Home / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 19 ความกังวลใจของหลินซีอิน

Share

บทที่ 19 ความกังวลใจของหลินซีอิน

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-23 11:54:01

เสิ่นอี้เหิงมองหลินซีอินด้วยสายตาเย็นชา หากเป็นเมื่อก่อน... เห็นเด็กคนนี้ร้องไห้ เขาคงใจอ่อนแล้ว แต่หลังจากได้เห็นวิธีที่นางพูดต่อหน้าซ่งเจียหมิง เห็นวิธีที่นางใช้คำว่า ‘เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่ง’ กดดันชื่อเสียงของจวนแม่ทัพ... ความรู้สึกที่เคยมีต่อนางก็พลันเปลี่ยนไป

“ลุกขึ้นเถอะ”

เขากล่าว หลินซีอินเงยหน้าขึ้น

“ท่านลุงเขย...”

“ข้าไม่ได้เรียกเจ้ามาเพื่อตำหนิ”

เสิ่นอี้เหิงวางบัญชีลง

“วันนี้เจ้าจะย้ายออก ข้าจึงมีบางเรื่องต้องบอกให้ชัดเจน”

เขาหันไปหาพ่อบ้าน

“นำเข้ามา”

ไม่นานพ่อบ้านก็เดินเข้ามาพร้อมบัญชีหลายเล่ม

“เรือนหลังเก่าที่บิดามารดาของเจ้าทิ้งไว้ยังอยู่”

เสิ่นอี้เหิงกล่าว

“หลายปีมานี้ไม่มีคนพักอาศัย ข้าจึงให้คนไปซ่อมแซมหลังคา ประตู หน้าต่าง และกำแพงให้เรียบร้อยแล้ว”

หลินซีอินชะงัก เรื่องนี้นางรู้ เรือนหลังนั้นเป็นหนึ่งในทรัพย์สินเดิมที่บิดาและมารดาของนางทิ้งไว้ ไม่ได้ใหญ่โต แต่ตั้งอยู่ในเขตที่ไม่เลวของเมืองหลวง หากอยู่กันเพียงนายบ่าวไม่กี่คนก็ถือว่าเพียงพอ

“นอกจากนี้ ข้าให้คนจัดเครื่องเรือนชุดใหม่ไปให้แล้ว”

เสิ่นอี้เหิงกล่าวต่อ

“เตียง ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ โต๊ะเครื่องแป้ง ฉากกั้น รวมถึงของใช้ที่จำเป็นล้วนเตรียมไว้ครบ”

ดวงตาของหลินซีอินเป็นประกาย

“ท่านลุงเขย...”

นางรู้สึกว่าตนเองคิดไม่ผิด ท่านลุงเขยยังคงเมตตานาง แต่ประโยคต่อมาของเสิ่นอี้เหิงกลับทำให้ความยินดีนั้นหยุดชะงัก

“ของเหล่านี้นับรวมอยู่ในสินเดิมที่ข้ามอบให้เจ้า”

หลินซีอินนิ่งไป เสิ่นอี้เหิงเลื่อนบัญชีบนโต๊ะออกมา

“สินเดิมหกสิบหีบ”

“รายการอยู่ที่นี่ทั้งหมด”

“นอกจากทรัพย์สินที่บิดามารดาของเจ้าทิ้งไว้ ข้าเติมเงิน เครื่องประดับ ผ้าไหม เครื่องใช้ และของมีค่าอื่นให้อีกส่วนหนึ่ง”

“เมื่อรวมกันแล้ว หกสิบหีบพอดี”

หกสิบหีบ! แม้แต่หลินซีอินยังตกใจ สำหรับคุณหนูตระกูลขุนนางทั่วไป สินเดิมจำนวนนี้ไม่ถือว่าน้อยเลย

