กับแสนรักได้?"

"มันจบไปแล้วตะวัน! กูเลือกสิ มึงเลิกสร้างปัญหาให้กู ให้ครอบครัวตัวเองเพราะแสนรักสักทีได้ไหมว่ะ!!! กลับออกไปซะ”

ตะวันไม่ฟังที่อาทิตย์พูด เขาลากแสนรักเดินตรงไปที่หน้าเวที แขกเหรื่อต่างพากันถอยร่น สิรินาถที่โกรธจนตัวสั่นก้าวออกมาข้างหน้าและมองแสนรักความแค้นที่เป็นสาเหตุของเรื่อวุ่นวายทั้งหมดนี้

“ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้อีกแล้วเหรอ? คราวก่อนแกก็ทำให้ตะวันมาพังงานฉันจนป่นปี้ไปรอบหนึ่งแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือไง!"

"คำก็ชั้นต่ำ สองคำก็ชั้นต่ำ... มึงรู้ไหมว่าสิ่งที่ต่ำที่สุดในงานนี้ไม่ใช่แสนรัก แต่มันคือสันดานของเจ้าบ่าวมึงต่างหาก" ตะวันต่อปากต่อคำอย่างไม่ลังเล ยิ่งแสนรักถูกรังแกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตอกกลับแรงขึ้นเท่านั้น

"แก!" สิรินาถเงื้อมือจะตบตะวัน แต่แสนรักที่นิ่งเงียบมานานกลับคว้าข้อมือเธอไว้

"อย่านะคะ ที่แสนรักมาวันนี้ไม่ได้มาเพื่อแย่งผู้ชายเลวๆ แบบนี้คืน แต่แสนรักมาเพื่อดู... ว่าคนที่หักหลังคนอื่นอย่างพวกคุณ จะมีความสุขกันได้จริงๆ หรือเปล่า" แสนรักพูดเสียงสั่นแต่ยังคงความหนักแน่น ภายในใจเธอตอนนี้ใช่การเสียดายผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว แต่เป็นความโกรธแค้นที่รอวันเอาคืนเท่านั้น ตะวันมองแสนรักด้วยความประหลาดใจนิดหน่อย แต่เขาชอบที่เห็นเธอสู้คนอย่างที่เขาสอน

ตะวันหันไปส่งสัญญาณให้บางอย่างกับคนคุมหลังงานที่เขาจ่ายงานจ้างไว้แล้ว ทันใดนั้นจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางเวทีที่เดิมทีต้องเปิดพรีเซนเทชันความรักของเจ้าบ่าวเจ้าสาว ก็เปลี่ยนไปเป็นภาพวิดีโอวงจรปิดและคลิปเสียง

‘พี่ไม่เคยรักแสนรักหรอก ที่พี่คบกับมันก็แค่อยากแก้เหงา แล้วก่อนหน้านี้แสนรักเองก็มีทุกอย่าง แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไร ใครจะโง่กลับไปหามันล่ะ’

เสียงของอาทิตย์ดังชัดเจนไปทั่วลำโพงแขกในงานเริ่มซุบซิบนินทา พ่อแม่ของสิรินาถที่นั่งอยู่แถวหน้าถึงกับหน้าถอดสี อาทิตย์พยายามจะวิ่งไปปิดสวิตช์เครื่องเสียง แต่ตะวันขัดขาเขาไว้จนอาทิตย์ล้มคว่ำลงกับพื้นท่ามกลางสายตาผู้คน

"เป็นไงอาทิตย์? รสชาติของการถูกประจานท่ามกลางความหรูหรา มันอร่อยดีใช่ไหม?" ตะวันหยิบแก้วไวน์จากถาดบริกรที่ยืนอึ้งอยู่ใกล้ๆมากระดกจิบหนึ่งอกใหญ่แล้วทำหน้าไม่ชอบใจกับไวน์ที่ราคาถูกเกินไปสำหรับเขา ก่อนเขาจะค่อยๆ เทไวน์สีแดงลงบนศีรษะของน้องชายตัวเอง

"มึง! มึงทำเกินไปแล้วนะ!"

