บทที่ 18 ออกจากจวนแม่ทัพ

อยู่ๆ หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้ก็อยากให้นางเข้าร่วมงานล่าสัตว์ ไม่ว่าจะมีพระประสงค์อะไรอยู่ นางย่อมไม่กล้าปฏิเสธ เสิ่นจื่อเวยลุกขึ้น

“หม่อมฉันรับพระบัญชาเพคะ”

หลี่เฉิงหรงพยักหน้าพอใจ ทันใดนั้นเสียงหนึ่งกลับดังขึ้น

“เสด็จพี่”

ผู้พูดคือหลี่เฉิงอวิ๋น

“ว่าอย่างไร”

“ในเมื่อนางไม่ได้จับธนูมาหลายปี หากไปงานล่าสัตว์ทันที เกรงว่าจะทำให้แม่ทัพเสิ่นขายหน้า”

เสิ่นจื่อเวยหันขวับ

อะไรนะ คนผู้นี้กำลังดูถูกนางหรือ

เสิ่นอี้เหิงเองก็เลิกคิ้ว หลี่เฉิงอวิ๋นกลับกล่าวต่ออย่างสงบ

“อีกหลายวันก่อนถึงงานล่าสัตว์”

“ให้กระหม่อมช่วยดูฝีมือของนางก่อนก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“...”

เสิ่นจื่อเวยเบิกตากว้าง หลี่เฉิงหรงกลับพอพระทัยอย่างยิ่ง

“ดี!”

“เช่นนั้นก็ตามนี้”

“พรุ่งนี้จื่อเวยไปสนามฝึกของจวนอ๋องหกเสีย”

“ให้เฉิงอวิ๋นดูว่าฝีมือของเจ้าตกไปมากเพียงใด”

เสิ่นจื่อเวย “...”

นางยังไม่ได้ตกลงเลยนะ แต่เมื่อฮ่องเต้ตรัสแล้ว นางจะพูดอะไรได้

สุดท้ายจึงทำได้เพียงยอบกาย

“เพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหันมามองนาง

“พรุ่งนี้ยามซื่อ”

เสิ่นจื่อเวยกัดฟันยิ้ม

“หม่อมฉันจะไปตรงเวลาเพคะ”

“ดี”

เขาหยุดเล็กน้อย

“นำชุดฝึกมาด้วย”

“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”

“แล้วก็...”

เสิ่นจื่อเวยเริ่มรู้สึกว่าคนผู้นี้พูดมากเหลือเกิน

“อะไรอีกเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง ก่อนกล่าวอย่างเรียบง่าย

“อย่าแต่งตัวเช่นวันนี้”

เสิ่นจื่อเวยก้มมองกระโปรงของตนเอง

“เพราะเหตุใด”

“เกะกะ”

“...”

รอบข้างเงียบลงเล็กน้อย หากเป็นบุรุษอื่นพูดกับว่าที่ภรรยาเช่นนี้ เกรงว่าจะถูกมองว่าไม่รู้จักชมสตรี แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับกล่าวต่อ

“ชุดฝึกยุทธ์ของเจ้าดูดีกว่า”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก คราวนี้แม้แต่เสิ่นอี้เหิงยังหันไปมองเขา แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับยกถ้วยสุราขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สา ราวกับเพิ่งพูดเรื่องธรรมดาที่สุดออกมา แต่เสิ่นจื่อเวยกลับนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ชุดฝึกดูดีกว่า

ในความทรงจำของร่างเดิม... นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล่าวเช่นนี้กับนาง เมื่อก่อนทุกคนต่างบอกว่า คุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพควรลดความหยาบกระด้างลงบ้าง สตรีไม่ควรขี่ม้าตากแดดจนผิวเสีย

ไม่ควรจับกระบี่

ไม่ควรถือแส้

ไม่ควรต่อสู้กับบุรุษ

โดยเฉพาะซ่งเจียหมิง เขาไม่เคยชอบเสิ่นจื่อเวยในชุดฝึก แต่บุรุษที่อยู่ตรงหน้า... กลับบอกว่าชุดฝึกของนางดูดีกว่า เสิ่นจื่อเวยมองเขาอย่างประหลาดใจ หลี่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว

“ทำไมหรือ”

“ไม่มีอะไรเพคะ”

นางรีบหลบสายตา แต่คราวนี้กลับไม่ได้รู้สึกอยากเถียงเขา ซ่งเจียหมิงซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเสิ่นจื่อเวยเคยถามเขาเช่นกัน

“ข้าใส่ชุดฝึกสีแดงแล้วดูดีหรือไม่”

ตอนนั้นเขาตอบว่าอะไร... ดูเหมือนจะเป็น

“เจ้าเป็นสตรี เหตุใดต้องแต่งตัวเหมือนจะออกไปรบอยู่ตลอดเวลา?”

