- 45 - โลกทั้งใบ

หน้าต่างบานสูงภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังถูกเปิดรับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมนุ่มนวล ห้องทั้งห้องตกแต่งด้วยโทนสีอบอุ่น เฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คและโซฟาตัวใหญ่ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายคล้ายกับห้องนอนในคฤหาสน์มากกว่าโรงพยาบาล กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้สดที่ตะวันสั่งมาทุกวันอบอวลไปทั่วบริเวณ

ตะวันนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยปรับระดับได้สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของแสนรักที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือด มีเพียงเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอคอยย้ำเตือนว่าเธอยังอยู่กับเขา ตะวันไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว มือหนากุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น

ประตูห้องพักถูกเปิดออกเบาๆสกายและองศาก้าวเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้และช่อดอกไม้สด ทั้งสองมองเพื่อนสนิทที่นั่งเฝ้าแสนรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

“ตะวัน... มึงไปพักบ้างเถอะว่ะ” สกายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“จริง มึงนั่งอยู่ตรงนี้มาสองวันเต็มๆ แล้วนะ หน้ามึงโทรมจนแทบดูไม่ได้แล้ว” องศาเสริมด้วยอีกคนแล้วถอนหายใจ ตะวันไม่ได้หันมามองเพื่อน เขาเพียงแต่กระชับมือแสนรักให้แน่นขึ้น

“กูไปไหนไม่ได้หรอก... ถ้าแสนรักตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอหน้ากู น้องจะกลัวแค่ไหน” องศาถอนหายใจยาวพลางวางมือลงบนไหล่เพื่อนด้วยความเห็นใจ แต่ท่าทีอิดโรยของคนตรงหน้า ถ้าแสนรักตื่นมาเห็นคงจะกังวลมากกว่าตื่นมาแล้วไม่เจอตะวันอยู่ตรงนี้อีก

“กูเข้าใจนะ แต่ถ้ามึงล้มไปอีกคน แล้วใครจะอยู่ดูแลแสนรักตอนน้องฟื้นล่ะ? พวกกูสลับกันมาเฝ้าให้ก็ได้ หรือจะให้รินมาอยู่เป็นเพื่อนแสนรักก็ได้นะ” ทันทีที่องศาพูดถึงดาริน ประตูก็เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับดารินที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางกะเผลกเล็กน้อย หน้าผากมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดขนาดเล็กปิดอยู่ ดวงตาของเธอแดงก่ำทันทีที่เห็นว่าแสนรักยังนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง

“แสนรัก... พี่ขอโทษนะ ถ้าพี่ระวังกว่านี้ แสนรักก็คง…..” ดารินทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงอีกฝั่งทั้งน้ำตาไหลพราก ยิ่งเธอนึกถึงภาพตอนที่แสนรักเอามือจับพวงมาลัยแล้วหักเปลี่ยนทิศเพื่อช่วยเธอ ดารินก็ยิ่งรู้สึกผิด ก็พึ่งจะเข้าใจสิ่งที่ตะวันกังวลเกี่ยวกับความใจดีของแสนรักก็วันนี้ แสนรักใจดีมากเกินไปจริงๆ ถึงขนาดเอาชีวิตตัวเองช่วยชีวิตคนอื่นแบบนี้ ตะวันเหลือบมองดารินด้วยสายตาที่อ่อนลง เขาไม่ได้โทษเพื่อน เพราะเขารู้ดีว่าต้นเหตุที่แท้จริงคือความอำมหิตของสิรินาถ

“อย่าโทษตัวเองเลยริน... น้องเลือกที่จะปกป้องริน เพราะน้องเห็นรินเป็นเหมือนพี่สาวคนหนึ่ง”

“เดี๋ยวรินอยู่เฝ้าน้องให้ก็ได้นะ ตะวันไปงีบสักหน่อยเถอะ” ดารินเอ่ยปากอาสาก่อนที่จะมองตะวันที่นิ่งไปอึดใจหนึ่ง แล้วพยักหน้าช้าๆ แต่เขาก็ไม่ได้ลุกไปไหน เพียงแต่เอนหลังลงกับเก้าอี้ข้างเตียง ปิดเปลือกตาที่ล้าเต็มทีลงชั่วครู่

