บทที่ 17 โง่เขลาจริงๆ

แต่วันนี้... นางยังคงเป็นเสิ่นจื่อเวยคนเดิม ท่าทางเวลาไม่พอใจก็ยังเห็นได้ง่าย ดวงตาเวลาเจ้าเล่ห์ก็ยังเปล่งประกายเหมือนเดิม เพียงแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ นางรู้จักคิดก่อนลงมือแล้ว

“ท่านอ๋องกำลังมองคุณหนูเสิ่นอยู่หรือพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์ถามขึ้นอย่างไม่รู้จักกลัวตาย หลี่เฉิงอวิ๋นเหลือบมองเขา

“เจ้าว่างมากหรือ”

“กระหม่อมผิดไปแล้ว”

อีกฝ่ายรีบก้มหน้า หลี่เฉิงอวิ๋นจึงเดินต่อ แต่ผ่านไปสองก้าว เขากลับถามขึ้นเอง

“เจ้าคิดว่านางเปลี่ยนไปมากหรือไม่”

องครักษ์ชะงัก คราวนี้เขาไม่กล้าตอบส่งเดช

“หากเทียบกับเมื่อหลายปีก่อน...คุณหนูเสิ่นดูสุขุมขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

“สุขุม”

หลี่เฉิงอวิ๋นนึกถึงภาพนางสั่งโบยสาวใช้ต่อหน้าจวน จากนั้นประกาศหลักฐานเรื่องลักลอบส่งจดหมายต่อหน้าชาวเมือง เขาหัวเราะเบา ๆ

“คำนี้ใช้กับนางได้ด้วยหรือ”

องครักษ์ “...”

แล้วท่านอ๋องถามกระหม่อมทำไม ภายในตำหนักจัดงานเลี้ยง ผู้คนมาถึงเกือบครบแล้ว

ทันทีที่เสิ่นจื่อเวยก้าวเข้าไป นางก็เห็นคนที่ไม่อยากเห็นที่สุดในทันที

ซ่งเจียหมิง เขามาเพียงลำพัง ไม่มีหลินซีอินอยู่ข้างกาย ซึ่งก็เป็นเรื่องแน่อยู่แล้ว ด้วยสถานะของหลินซีอินในตอนนี้ นางไม่มีคุณสมบัติที่จะได้เข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับพระอนุชาของฮ่องเต้หากไม่มีเทียบเชิญเป็นพิเศษ

เมื่อซ่งเจียหมิงเห็นเสิ่นจื่อเวย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อเห็นผู้คนรอบด้านมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เรื่องที่เสิ่นจื่อเวยทำหน้าจวนแม่ทัพสร้างผลกระทบมากกว่าที่คาด หลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาไปที่ใดก็มักได้ยินคำว่า ‘ลักลอบส่งจดหมาย’ กับ ‘ลักลอบแลกเปลี่ยนของแทนใจ’

เดิมทีซ่งเจียหมิงคิดว่า เมื่อถอนหมั้นแล้วเขากับซีอินก็สามารถอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผย แต่เสิ่นจื่อเวยกลับขุดเรื่องก่อนถอนหมั้นขึ้นมา ทำให้ความรักที่เขาเคยคิดว่างดงามกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนใช้ซุบซิบ และที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ นางทำให้ตระกูลเสิ่นประกาศชัดว่าจะไม่เป็นผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงให้หลินซีอิน

เมื่อเห็นเสิ่นจื่อเวยเดินผ่าน ซ่งเจียหมิงจึงอดกล่าวไม่ได้

“เสิ่นจื่อเวย”

หญิงสาวหยุด เสิ่นจื่อหยวนหรี่ตาลงจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แต่เสิ่นจื่อเวยกลับหันไปอย่างสบาย ๆ

“คุณชายซ่งมีเรื่องใดจะพูดกับข้าหรือ”

คำว่า ‘คุณชายซ่ง’ ทำให้ซ่งเจียหมิงรู้สึกแปลกประหลาด เมื่อก่อนนางเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนมเสมอ

หากเขาไม่สนใจ นางก็จะตามถาม

หากเขาเย็นชา นางก็จะโกรธ

แต่ตอนนี้สายตาที่นางใช้มองเขา... ไม่มีความรู้สึกใดเลย

ซ่งเจียหมิงกดความรู้สึกประหลาดนั้นลง แล้วเอ่ยปากตำหนินางอย่างที่มักเคยทำเป็นประจำ

“เรื่องซีอิน เจ้าทำเกินไปแล้ว”

เสิ่นจื่อเวยเกือบหัวเราะ

“เรื่องใดหรือ”

“เจ้ายังจะถามอีกหรือ”

เขาลดเสียงลง

“นางอาศัยอยู่ในจวนเสิ่นมาหลายปี ต่อให้เจ้าจะโกรธข้า ก็ไม่ควรทำลายชื่อเสียงของนาง”

“เดี๋ยวก่อน”

