- 44 - กำจัดขยะ

สายฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาดูเหมือนจะจงใจชะล้างรอยเลือดบนท้องถนน แต่มันกลับยิ่งโหมพัดความแค้นในใจของตะวันให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม รถหรูคันสีดำทึบหลายคันพุ่งทะยานฝ่าม่านฝนไปบนถนนลูกรังที่ตัดเข้าสู่เขตโรงงานร้างแถบชานเมือง แสงไฟหน้ารถตัดผ่านความมืดมิด เห็นเพียงเงาตะคุ่มของโกดังเหล็กขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว

ภายในโกดังที่อับชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็ก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนเก่าๆ กะพริบถี่เป็นระยะสลับกับเสียงฟ้าร้องที่ดังคำรามข่มขวัญ สิรินาถในชุดเดรสสีแดงที่ดูขัดกับสถานที่ ยืนกอดอกอย่างใจเย็นทั้งที่พึ่งเกือบพรากชีวิตคนไปถึงสองคน แต่ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอบัดนี้เต็มไปด้วยความสะใจที่ปิดไม่มิด

“งานเรียบร้อยดีใช่ไหม?” เธอเอ่ยถามชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า หนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปนกอินทรีที่พาดผ่านลำแขน

“เรียบร้อยครับคุณหนู รถหมุนคว้างกระแทกเสาไฟเต็มๆ ฝั่งคนนั่งยับเยินขนาดนั้น มันไม่น่ารอดครับ” ชายรอยสักตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยม สิรินาถหัวเราะออกมาด้วยความพอใจ เสียงหัวเราะของเธอกังวานก้องไปทั่วโถงกว้าง

“สมน้ำหน้า... อยากเป็นนางเอกนักใช่ไหมแสนรัก คราวนี้แกก็ได้เป็นนางเอกสมใจแล้วล่ะ แต่นางเอกในหลุมศพน่ะนะ! มันจะได้รู้ว่าอย่ามาลองดีกับคนอย่างฉัน”

ปัง! เสียงถีบประตูเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดาน แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาในโกดัง เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของตะวันที่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นคงแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล แมนและลูกน้องชุดดำอีกหลายคนเดินตามเข้ามาประกบข้างอย่างพร้อมเพรียง

สิรินาถสะดุ้งจนซองเงินสดในมือล่วงหล่น เธอมองตะวันด้วยสายตาที่สั่นระริกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติและปั้นยิ้มหวานที่เคลือบไปด้วยพิษสง

“อ้าว... พี่ตะวันมาหาสิถึงที่นี่เลยเหรอคะ? หรือว่ารู้ข่าวเรื่องอุบัติเหตุของนังนั่นแล้วอยากจะหาที่ระบายความเศร้า? มันตยรึยังละ!!!” ตะวันไม่ตอบคำถาม เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ แต่ละก้าวของเขาหนักแน่นจนสิรินาถต้องก้าวถอยหลังไปจนติดกำแพงสังกะสี ใบหน้าของตะวันบัดนี้ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นนิ่งสนิทเสียจนน่าขนลุก มันไม่ใช่ดวงตาของคนที่กำลังโกรธจัด แต่มันคือดวงตาของเพชฌฆาตที่พร้อมจะลงดาบ

 “กูเคยเตือนมึงแล้วใช่ไหม ว่าอย่าแตะต้องคนของกู สิรินาถ” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบเรียกชื่อเธอเบาๆ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง

“แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง ก็แค่มาทำธุระแถวนี้...”

“ธุระที่ต้องจ่ายเงินให้ไอ้พวกขยะที่ไปตัดเบรครถคนอื่นน่ะเหรอ?” ตะวันสะบัดมือเบาๆ แมนก็เดินเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตที่ฉายภาพวงจรปิดที่ลานจอดรถชัดเจนทุกมุม รวมถึงภาพที่สิรินาถกำลังยื่นซองเงินหนาๆ ให้กับชายรอยสักนกอินทรีเมื่อครู่ด้วย

ใบหน้าของสิรินาถซีดเผือดลงทันที เธอหันไปมองลูกน้องของเธอเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่พวกมันกลับถูกลูกน้องของตะวันเล็งปืนเข้าใส่จนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

“หลักฐานชัดเจนขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ มึงรู้ไหมว่าตอนนี้แสนรักอยู่ในห้อง ICU  แสนรักต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหนเพียงเพราะความไร้สติของมึง!!!” ตะวันคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของสิรินาถ แรงบีบมหาศาลทำให้คนตรงหน้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาไม่คลายแรงบีบเลยแม้แต่น้อย แรงของเขาเท่านี้เทียบไม่ได้เลยกับแรงกระแทกของแสนรักที่กระแทกเข้าเสาไฟกลางถนน