ยิ่งสำหรับเด็กกำพร้าที่อาศัยญาติอยู่... เรียกได้ว่ามากเกินพอเสียด้วยซ้ำ หากเป็นเมื่อวาน หลินซีอินอาจดีใจ แต่หลังจากรู้ว่าจวนเสิ่นจะไม่เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงให้นาง สินเดิมเหล่านี้กลับไม่สามารถทำให้นางพอใจได้ทั้งหมด

เพราะสิ่งที่นางต้องการมากกว่าทรัพย์สิน... คือฐานะ

หากเสิ่นอี้เหิงยอมรับนางเป็นหลานสาวและส่งนางออกเรือนด้วยตนเอง ต่อให้สินเดิมมีเพียงสี่สิบหีบ ตระกูลซ่งก็ยังต้องให้เกียรตินาง

แต่หากไม่มีจวนแม่ทัพหนุนหลัง... ต่อให้มีหกสิบหีบแล้วอย่างไร ไม่ได้นั่งเกี้ยวออกจากจวนแม่ทัพแล้วนางจะมีบ้านเดิมที่แข็งแกร่งคอยหนุนหลังได้อย่างไร

“ท่านลุงเขย”

หลินซีอินกล่าวอย่างลังเล

“เรื่องวันแต่งงาน...”

เสิ่นอี้เหิงมองนางทันที สายตานั้นทำให้คำพูดที่เหลือของนางติดอยู่ในลำคอ

“ซีอิน”

น้ำเสียงของเขาสงบมาก

“สินเดิมหกสิบหีบนี้ คือความเมตตาสุดท้ายที่ข้ามอบให้เจ้า”

ใบหน้าของหลินซีอินค่อย ๆ ซีดลง

“ท่านลุงเขยหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“หมายความตามที่พูด”

เสิ่นอี้เหิงตอบ

“เจ้ามาอาศัยอยู่ในจวนเสิ่นตั้งแต่เด็ก ข้าเลี้ยงดูเจ้า ไม่เคยให้เจ้าอดอยาก ไม่เคยให้ผู้ใดดูหมิ่นว่าเป็นเด็กกำพร้าที่มาอาศัยญาติ”

“เวยเอ๋อร์มีครู เจ้าก็มี”

“เวยเอ๋อร์มีเสื้อผ้าตามฤดูกาล เจ้าก็มี”

“งานเลี้ยงใดที่เหมาะสมให้เจ้าเข้าร่วม จวนเสิ่นก็ส่งเจ้าไป”

“ข้าคิดมาตลอดว่า ต่อให้เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของข้า แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแล้ว ข้าก็ควรดูแลเจ้าให้ดี”

หลินซีอินน้ำตาคลอ

“ซีอินรู้เจ้าค่ะ...”

“ไม่”

เสิ่นอี้เหิงตัดบท

“หากเจ้ารู้จริง เจ้าคงไม่ทำเรื่องเช่นนี้กับเวยเอ๋อร์”

หลินซีอินหน้าซีด

“ข้ากับท่านพี่เจียหมิง...”

“อย่าเอาความรักมาอ้างกับข้า”

น้ำเสียงของเสิ่นอี้เหิงเย็นลง

“เจ้ารักผู้ใดไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะห้าม”

“แต่บุรุษในใต้หล้ามีมากมาย เหตุใดต้องเป็นคู่หมั้นของญาติผู้พี่ที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเจ้า”

หลินซีอินกัดริมฝีปาก

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจ...”