เสิ่นจื่อเวยยกมือขึ้น

“เหตุใดคุณชายซ่งจึงคิดว่าข้าโกรธเจ้า”

ซ่งเจียหมิงขมวดคิ้ว เสิ่นจื่อเวยมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนถอนหายใจ

“คุณชายซ่ง! คนเราควรรู้จักประมาณตนบ้าง”

ใบหน้าของซ่งเจียหมิงมืดครึ้มลง

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ก็หมายความตามที่พูด”

เสิ่นจื่อเวยตอบอย่างจริงใจ

“ข้าถูกพระราชทานสมรสให้ท่านอ๋องหกแล้ว เหตุใดเจ้าจึงยังคิดว่าข้าจะมัวแต่โกรธแค้นเพราะเจ้า”

ซ่งเจียหมิงกำมือ

“เมื่อก่อนเจ้า...”

“เมื่อก่อนข้าตาบอด”

เสิ่นจื่อเวยตอบทันที เสิ่นจื่อหยวนหันหน้าหนี

ซ่งเจียหมิง “...”

“แต่ตอนนี้หายแล้ว”

นางยิ้ม

“ดังนั้นคุณชายซ่งวางใจเถิด เรื่องที่ข้าทำกับหลินซีอินไม่เกี่ยวกับความรักความหึงหวง”

“นางทำให้จวนเสิ่นเสียหน้า ข้าก็เพียงทำให้ผลจากการกระทำของนางย้อนกลับไปหานางเท่านั้น”

“เจ้า!”

ซ่งเจียหมิงกำลังจะกล่าวต่อ เสียงขันทีจากด้านหน้าก็ดังขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จ!”

“ฮองเฮาเสด็จ!”

“อ๋องหกเสด็จ!”

ทุกคนรีบกลับเข้าที่ เสิ่นจื่อเวยจึงไม่สนใจซ่งเจียหมิงอีก นางเดินไปยังตำแหน่งของตนเอง ก่อนยอบกายพร้อมกับทุกคน

“ถวายพระพรฝ่าบาท!”

หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้เสด็จเข้ามาพร้อมกู้ฮองเฮา ด้านหลังคือหลี่เฉิงอวิ๋น เมื่อทุกคนได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น เสิ่นจื่อเวยก็เงยหน้าขึ้น แล้วพบว่าหลี่เฉิงอวิ๋นกำลังมองนางอยู่

มองข้าทำไม

นางรีบหลบสายตา แต่กลับได้ยินเสียงฮ่องเต้หัวเราะ

“จื่อเวย”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก เหตุใดจึงเรียกนางอีกแล้ว

“หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ”

นางก้าวออกไปยอบกาย หลี่เฉิงหรงมองนางด้วยสีหน้าอารมณ์ดี

“ได้ยินว่าเมื่อหลายวันก่อน เจ้าชมอ๋องหกของเราเสียยกใหญ่”

“...”

ทั่วทั้งตำหนักเงียบลง เสิ่นจื่อเวยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของนางเคลื่อนไปหาหลี่เฉิงอวิ๋นทันที

ท่านเป็นคนเอาไปเล่าใช่หรือไม่

หลี่เฉิงอวิ๋นยกถ้วยสุราขึ้น สีหน้าสงบนิ่งอย่างที่สุด ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ฮ่องเต้หัวเราะ

“รูปงามกว่า องอาจกว่า ความสามารถสูงกว่า แล้วยังมีฐานะสูงกว่า...”

“ใช่หรือไม่”

เสิ่นจื่อเวย “...”

ใครก็ได้ช่วยนางที!

เสียงหัวเราะเบา ๆ เริ่มดังขึ้นรอบตำหนัก ไม่ได้มีเจตนาเยาะเย้ย แต่กลับเป็นความขบขันเอ็นดูเสียมากกว่า

กู้ฮองเฮาเองยังยกผ้าเช็ดหน้าปิดรอยยิ้ม

“ฝ่าบาท อย่าทรงแกล้งเด็กเลยเพคะ”

“เราแค่เพียงถาม”

หลี่เฉิงหรงหันไปหาพระอนุชา

“เฉิงอวิ๋น เจ้าพอใจกับคำชมของว่าที่พระชายาหรือไม่”

หลี่เฉิงอวิ๋นวางถ้วยลง

“พอใจพ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยหลับตาในใจ จบแล้ว ชื่อเสียงของนาง... แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับกล่าวต่อ

“อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าสายตาของนางดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก”

“พรืด!”

มีคนหลุดหัวเราะออกมา เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองเขา

หมายความว่าอย่างไร

แม้หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ทุกคนย่อมรู้ว่า ‘เมื่อก่อน’ เสิ่นจื่อเวยชอบผู้ใด ใบหน้าของซ่งเจียหมิงแข็งค้างทันที แต่หลี่เฉิงหรงฮ่องเต้กลับทรงพระสรวลเสียงดัง

“ฮ่า ๆ ๆ ดี! พูดได้ดี!”