“ใช่! ฉันทำเอง! แล้วทำไมล่ะ? พวกทำลายงานแต่งของฉัน ทำให้ฉันอับอายขายหน้าไปทั่วประเทศ! แล้วนังนั่นมันเป็นใคร? มันก็แค่ลูกสาวอาชญากร ต่ำต้อย เดิมทีก็ไม่คู่ควรกับพี่อาทิตย์อยู่แล้ว มีสิทธิ์อะไรมาทำให้งานของฉันพัง!!” เมื่อจนมุมสิรินาถก็ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความคลั่งแค้น ตะวันนิ่งฟังเสียงกรีดร้องของเธอด้วยใบหน้าที่เฉยเมย เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ แต่กลับเลื่อนมือลงไปหยิบขวดพลาสติกขนาดเล็กที่แมนส่งให้

“มึงรู้ใช่ไหมสิรินาถ... กูไม่ใช่คนดีขนาดนั้น กูมีวิธีการจัดการกับขยะที่ชอบทำลายชีวิตคนอื่นในแบบของกูเอง” ตะวันเปิดฝาขวดออก กลิ่นน้ำมันฉุนกะทัดรัดโชยออกมา ขายาวก้าวเข้าไปใกล้สิรินาถมากขึ้น ทุกการก้าวเดินนั้นแสนมั่นคงและไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

“แกจะทำอะไร?” สิรินาถเริ่มตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง เมื่อเห็นตะวันเริ่มเทของเหลวในขวดราดลงบนพื้นรอบตัวเธอ และราดลงบนซองเงินที่เธอกำลังจะจ่ายให้ลูกน้อง

“ในเมื่อมึงชอบเล่นกับเบรกของคนอื่นนัก... กูก็จะให้มึงลองสัมผัสความรู้สึกของการที่ควบคุมอะไรไม่ได้ดูบ้าง” ตะวันพูดพลางหยิบไฟแช็กโลหะราคาแพงออกมา เขาดีดฝาเปิดออกด้วยนิ้วโป้ง เสียง ‘คลิก’ ของมันดังก้องไปในความเงียบ

“ตะวัน! อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ! พ่อฉันไม่เอาแกไว้แน่!”

“พ่อมึงเหรอ? ป่านนี้คงกำลังยุ่งเรื่องที่บ้านถูกเผาอยู่มั้ง ตอนนี้มึงไม่มีใครมาช่วยมึงได้แล้ว มีแค่ตัวมึงเอง... กับกรรมที่มึงทำไว้” ” ตะวันยิ้มเหี้ยม ก่อนที่เขาจะโยนไฟแช็กที่จุดติดเปลวเพลิงสีส้มลงบนกองน้ำมันทันที!

พรึ่บ! เปลวไฟลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว วงล้อมของไฟล้อมรอบตัวสิรินาถไว้ เธอหวีดร้องเสียงหลงพลางพยายามจะกระโดดหนี แต่ถูกลูกน้องของตะวันสกัดไว้ทุกทิศทาง เปลวไฟไม่ได้แผดเผาตัวเธอโดยตรงในตอนนี้ แต่มันร้อนระอุจนผิวของเธอเริ่มแดงก่ำ ความร้อนที่รายล้อมบวกกับควันไฟที่เริ่มหนาตาทำให้เธอหายใจไม่ออก ตะวันยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่ได้สะใจ แต่เขาเพียงแค่รู้สึกว่าความยุติธรรมกำลังถูกทวงคืน

“ความร้อนนี้... มันยังเทียบไม่ได้กับเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่แสนรักได้รับ มึงควรจะจำความรู้สึกที่ไม่มีทางออก ความรู้สึกที่ชีวิตของมึงแขวนอยู่บนเส้นด้ายเอาไว้ให้ดี... เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของมึงที่เหลือจะอยู่ในนรกที่กูเป็นสร้างขึ้น” ตะวันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้วเหยียดยิ้ม ตะวันไม่ใช่คนชอบทำร้ายผู้หญิง แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นทำร้ายหัวใจของเขา ตะวันไม่ลังเลที่จะกำจัดทิ้ง

“ตะวัน! ช่วยด้วย! ฉันกลัวแล้ว! ฉันขอโทษ!” สิรินาถทรุดตัวลงคุกเข่ากลางวงล้อมของเปลวไฟ น้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่เปื้อนควันเขม่า ตะวันหันหลังกลับอย่างไม่ใยดี เขาเดินตรงไปที่ประตูโกดังท่ามกลางเสียงตะโกนอ้อนวอนนั้น