“เราจะนอนตรงนี้... ถ้าน้องขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ปลุกเราหน่อยนะทันทีนะ”

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงบ่าย แสงแดดเริ่มเปลี่ยนทิศทาง ลมเอื่อยๆ พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้ในแจกันมาแตะจมูกร่างบางที่อยู่บนเตียง แสนรักรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่ท่ามกลางกลุ่มเมฆสีขาวที่หนานุ่ม ความเจ็บปวดที่เคยแผดเผาร่างกายเริ่มทุเลาลงบ้าง เหลือเพียงความมึนงงและหนักอึ้งที่ดวงตา เธอพยายามจะปรือตาขึ้น แต่แสงสว่างที่สาดเข้ามาทำให้เธอต้องกะพริบตาซ้ำๆ

“อืม...” เสียงครางแผ่วเบาดังลอดออกจากลำคอที่แห้งผาก ตะวันที่กึ่งหลับกึ่งตื่นสะดุ้งสุดตัว เขารีบโน้มตัวลงไปจนชิดใบหน้าของเธอทันที

“แสนรัก? แสนรัก! ได้ยินพี่ไหม?”

ดวงตาคู่สวยค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนก่อนจะชัดเจนขึ้นเป็นใบหน้าของคนที่เธอนึกถึงก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบ แสนรักมองเขาด้วยความงุนงงชั่วครู่ ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือภาพรถที่หมุนเคว้งอยู่บนถนนและเสียงกระแทกที่รุนแรง

“ruj... ตะวัน...” เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

“ใช่ พี่เอง... พี่อยู่นี่แล้วแสนรัก” ตะวันยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอเบ้า แต่เขายังคงปกปิดไม่ให้มันไหลออกมาได้อย่างดี เขาประคองใบหน้าหวานของเธอไว้อย่างเบามือ ราวกับเธอนั้นทำมาจากแก้วที่เปราะบางที่สุด

“ปลอดภัยแล้วนะคนเก่ง แสนรักกลับมาหาผมแล้ว” แสนรักพยายามจะขยับตัว แต่ความเจ็บแปลบที่ซี่โครงทำให้เธอต้องนิ่วหน้า ตะวันรีบปรามทันที

“อย่าเพิ่งขยับสิแสนรัก เพิ่งจะผ่าตัดมานะ นอนนิ่งๆ ก่อน” ตะวันพูดเสียงเรียบเหมือนจะเอ่ยดุ แต่แสนรักรู้ดีว่ามันมีความห่วงใยอยู่ในนั้น

 “แสนรัก! ขอบคุณพระเจ้า ฟื้นสักที พี่กลัวจะแย่!” แสนรักมองดารินแล้วยิ้มบางๆ อย่างอ่อนแรง

“พี่ดาริน... ปลอดภัยใช่ไหมคะ?”

“ปลอดภัยจ้ะ ปลอดภัยดีทุกอย่าง เพราะแสนรักช่วยพี่ไว้แท้ๆ เลย” ดารินสะอื้นออกมาด้วยความตื้นตัน สกายและองศาที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ต่างลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก องศารีบออกไปแจ้งพยาบาลและคุณหมอ ส่วนสกายก็เดินเข้ามาตบบ่าตะวันเบาๆ เป็นเชิงบอกว่า ‘กูบอกแล้วว่าน้องต้องไม่เป็นไร’

หลังจากคุณหมอเข้ามาตรวจเช็กอาการและยืนยันว่าทุกอย่างปกติ ทุกคนก็ก็ยอมล่าถอยออกไปเพื่อให้คนไข้ได้พักผ่อนจริงๆเสียที ภายในห้องวีไอพีจึงกลับมาเหลือเพียงตะวันและแสนรักอีกครั้ง

ตะวันรินน้ำใส่แก้วแล้วใช้หลอดป้อนให้แสนรักจิบอย่างช้าๆ เขาเช็ดหยดน้ำที่มุมปากให้เธอด้วยความทะนุถนอม สายตาของเขาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้งจนคนน้องรู้สึกอุ่นซ่านไปทั้งหัวใจ