"เกินไปเหรอ? แล้วที่มึงทิ้งแสนรักไว้กลางทางในวันที่น้องสูญเสียทุกอย่าง มึงไม่คิดว่ามันเกินไปบ้างเหรอว่ะ?" ตะวันกระชากคอเสื้อน้องชายขึ้นมาก่อนจะต่อยเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง ยิ่งมองยังไงอาทิตย์ก็ไม่คู่ควรจะได้รับความรักจากคนที่แสนดีอย่างแสนรักแม้สักนิด

"มึงมันก็แค่ขยะในชุดสูทราคาแพงเท่านั้นแหละ"

“แสนรัก! แกทำลายงานแต่งฉัน!" ในขณะเดียวกัน สิรินาถที่คุมอารมณ์ไม่ได้ก็พุ่งเข้าใส่แสนรัก แต่แสนรักหลบได้ทัน ทำให้สิรินาถถลาไปชนกับเค้กแต่งงานสูงหลายชั้นจนมันพังครืนลงมา ครีมสีขาวเลอะเทอะไปทั่วชุดเจ้าสาวราคาแพงของเธอ สิรินาถกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากการโดนโบกปูน

ความวุ่นวายกระจายไปทั่วงาน แขกบางส่วนเริ่มทยอยหนีออกไปเพราะกลัวโดนลูกหลง ตะวันมองภาพความพินาศตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เขาหันไปหาแสนรักที่มองดูอาทิตย์ด้วยความสมเพช

"พอใจหรือยัง?" ตะวันถามเสียงอ่อนโยนลง มือหนาลูบไปบนเส้นผมนุ่มแทนการบอกกับเธอว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ตะวันโอบไหล่เธอเตรียมเดินออกจากงาน แต่อาทิตย์ยังไม่ยอมจบ เขาลุกขึ้นคว้ามีดตัดเค้กแล้ววิ่งตรงเข้าหาตะวัน

"ตายซะเถอะมึง!" พลั่ก! ตะวันเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็วและถีบเข้าที่ยอดอกของอาทิตย์จนกระเด็นไปกระแทกกับเปียโนเสียงดังสนั่น

"จำใส่หัวมึงเอาไว้นะอาทิตย์ นี่มันเป็นสิ่งที่มึงสมควรได้รับ ถ้ามึงคิดล้างแค้นแสนรักด้วยวิธีโง่ๆ กูจะไม่แค่พังงานแต่งอย่างวันนี้ แต่กูจะพังชีวิตมึงให้ไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน" ตะวันพาแสนรักเดินสง่าผ่าเผยออกจากโรงแรม ทิ้งไว้เพียงซากความพินาศ เสียงกรีดร้องของสิรินาถ และความอัปยศที่อาทิตย์ต้องแบกรับเอาไว้

เมื่อออกมาถึงหน้าโรงแรม ลมกลางคืนพัดผ่านทำให้อากาศเย็นลง ตะวันถอดเสื้อสูทของเขามาคลุมไหล่ให้คนน้องอย่างใส่ใจ แสนรักมองเขาด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ตะวันก็คือคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาเสมอ คนที่คอยปกป้องเธอแม้ในวันที่เธออ่อนแอที่สุด

"ขอบคุณนะคะพี่ตะวัน ที่ทำเพื่อแสนรักขนาดนี้"

"ที่พี่ทำ เพราะพี่ไม่อยากเห็นดวงตะวันในใจของพี่ต้องมีน้ำตาอีกต่อไป ไม่ว่าใครก็ตามที่มันทำร้ายแสนรัก ทำร้ายครอบครัวของแสนรัก พี่จะจัดการมันเอง” ตะวันหยุดเดินแล้วมองสบตาเธอ แสนรักส่งรอยยิ้มให้เขา มันเป็นรอยยิ้มที่มาจากหัวใจจริงๆของเธอ หัวใจที่กำลังค่อยๆมีคนตรงหน้าแทรกซึมมาทีละน้อย แต่ไม่ใช่ในสถานะพี่ชายอย่างที่เธอเคยให้เขาเมื่อก่อนนี้