“คนเราห้ามความรู้สึกไม่ได้ แต่ห้ามการกระทำได้”

เสิ่นอี้เหิงกล่าว

ประโยคนั้นทำให้เสิ่นจื่อหยวนเหลือบมองบิดา เห็นได้ชัดว่าเสิ่นอี้เหิงจำคำพูดของบุตรสาวได้

“เจ้าอาจห้ามใจไม่ให้รักซ่งเจียหมิงไม่ได้ แต่เจ้าห้ามตัวเองไม่ให้ส่งจดหมายได้ ห้ามตัวเองไม่ให้นัดพบเขาได้ ห้ามตัวเองไม่ให้รับของแทนใจจากคู่หมั้นของบุตรสาวข้าได้”

แต่หลินซีอินไม่ได้ทำ เสิ่นอี้เหิงถอนหายใจ

“ซีอิน ข้าเลี้ยงเจ้ามาหลายปี ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าตอบแทนบุญคุณ แต่ข้าก็ไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งคนที่ข้าเลี้ยงดูจะย้อนกลับมาทำให้บุตรสาวของข้าต้องอับอาย”

น้ำตาของหลินซีอินไหลลงมา

“ท่านลุงเขย...”

เสิ่นอี้เหิงกลับไม่ใจอ่อนอีก

“วันนี้ข้าจัดสินเดิมหกสิบหีบให้เจ้า ซ่อมเรือนให้เจ้า ซื้อเครื่องเรือนใหม่ให้เจ้า”

“นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำ นับจากวันที่เจ้าก้าวออกจากจวนเสิ่น เรื่องระหว่างเราถือว่าสิ้นสุด”

หลินซีอินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

“สิ้นสุดหรือเจ้าคะ”

“ใช่”

“แต่ข้า...”

“คนโบราณกล่าวว่า กินบนเรือนอย่าขี้รดบนหลังคา”

เสียงของเสิ่นอี้เหิงหนักแน่นขึ้น

“แต่เจ้ากลับทำไปแล้ว”

ใบหน้าของหลินซีอินไร้สีเลือดทันที ถ้อยคำนี้รุนแรงเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงกำลังบอกว่า นางเป็นคนอกตัญญู

“ข้าจะไม่เอาทรัพย์สินที่มอบให้เจ้าคืนแม้แต่ชิ้นเดียว”

เขากล่าวต่อ

“แต่วันหน้า ไม่ว่าเจ้าจะแต่งกับซ่งเจียหมิงหรือแต่งกับผู้ใด จะสุขหรือทุกข์ จะรุ่งเรืองหรือตกต่ำ... อย่ากลับมาเรียกร้องสิ่งใดจากตระกูลเสิ่นอีก”

“สินเดิมหกสิบหีบนี้ คือความเมตตาสูงสุดที่ข้าจะมอบให้หลานสาวต่างสกุลอย่างเจ้าแล้ว หลังจากนี้... ต่างคนต่างอยู่เถิด”

หลินซีอินนั่งนิ่ง คำว่า ‘ต่างคนต่างอยู่’ ราวกับตบลงบนใบหน้าของนางอย่างรุนแรง นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินออกจากห้องโถงมาได้อย่างไร รู้เพียงว่าตอนก้าวพ้นประตู น้ำตายังคงไหลไม่หยุด

แต่ครั้งนี้... น้ำตาไม่ได้เกิดจากการเสแสร้งทั้งหมด นางเจ็บปวดจริง ๆ นางอยู่ที่นี่มาหลายปี เคยคิดว่าตนเองเป็นครึ่งหนึ่งของคนตระกูลเสิ่น แต่วันนี้เสิ่นอี้เหิงกลับพูดต่อหน้านางอย่างชัดเจนว่านางเป็นเพียงหลานสาวต่างสกุลเท่านั้นและยังเป็นหลานสาวต่างสกุลที่กินบนเรือนขี้รดบนหลังคาอีกด้วย

มือของหลินซีอินกำแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ

ดี! ดีเหลือเกิน เสิ่นอี้เหิงเสิ่นจื่อหยวน เสิ่นจื่อเวย พวกเจ้าจดจำคำพูดวันนี้เอาไว้ให้ดี

สักวันหนึ่ง... นางจะต้องทำให้คนตระกูลเสิ่นที่มองนางเช่นนี้ ต้องคุกเข่าอยู่ต่อหน้านาง ถึงวันนั้น ต่อให้เสิ่นอี้เหิงอ้อนวอน นางก็จะทำให้เขารู้ว่าความรู้สึกของการถูกเหยียบศักดิ์ศรีเป็นเช่นไร