“แมน... มึงดับไฟก่อนที่มันจะคลอกตาย แต่อย่าเพิ่งให้ใครพาตัวมันออกไปจนกว่าตำรวจจะมาถึง จัดฉากให้โกดังเกิดไฟไหม้เพราะการตกลงค่าจ้างที่ไม่ลงตัว ทิ้งหลักฐานที่คนของมันเป็นคนตัดเบรครถเอาไว้ด้วย ตำรวจจะได้โยงคดีถูก”

“ครับนาย”

ตะวันเดินกลับมาที่รถของเขา สายฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง เขาเงยหน้ามองฟ้า ปล่อยให้น้ำฝนชะล้างความขุ่นมัวออกจากใจเพียงเล็กน้อย มือของเขายังคงสั่นเทา... ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะความเป็นห่วงคนที่ยังนอนสู้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาล เขาขึ้นรถแล้วรีบขับกลับไปหาดวงใจของเขาโดยเร็วที่สุด ภายในรถที่เงียบสงัด ตะวันกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

“แสนรัก... พี่ทวงแค้นให้แล้วนะ” เขากระซิบกับตัวเองในความมืด “ตอนนี้ได้โปรด... ตื่นขึ้นมาหาพี่เถอะ พี่สัญญาว่าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายแสนรักได้อีก แม้แต่ปลายเล็บ”

รถหรูคันสีดำเลี้ยวออกจากเขตโรงงานร้าง มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลที่ซึ่งเป็นความหวังเดียวของเขาที่กำลังรออยู่ การเอาคืนสิรินาถเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ตะวันสาบานว่าเขาจะกวาดล้างทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความเจ็บปวดของแสนรักให้สิ้นซาก ไม่ว่าคนเหล่านั้นจะเป็นใครก็ตาม

ณ โรงพยาบาล

ตะวันก้าวเท้าลงจากรถทันทีที่จอดสนิทหน้าประตูโรงพยาบาล เขาไม่สนใจว่าเสื้อผ้าของเขาจะเปื้อนเขม่าไฟหรือเปียกโชกแค่ไหน เพราะข้อความที่เขาพึ่งเห็นหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จว่าน้องต้องเข้าผ่าตัดทำให้เขาร้อนใจ สายตาของเขามุ่งตรงไปที่หน้าห้อง ICU เท่านั้น สกายและองศายังคงรออยู่ที่นั่น สีหน้าของทั้งคู่ดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมเล็กน้อย

“ตะวัน! แสนรักออกจากห้องผ่าตัดแล้ว” สกายรีบเดินเข้ามาบอกข่าวดี

“น้องเป็นยังไงบ้าง?” ตะวันถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“หมอบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิดในห้องปลอดเชื้อต่ออีก... แสนรักหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะตอนอยู่บนเตียงผ่าตัด แต่สุดท้ายน้องก็สู้จนกลับมาได้” องศาตบไหล่เพื่อนเบาๆ ตะวันทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งอีกครั้ง คราวนี้เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยให้ความเครียดที่สะสมมาตลอดหลายชั่วโมงพังทลายออกมาเป็นความเรียบนิ่ง ตะวันไม่ใช่คนชอบแสดงออก เขาไม่ชอบให้ใครเห็นความอ่อนแอของเขา

“ไปจัดการสิรินาถมาเรียบร้อยแล้วใช่ไหมว่ะ?” สกายถามขึ้นเงียบๆ ตะวันเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง

“มันจบแล้วสำหรับผู้หญิงคนนั้น... แต่สำหรับคนที่เป็นต้นเหตุขอเรื่องนี้จริงๆ...กูยังไม่ได้เริ่มเลย”

“มึงหมายถึงไอ้อาทิตย์เหรอ?” ตะวันพยักหน้าแล้วมองผ่านเข้าไปในห้อง ICU ที่ซึ่งแสนรักนอนหลับไหลอยู่

“ไม่รู้ทำไม กูถึงรู้สึกว่าคดีของพ่อแสนรัก... และอุบัติเหตุวันนี้... ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกัน และกูจะลากคอพวกมันทุกคนมาสยบแทบเท้าน้องให้ได้”

ตะวันนึกถีงรอยสักนั้นที่แมนสืบมา เขาพึ่งรู้สึกว่ามันคุ้นเคย จนกระทั่งนึกถึงเอกสารที่เกี่ยวกับคดีของพ่อแสนรัก คืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดกำลังจะผ่านพ้นไป แต่สำหรับตะวัน... นี่คือการเปิดฉากสงครามครั้งใหญ่ สงครามที่เขาจะเดิมพันด้วยทุกอย่างที่มี เพื่อปกป้องรอยยิ้มของแสนรักให้คงอยู่ตลอดไป