LOGINShare
บทที่ 21 แผนการแรกล้มเหลว
publish date:
2026-10-24 12:31:04เมื่อวานในงานเลี้ยง หลี่เฉิงอวิ๋นบอกว่าชุดฝึกยุทธ์ของนางดูดีกว่าชุดผ้าไหมที่นางสวมใส่แสดงว่าเพียงแต่งตัวเช่นนี้คงยังไม่เพียงพอ นางต้องทำให้มากกว่านั้น
ซ่งเจียหมิงไม่ชอบอะไรในตัวเสิ่นจื่อเวยคนเดิม...
อารมณ์ร้อน
ไม่อ่อนหวาน
ขี่ม้า
ยิงธนู
จับกระบี่
ใช้แส้
ไม่มีท่าทางอ่อนแอน่าทะนุถนอมเหมือนหลินซีอิน
ดี! วันนี้นางจะทำทุกอย่างให้หมด
เสิ่นจื่อเวยมองตนเองในกระจก
“ชิงเถา”
“เจ้าคะ”
“เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าท่านอ๋องหกชอบสตรีแบบใด”
ชิงเถาคิดอยู่นาน
“ไม่เคยเจ้าค่ะ”
“ไม่มีข่าวเลยหรือ”
“ไม่มีเจ้าค่ะ”
ชิงเถาส่ายหน้า
“ท่านอ๋องไปชายแดนตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ไม่เคยได้ยินว่ามีสาวใช้ห้องข้างหรืออนุภรรยา แม้แต่เรื่องที่ท่านอ๋องทรงสนิทสนมกับคุณหนูตระกูลใดก็ไม่เคยได้ยินเลยเจ้าค่ะ”
เสิ่นจื่อเวยนิ่งไป ไม่มีข้อมูลจริง ๆ ในนิยายก็ไม่มีเขียนเอาไว้ เพราะหลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้เป็นพระเอก แม้มีบทบาทสำคัญในช่วงกลางเรื่อง แต่สิ่งที่ผู้เขียนบรรยายส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับอำนาจทางทหาร ความขัดแย้งในราชสำนัก และจุดจบของเขา
เรื่องส่วนตัวแทบไม่มี
ไม่เคยบอกว่าชอบกินอะไร
ชอบสีอะไร
หรือชอบสตรีแบบใด
เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ
“ไม่เป็นไร”
อย่างไรเสียบุรุษในยุคนี้ก็น่าจะมีรสนิยมคล้ายกัน
ชื่นชอบสตรีอ่อนหวาน
รู้หนังสือ
ดีดพิณ
วาดภาพ
ปักผ้า
พูดจาเสียงเบา
เดินสามก้าวก็เหมือนจะปลิวไปตามลม เหมือนหลินซีอินนั่นแหละ
ส่วนสตรีที่ควบม้าเร็วกว่าเขา ยิงธนูแข่งกับเขา แล้วยังถือแส้ได้... จะมีบุรุษตระกูลสูงคนใดชอบกัน
เมื่อคิดเช่นนี้ เสิ่นจื่อเวยก็มีความมั่นใจขึ้นมาทันที
“เอาแส้ไปด้วย”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วก็กระบี่”
ชิงเถากะพริบตา
“คุณหนูจะไปฝึกกับท่านอ๋อง หรือจะไปท้าประลองท่านอ๋องเจ้าคะ”
เสิ่นจื่อเวยหันไปมองนาง
“ข้าดูน่ากลัวถึงเพียงนั้น”
ชิงเถารีบส่ายหน้า
“ไม่เลยเจ้าค่ะ!”
แต่สีหน้ากลับบอกชัดว่า นางน่ากลัวอยู่เล็กน้อย
เสิ่นจื่อเวยพอใจ
น่ากลัวก็ดี!