“พี่ตะวัน... ไม่ได้นอนเลยใช่ไหมคะ?” แสนรักถามพลางมองรอยคล้ำใต้ตาของเขา

“rujจะนอนหลับลงได้ยังไง ในเมื่อหัวใจของพี่ยังไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองกันเลย รู้ไหมว่าผมกลัวแค่ไหน...” ตะวันพูดเสียงนุ่ม เขาขยับขึ้นไปนั่งบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วรวบมือของคนน้องมากดจูบซ้ำๆ ก่อนแสนรักบีบมือเขาเบาๆส่งความรู้สึกกลับไป

“แสนรักอยู่นี่แล้วค่ะ... แสนรักขอโทษที่ทำให้พี่ตกใจนะคะ” ตะวันโน้มตัวลงไปหน้าผากชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆของเขาเป่ารดผิวหน้าของแสนรักจนเธอรู้สึกเขินเล็กน้อย

“ห้ามเอาชีวิตไปเสี่ยงแบบนั้นอีกเด็ดขาด ต่อให้เป็นดาริน หรือเป็นใครก็ตาม เข้าใจที่พี่พูดไหมแสนรัก?”

“แต่พี่ดารินเป็นเพื่อนพี่นะคะ...”

“พี่รู้... แล้วพี่ก็ขอบคุณที่แสนรักช่วยเพื่อนพี่ แต่จากนี้ไป หน้าที่ปกป้องทุกคนให้เป็นหน้าที่ของพี่ ส่วนหน้าที่ของแสนรักคือการอยู่ให้กับพี่... แค่นั้นก็พอแล้ว”

คำพูดแสนหวานนั้นทำให้แสนรักหน้าร้อนผ่าว เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่อบอุ่นจากเขา ตะวันบรรจงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน

บรรยากาศยามเย็นเริ่มมาเยือน แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าทาบทับไปทั่วห้อง ตะวันยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง เขาเลือกท่ะไม่เล่าหรือบอกรายละเอียดทั้งหมดให้แสนรักฟัง และให้น้องเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นอุบัติเหตุเท่านั้น

“เช็ดตัวหน่อยดีไหม จะได้สบายตัว รอพี่แปปนึงนะ” ตะวันพูดก่อนจะหายไปในห้องน้ำสักพักแล้วออกมาพร้อมกับกาละมังขนาดเล็กและผ้าขนหนูผืนเล็กหนึ่งผืน เขาหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่นมาเช็ดมือและเท้าให้เธออย่างใส่ใจ แสนรักมองเขาที่กำลังก้มลงดูแลเธออย่างไม่ถือตัวก็น้ำตาคลอ

“ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่รักและดูแลแสนรักดีขนาดนี้”

“อย่าพูดคำว่าขอบคุณเลย เพราะทุกอย่างที่พี่ทำ พี่ทำเพื่อตัวเองทั้งนั้น... พี่ทำเพื่อให้แน่ใจว่าโลกทั้งใบของพี่คนนี้จะมีปลอดภัยและมีความสุขดี”

ตะวันเงยหน้าขึ้น มองจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาประคองศีรษะเธอขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างอ่อนโยน มันเป็นจูบที่ไม่มีความใคร่ปนเป มีเพียงความรัก ความโหยหา และคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดี

แสนรักรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ เธอรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตะวันที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธอ ความเจ็บปวดจากอุบัติเหตุดูเหมือนจะเลือนหายไปสิ้น เหลือเพียงไออุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วกายบาง

“หายเร็วๆ นะครับคนดี พี่รอวันที่แสนรักจะกลับไปปลูกต้นไม้ในสวนอยู่นะ ต้นไม้แล้วก็ดอกไม้พวกนั้น กำลังรอแสนรักกลับไปดูแลรู้ไหม” ตะวันเงยหน้าขึ้น มองจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ แสนรักยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าแสงตะวันยามเช้าของเธอทำเอาใจของตะวันสั่นไหว

“ค่ะ... แสนรักจะรีบหาย แสนรักก็อยากออกจากโรงพยาบาลเหมือนกัน”