ยามบ่าย รถม้าหลายคันออกจากประตูข้างของจวนแม่ทัพ หลินซีอินไม่ได้ออกทางประตูใหญ่

ไม่มีคนในตระกูลเสิ่นยืนส่ง

ไม่มีเสิ่นอี้เหิง

ไม่มีเสิ่นจื่อหยวน

และแน่นอนว่าไม่มีเสิ่นจื่อเวย

มีเพียงพ่อบ้านที่ได้รับคำสั่งให้ส่งนางไปถึงเรือนใหม่ และตรวจสอบให้แน่ใจว่าสินเดิมทั้งหมดถูกส่งถึงอย่างครบถ้วน

หกสิบหีบถูกขนตามหลังรถม้า

หากเป็นหญิงสาวธรรมดา มีสินเดิมมากถึงเพียงนี้ย่อมทำให้ผู้คนอิจฉา

แต่หลินซีอินกลับไม่มีความสุขแม้แต่น้อย

เพราะยิ่งมองหีบเหล่านั้น นางก็ยิ่งรู้สึกว่านี่ไม่ใช่สินเดิม แต่มันคือราคาที่ตระกูลเสิ่นใช้ซื้อความสัมพันธ์ระหว่างนางและพวกเขาให้ขาดจากกันอย่างเด็ดขาด

เมื่อมาถึงเรือนหลังเก่า หลินซีอินก็พบว่าทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้จริง ๆ

กำแพงทาสีใหม่

หลังคาซ่อมแล้ว

ประตูหน้าต่างไม่มีส่วนใดชำรุด

ภายในห้องมีเครื่องเรือนชุดใหม่ครบถ้วน

แม้ไม่หรูหราเท่าจวนแม่ทัพ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางลำบาก

หากมองจากสายตาคนนอก... เสิ่นอี้เหิงทำดีที่สุดแล้วจริง ๆ

เลี้ยงดูเด็กกำพร้ามาหลายปี ตอนออกจากจวนยังซ่อมแซมบ้านให้ ซื้อเครื่องเรือนใหม่ และมอบสินเดิมถึงหกสิบหีบ ต่อให้เรื่องนี้ถูกนำไปพูดที่ใด ก็ไม่มีใครสามารถกล่าวได้ว่าแม่ทัพใหญ่เสิ่นไร้น้ำใจและนั่นยิ่งทำให้หลินซีอินรู้สึกอึดอัด เพราะนางไม่มีเหตุผลที่จะกล่าวหาว่าอีกฝ่ายขับไล่นางอย่างไร้เมตตาอีกต่อไป

“คุณหนู”

สาวใช้เดินเข้ามา

“ทุกอย่างจัดเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

หลินซีอินพยักหน้า

“อืม”

สาวใช้ลังเล

“แล้วเรื่องตระกูลซ่ง...”

สีหน้าของหลินซีอินเปลี่ยนไป นี่ต่างหากคือเรื่องที่นางกังวลมากที่สุด ก่อนหน้านี้ตระกูลซ่งยอมส่งแม่สื่อมาสู่ขอ เพราะถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นหญิงสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูจากจวนแม่ทัพ หากเสิ่นอี้เหิงยอมส่งนางออกเรือน ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับตระกูลเสิ่นก็ยังคงอยู่

แต่ตอนนี้... เสิ่นอี้เหิงประกาศตัดขาดชัดเจน นางย้ายออกจากจวนแล้ว ไม่มีจวนแม่ทัพหนุนหลัง ตระกูลซ่งจะยังยินดีให้นางเป็นภรรยาเอกของซ่งเจียหมิงอีกหรือ นายท่านผู้เฒ่าซ่งจะยอมหรือ บิดามารดาของซ่งเจียหมิงจะยอมหรือ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status