วันนี้นางจะทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นได้เห็นเองว่า ว่าที่พระชายาที่เสด็จพี่ของเขาพระราชทานให้นั้น... ไม่ได้อ่อนหวานเลยแม้แต่น้อย
ยามซื่อรถม้าจวนแม่ทัพหยุดหน้าจวนอ๋องหกตรงเวลา เมื่อเสิ่นจื่อเวยลงจากรถ พ่อบ้านของจวนอ๋องก็มารอรับอยู่แล้ว
“คารวะคุณหนูเสิ่น”
“ท่านอ๋องอยู่ที่ใด”
“รอคุณหนูอยู่ที่ลานฝึกยุทธ์ขอรับ”
เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว รออยู่แล้ว ดี! จะได้ประหยัดเวลา
นางเดินตามพ่อบ้านเข้าไปด้านใน จวนอ๋องหกแตกต่างจากที่นางจินตนาการไว้เล็กน้อย ไม่มีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ ไม่มีศาลาประดับประดาฟุ่มเฟือย การตกแต่งเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงอาวุธกระทบกันก็ยิ่งชัดเจน
จนกระทั่งพ่อบ้านพานางผ่านประตูวงเดือนแห่งหนึ่ง ลานฝึกขนาดใหญ่ก็ปรากฏตรงหน้า มีชั้นวางอาวุธตั้งเรียงอยู่ด้านหนึ่ง เป้าธนูอยู่ไกลออกไป อีกฝั่งมีคอกม้าและสนามสำหรับฝึกขี่ม้า ทหารองครักษ์หลายคนกำลังฝึกอยู่ และตรงกลางลาน หลี่เฉิงอวิ๋นยืนอยู่ในชุดฝึกสีดำ
วันนี้เขาไม่ได้สวมอาภรณ์ของท่านอ๋อง เส้นผมถูกมัดสูงอย่างเรียบง่าย แขนเสื้อรัดแน่น เผยให้เห็นรูปร่างสูงแข็งแรงของผู้ที่ผ่านการฝึกฝนมานาน ในมือของเขามีคันธนู เสิ่นจื่อเวยเดินเข้ามาพอดีกับตอนที่เขาง้างสาย
ฟิ้ว! ลูกธนูพุ่งออกไป ปักกลางเป้าอย่างแม่นยำ
ยังไม่ทันที่เสิ่นจื่อเวยจะพูดอะไร เขาก็หยิบลูกที่สองขึ้นมา
ฟิ้ว! กลางเป้าอีกครั้ง
ลูกที่สามตามไปติด ๆ
ฉึก! ปักเบียดลูกแรกจนแทบชนกัน
เสิ่นจื่อเวย “...”
นางมองเป้า แล้วมองเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าแผนการอวดฝีมือของตนเอง...อาจจะไม่ได้ผลอย่างที่คิด
หลี่เฉิงอวิ๋นหันมา สายตาหยุดอยู่บนตัวนาง ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสิ่นจื่อเวยยืดหลังตรงทันที
“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”
“อืม”
เขาส่งคันธนูให้องครักษ์ ก่อนจะเดินตรงมาหานาง
“มาตรงเวลาดี”
“ท่านอ๋องเป็นผู้กำชับ หม่อมฉันย่อมไม่กล้ามาสายเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองชุดของนางอีกครั้ง
“เจ้าใส่ชุดนี้แล้วดูดีมากเลยนะ”
เสิ่นจื่อเวย “...”
เริ่มต้นก็ผิดแผนแล้ว เพียงแต่นี่คือคำชมของบุรุษที่พูดออกมาเพื่อชื่นชมสตรีใช่ไหม ทำไมสายตาของเขาจึงราบเรียบเช่นนี้... นางจึงรีบกล่าว
“หม่อมฉันแต่งกายเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กเพคะ ท่านพ่อเลี้ยงหม่อมฉันมาไม่เหมือนคุณหนูตระกูลอื่น”
“ข้ารู้”
“...”
“ข้าเคยเห็น”
เสิ่นจื่อเวยนึกขึ้นได้ทันที
จริงสิ! เขาบอกว่าเคยพบเจ้าของร่างเดิมมาก่อน
“เมื่อก่อนเจ้าชอบสีแดง”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“ยังเคยถือแส้ไล่ตีคนรอบสนามฝึก”
เสิ่นจื่อเวยเงียบ ความทรงจำบางอย่างปรากฏขึ้นทันที เด็กสาวอายุสิบสามปี บุตรชายขุนนางคนหนึ่ง แส้หนึ่งเส้นและเสียงร้องโอดโอย... ใบหน้าของเสิ่นจื่อเวยแข็งค้าง
“ท่านอ๋องเห็นด้วยหรือเพคะ”
“เห็นสิ”
“ตอนที่หม่อมฉันถือแส้ไล่ตีคนหรือเพคะ”
“ตั้งแต่ต้นจนจบ”
“...”
ดีมาก! วันนี้ไม่ต้องทำลายภาพลักษณ์แล้ว เพราะภาพลักษณ์ของเจ้าของร่างเดิมไม่เคยมีอยู่ในสายตาเขาตั้งแต่แรกแล้ว
แต่หลี่เฉิงอวิ๋นกลับกล่าวว่า
“ตีได้ไม่เลว”
เสิ่นจื่อเวยหันขวับ
“อะไรนะเพคะ”
“เด็กคนนั้นพูดถึงมารดาเจ้า”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวเรียบ ๆ
“สมควรถูกตี”
เสิ่นจื่อเวยนิ่งไป
นี่... ปฏิกิริยาไม่ถูกต้องอีกแล้ว เขาไม่ควรจะคิดว่านางหยาบกระด้าง ไม่มีมารยาทหรือ
เสิ่นจื่อเวยไม่ยอมแพ้
“หม่อมฉันยังเคยต่อยตีบุตรชายของรองเจ้ากรมพิธีการด้วยนะเพคะ”
“ข้ารู้”
“เคยใช้ก้อนหินปาศีรษะคุณชายจ้าว”
“ข้าก็รู้”
“เคยปีนกำแพงหนีออกจากจวน”
“เรื่องนั้นไม่รู้”
ในที่สุด!