เสิ่นจื่อเวยมองหลี่เฉิงอวิ๋นอย่างคาดไม่ถึง คนผู้นี้... กำลังช่วยนางตบหน้าซ่งเจียหมิงหรือ

หลี่เฉิงอวิ๋นสบตานาง ก่อนยกถ้วยขึ้นเล็กน้อยราวกับชนจอกกับนางจากระยะไกล

เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น เอาเถอะ อย่างน้อยคราวนี้ก็ทำได้ดีทีเดียว

งานเลี้ยงดำเนินไปได้พักใหญ่ หลังการแสดงชุดหนึ่งจบลง หลี่เฉิงหรงกลับตรัสถึงเรื่องชายแดนขึ้นมา

“ครั้งนี้อ๋องหกสร้างความชอบใหญ่ เราคิดอยู่นานว่าจะประทานสิ่งใดให้”

ขุนนางทั้งหลายเงียบลง ฮ่องเต้กลับหันไปทางเสิ่นอี้เหิง

“แม่ทัพเสิ่น”

“กระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

“เราได้ยินว่าบุตรสาวของเจ้ามีฝีมือยิงธนู”

เสิ่นจื่อเวยที่กำลังดื่มชาชะงัก

เหตุใดเรื่องถึงวกมาหาข้าอีกแล้ว

เสิ่นอี้เหิงตอบ

“เพียงพอใช้พ่ะย่ะค่ะ”

“พอใช้”

ฮ่องเต้หัวเราะ

“เมื่อก่อนเจ้าเคยโอ้อวดกับเราว่าเวยเอ๋อร์ยิงธนูบนหลังม้าได้ตั้งแต่อายุสิบสามมิใช่หรือ”

เสิ่นอี้เหิงกระแอม

“ตอนนั้นนางยังเด็ก กระหม่อมจึง...กล่าวเกินจริงไปบ้างพ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยมองบิดา

ท่านพ่อ! ท่านเคยเอาเรื่องนี้ไปโอ้อวดด้วยหรือ

ฮ่องเต้ดูอารมณ์ดียิ่งกว่าเดิม

“บังเอิญดี อีกไม่กี่วันเราจะจัดงานล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง”

“เฉิงอวิ๋นเพิ่งกลับเมืองหลวง”

“จื่อเวยก็ไม่ได้เข้าร่วมงานล่าสัตว์มาหลายปีแล้ว”

“คราวนี้พวกเจ้าก็ไปด้วยกันเสีย”

เสิ่นจื่อเวยชะงัก

งานล่าสัตว์

ความทรงจำบางส่วนของเจ้าของร่างเดิมพลันผุดขึ้นมา

เมื่อก่อนเสิ่นจื่อเวยชอบงานล่าสัตว์มาก

นางชอบขี่ม้า

ชอบยิงธนู

ชอบแข่งขันกับบุตรหลานตระกูลแม่ทัพ แต่หลังจากหมั้นหมายกับซ่งเจียหมิง... นางกลับค่อย ๆ เลิกทำสิ่งเหล่านั้น เพราะเขาไม่ชอบ เขาเคยกล่าวว่า

“สตรีที่ดีควรอ่อนโยนสำรวม เจ้าจับดาบถือธนูทั้งวัน ไม่รู้สึกว่าตนเองหยาบกระด้างบ้างหรือ”

ต่อมาหลินซีอินนั่งปักผ้าอยู่ข้างกายเขา ซ่งเจียหมิงมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนกล่าวว่า

“ซีอินต่างหากที่สมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่”

เจ้าของร่างเดิมจึงค่อย ๆ เปลี่ยนตัวเอง ลดการฝึกยุทธ์ เลิกเข้าร่วมงานล่าสัตว์ พยายามเรียนปักผ้า เรียนชงชา เรียนทุกอย่างที่ซ่งเจียหมิงบอกว่าหลินซีอินทำได้ดี

เสิ่นจื่อเวยนิ่งไป ไม่รู้เหตุใด ความรู้สึกอึดอัดของเจ้าของร่างเดิมที่หลงเหลืออยู่ในอกจึงผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน

นางอดหันไปมองซ่งเจียหมิงไม่ได้

เขาเองก็มองนางอยู่

เมื่อเห็นเช่นนั้น เสิ่นจื่อเวยกลับยิ้มออกมา

โง่จริง ๆ

นางไม่ได้ด่าซ่งเจียหมิง นางกำลังด่าเจ้าของร่างเดิม เพียงเพราะบุรุษคนหนึ่งไม่ชอบ ถึงกับทิ้งสิ่งที่ตนเองชอบไปทีละอย่าง

ทำถึงเพียงนั้นแล้วสุดท้ายได้อะไร

ถูกถอนหมั้นกลางงานเลี้ยง แล้วยังถูกกล่าวหาว่าไม่ดีเท่าหลินซีอินอีก