หลังจากวันนั้น... เขาก็ไม่ค่อยเห็นนางสวมชุดฝึกสีแดงอีก

ซ่งเจียหมิงขมวดคิ้ว ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจ แต่ก่อนที่เขาจะจับมันได้ เสิ่นจื่อเวยก็หันมาสบตาเขาพอดี หญิงสาวมองเขาเพียงชั่วครู่ จากนั้นก็หันกลับไป

ไม่มีความเสียใจ

ไม่มีความอาลัย

และไม่มีความรักที่เคยทำให้เขารู้สึกอึดอัด

ราวกับว่า... เขาไม่สำคัญกับนางอีกต่อไปแล้วจริง ๆ

หลังงานเลี้ยงสิ้นสุด เสิ่นจื่อเวยนั่งอยู่บนรถม้าขากลับจวน นางหลับตา แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยเรื่องของวันพรุ่งนี้ สนามฝึกจวนอ๋องหก หลี่เฉิงอวิ๋นจะทดสอบฝีมือนาง เสิ่นจื่อเวยยกมือขึ้นมองฝ่ามือของตนเอง

ร่างนี้มีพื้นฐานการต่อสู้ ความทรงจำเรื่องท่วงท่าก็ยังอยู่ แต่เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ฝึกจริงจังมาระยะหนึ่งแล้ว หากพรุ่งนี้ขายหน้า... คนที่หัวเราะดังที่สุดคงเป็นหลี่เฉิงอวิ๋น

“ไม่ได้!”

นางพึมพำ ชิงเถาที่นั่งอยู่ด้านข้างถาม

“อะไรไม่ได้เจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า ดวงตาเป็นประกาย

“กลับถึงจวนแล้วไปหาแส้ของข้ามา”

ชิงเถาเบิกตากว้าง

“แส้หรือเจ้าคะ”

“ใช่”

“คุณหนูไม่ได้แตะมันมานานแล้วนะเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เพราะฉะนั้นถึงต้องเอาออกมา”

เจ้าของร่างเดิมยอมทิ้งสิ่งที่ตัวเองชอบเพื่อซ่งเจียหมิง แต่นางไม่ใช่คนโง่คนนั้น ต่อให้ภายหลังไม่ได้แต่งกับหลี่เฉิงอวิ๋นจริง ๆ นางก็ไม่คิดเปลี่ยนตัวเองเพื่อเอาใจบุรุษคนใดอีก

เสิ่นจื่อเวยกำมือแน่น พรุ่งนี้นางจะทำให้เทพสังหารแห่งแคว้นต้าหลี่เห็นเองว่า บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่น... ไม่ได้มีดีแค่เพียงฝีปาก

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศบริเวณเรือนพักของหลินซีอินแตกต่างจากทุกวัน หีบหลายใบถูกขนออกมาตั้งเรียงอยู่กลางลาน สาวใช้เดินเข้าออกไม่ขาดสาย บ้างเก็บเสื้อผ้า บ้างตรวจนับเครื่องประดับ บ้างช่วยกันห่อเครื่องใช้ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

วันนี้เป็นวันที่หลินซีอินต้องย้ายออกจากจวนแม่ทัพ หลังจากเรื่องลักลอบส่งจดหมายถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คน อีกทั้งตระกูลซ่งยังส่งแม่สื่อมาสู่ขอนางทันทีหลังจากถอนหมั้นเสิ่นจื่อเวยได้ไม่นาน ต่อให้หลินซีอินอยากอยู่ต่อก็ไม่มีเหตุผลที่เหมาะสมอีกแล้ว

ที่สำคัญ เสิ่นอี้เหิงประกาศชัดเจนแล้วว่า จวนแม่ทัพจะไม่เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงในการแต่งงานครั้งนี้ นั่นหมายความว่า หลินซีอินไม่มีทางสวมชุดเจ้าสาวแล้วก้าวออกจากประตูใหญ่จวนแม่ทัพอย่างสง่างามตามที่เคยวาดฝัน

นางจะต้องย้ายออกไปก่อนจากนั้นจึงแต่งออกจากเรือนของตนเอง

“คุณหนูเจ้าคะ”

สาวใช้เดินเข้ามารายงานด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“คนของพ่อบ้านมาแล้วเจ้าค่ะ”

มือที่กำลังเก็บเครื่องประดับของหลินซีอินหยุดชะงัก

“มาทำอะไร”

“บอกว่า...นายท่านใหญ่มีคำสั่งให้ตรวจนับสินเดิมของคุณหนู ก่อนส่งออกจากจวนพร้อมกันเจ้าค่ะ”

หลินซีอินเม้มริมฝีปาก

“ท่านลุงเขยอยู่ที่ใด”

“อยู่ห้องโถงด้านหน้าเจ้าค่ะ”

หลินซีอินเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงวางกล่องเครื่องประดับลง

“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า”

“เจ้าค่ะ”