เสิ่นจื่อเวยตาเป็นประกาย
“เห็นหรือไม่เพคะ หม่อมฉันตั้งแต่เด็กก็ไม่ค่อยเหมือนคุณหนูตระกูลอื่น”
หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า
“ดี”
“...”
ดีหรือ ดีตรงไหนกัน
เขาเดินผ่านนางไปยังชั้นวางธนู
“คุณหนูตระกูลใหญ่เหมือนกันหมด มีอะไรน่าสนใจ”
เสิ่นจื่อเวยพูดไม่ออก นางมองแผ่นหลังของเขาอย่างไม่เข้าใจ
คนผู้นี้มีรสนิยมเช่นไรกันแน่...
“เจ้าเลือกธนูมาคันหนึ่ง”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว เสิ่นจื่อเวยเดินไปเลือกธนู นางลองดึงสายสองสามคัน ก่อนเลือกคันที่น้ำหนักเหมาะมือ หลี่เฉิงอวิ๋นมองการเคลื่อนไหวของนาง
“ที่แท้ก็ไม่ได้ลืมทั้งหมด”
“แน่นอนเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยตอบ จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองต้องทำอะไร
วันนี้ต้องแสดงให้เต็มที่!
นางจึงยกคางเล็กน้อย
“เมื่อก่อนหม่อมฉันยิงธนูได้ดีทีเดียว”
“ข้าจำได้”
“เช่นนั้นท่านอ๋องก็ดูให้ดีนะเพคะ”
เสิ่นจื่อเวยหยิบลูกธนู ตั้งท่า ง้างสาย ความรู้สึกคุ้นเคยแล่นผ่านร่างกายอย่างน่าประหลาด แม้ในโลกเดิมนางไม่เคยยิงธนูอย่างจริงจัง แต่ร่างนี้กลับจดจำได้ทุกอย่าง
การวางนิ้ว
การออกแรง
การกำหนดลมหายใจ
สายตาจับเป้า
จากนั้น ปล่อย! ฟิ้ว! ฉึก! ลูกธนูปักเข้าใกล้กลางเป้า
ไม่ถึงกับตรงจุดศูนย์กลาง แต่ก็ห่างเพียงเล็กน้อย
เสิ่นจื่อเวยตาเป็นประกาย
ดีจริง!
นางหยิบลูกที่สองทันที
ฉึก! ใกล้กว่าเดิม
ลูกที่สาม
ฉึก! คราวนี้ปักกลางเป้า
เสิ่นจื่อเวยยกมุมปากอย่างภาคภูมิใจ
ก่อนหันไปหาหลี่เฉิงอวิ๋น
เห็นหรือไม่ สตรีที่ไหนยิงธนูแม่นเช่นนี้ ตกใจแล้วใช่หรือไม่
แต่สิ่งที่นางเห็นกลับเป็น... แววตาพึงพอใจ
“ไม่เลว”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“หากกลับมาฝึกทุกวัน อีกไม่นานคงจะยิงธนูได้แม่นยำมากยิ่งขึ้น”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“ท่านอ๋องไม่คิดหรือเพคะว่า...”
“คิดอะไร”
“สตรีไม่ควรเก่งเรื่องยิงธนูเกินไป”
หลี่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว
“เหตุใดต้องคิดเช่นนั้น”
“...”
คำถามนี้จริงจังมาก จริงใจจนเสิ่นจื่อเวยไม่รู้จะตอบอย่างไร
“ก็...บุรุษส่วนใหญ่ไม่ชอบสตรีที่ดูแข็งกระด้างเกินไปมิใช่หรือเพคะ”
หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง
“ซ่งเจียหมิงบอกเจ้าหรือ”
“...”
เดาแม่นเกินไปแล้ว!
เสิ่นจื่อเวยกระแอม
“ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเพคะ หม่อมฉันเพียงได้ยินมา”
“เช่นนั้นก็ฟังเรื่องไร้สาระให้น้อยลงสักหน่อยเถิด”
หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าว
“มีฝีมือป้องกันตัว อย่างน้อยเวลาถูกคนรังแกก็ไม่ต้องยืนร้องไห้รอผู้อื่นช่วย”
เสิ่นจื่อเวย “...”
เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเขากำลังพาดพิงถึงใครบางคน
“อีกอย่าง”
เขามองลูกธนูของนาง
“ข้าชอบนะ”
เสิ่นจื่อเวยชะงัก
“อะไรนะเพคะ”
“สตรีที่ยิงธนูเป็นน่าชื่นชมมากในสายตาข้า”
“...”
แผนการแรก...ล้มเหลวแล้ว
Latest chapter
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)
ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน
เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว
สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง
You May Also Like
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก
อักษรามณี26.8K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.4K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง138.1K viewsบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี157.5K viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena146 viewsนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu78 viewsขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์562 viewsท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่256 views