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยก่อนออกจากจวน นางก็ต้องไปพบเสิ่นอี้เหิงสักครั้ง นางยังมีความหวังอยู่เล็กน้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสิ่นอี้เหิงปฏิบัติต่อนางไม่เลว แม้จะไม่รักใคร่เท่าเสิ่นจื่อเวย แต่ของที่ควรมีนางก็ไม่เคยขาด

ครูสอนพิณ

ครูสอนอักษร

เสื้อผ้าตามฤดูกาล

เครื่องประดับ

งานเลี้ยงของตระกูลใหญ่ที่สมควรเข้าร่วม เสิ่นอี้เหิงก็ไม่เคยห้าม ในสายตาของคนภายนอก นางจึงแทบไม่ต่างจากคุณหนูอีกคนของจวนแม่ทัพ

หลินซีอินไม่เชื่อว่า ความสัมพันธ์หลายปีจะถูกตัดขาดง่ายดายถึงเพียงนั้น

บางที... หากนางแสดงความเสียใจมากพอ ท่านลุงเขยอาจใจอ่อน อย่างน้อยขอเพียงเขายอมเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงให้นางในวันแต่งงาน สถานการณ์ก็ยังพอแก้ไขได้

เมื่อหลินซีอินมาถึงห้องโถง เสิ่นอี้เหิงกำลังตรวจบัญชีเล่มหนึ่งอยู่ เสิ่นจื่อหยวนก็นั่งอยู่ด้านข้าง ส่วนเสิ่นจื่อเวยไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าไม่มีเสิ่นจื่อเวย หลินซีอินกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย นางเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า ก่อนยอบกาย

“ซีอินคารวะท่านลุงเขยเจ้าค่ะ”

เสิ่นอี้เหิงเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของหญิงสาวที่ตนเลี้ยงดูมาหลายปี ความรู้สึกผูกพันย่อมจะมีอยู่แล้ว

ครั้งแรกที่หลินซีอินถูกส่งมาหา นางยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มารดาของเสิ่นจื่อเวยจากไปแล้ว เมื่อเห็นเด็กกำพร้าญาติของภรรยาผู้ล่วงลับ เสิ่นอี้เหิงจึงรับนางเอาไว้ด้วยความสงสาร

เขาไม่เคยคิดให้นางตอบแทนบุญคุณ ยิ่งไม่เคยคิดให้นางเป็นบ่าวรับใช้บุตรสาว สิ่งที่เสิ่นจื่อเวยมี หากสมควรให้หลินซีอิน เขาก็ไม่เคยตระหนี่ แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือ หลินซีอินจะลอบมีใจกับคู่หมั้นของบุตรสาวเขาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

หากนางมาบอกเขาตั้งแต่แรกว่า นางกับซ่งเจียหมิงมีใจให้กัน เขาอาจโกรธ แต่เรื่องคงไม่มาถึงขั้นนี้ เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล หากซ่งเจียหมิงไม่รักเวยเอ๋อร์ เขาย่อมไม่ยอมให้บุตรสาวแต่งกับบุรุษเช่นนั้นอยู่แล้ว

แต่คนทั้งสองกลับเลือกปิดบัง ลักลอบส่งจดหมาย ลักลอบนัดพบกัน ลักลอบแลกของแทนใจ จากนั้นซ่งเจียหมิงยังเลือกประกาศถอนหมั้นกลางงานเลี้ยงของฮองเฮา ทำให้บุตรสาวของเขากลายเป็นตัวตลกต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาไม่เชื่อว่าหลินซีอินไม่รู้ ลักลอบติดต่อกันจนถึงขั้นนี้ ย่อมจะต้องเคยปรึกษากันมาก่อนเป็นแน่

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้... จะให้เขายังปฏิบัติต่อหลินซีอินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้หรือ เขาทำไม่ได้แน่

“มาแล้วก็นั่งเถอะ”

แม้ว่าเสิ่นอี้เหิงกล่าว แต่หลินซีอินกลับไม่ได้นั่ง นางคุกเข่าลงตรงหน้าเขาแทน

“ท่านลุงเขย”

ดวงตาของนางแดงเรื่อขึ้น หยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง

“ซีอินทราบว่าตนเองทำให้ท่านผิดหวัง”

เสิ่นจื่อหยวนเหลือบมองนาง แต่ไม่ได้กล่าวอะไร หลินซีอินก้มศีรษะ

“หลายปีมานี้ หากไม่มีท่านลุงเขย ซีอินคงไม่มีวันนี้”

“พระคุณที่ท่านเลี้ยงดู ซีอินไม่มีวันลืม”

น้ำตาหยดลงบนหลังมือ

“แม้วันหน้าซีอินต้องย้ายออกไป แต่ในใจของซีอิน ท่านลุงเขยก็ยังเป็นผู้อาวุโสที่ซีอินเคารพเสมอ”