บทที่ 22 ความพยายามที่สูญเปล่า

แต่เสิ่นจื่อเวยไม่ยอมแพ้ ยิงธนูไม่สำเร็จ ยังมีขี่ม้า! นางหันไปมองสนามม้าทันที

“ท่านอ๋อง เมื่อวันก่อนฝ่าบาทรับสั่งถึงงานล่าสัตว์ หม่อมฉันคิดว่าควรลองขี่ม้าด้วยเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองตามสายตานาง

“ได้”

ไม่นานม้าหลายตัวก็ถูกจูงออกมา เสิ่นจื่อเวยเลือกม้าสีน้ำตาลแดงตัวหนึ่งมันตัวสูงและดูค่อนข้างดุ ชิงเถาที่ติดตามมาด้วยหน้าซีดเผือดในทันที

“คุณหนู เปลี่ยนตัวดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ต้อง”

เสิ่นจื่อเวยจับบังเหียนม้า แล้วพลิกตัวขึ้นม้าอย่างคล่องแคล่ว

ไม่มีสาวใช้ช่วย

ไม่มีบันได

การเคลื่อนไหวรวดเร็วและคล่องแคล่ว นางนั่งหลังตรงบนหลังม้า ชุดฝึกสีแดงตัดกับม้าสีน้ำตาลเข้ม เส้นผมที่รวบสูงไหวตามลม

หลี่เฉิงอวิ๋นมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งงันไปเล็กน้อย เสิ่นจื่อเวยไม่ทันสังเกต เพราะยามนี้นางกำลังคิดว่า

ท่านอ๋อง! ท่านจะเห็นหรือไม่ ข้าไม่ได้อ่อนหวานเลยสักนิด

จากนั้นจึงกระตุกบังเหียน

“ย่ะ!”

ม้าพุ่งออกไปทันที เสิ่นจื่อเวยควบมันไปรอบสนาม ตอนแรกยังมีความติดขัดเล็กน้อย แต่ไม่นานความทรงจำของร่างกายก็กลับมา

ลมพัดผ่านใบหน้า

เสียงกีบม้ากระทบพื้น

ความรู้สึกอิสระอย่างประหลาดทำให้นางลืมไปชั่วขณะว่าตนเองกำลัง ‘แสดง’

นางหัวเราะออกมา ก่อนเร่งม้าให้วิ่งเร็วขึ้น เมื่อผ่านเป้าธนู นางกลับนึกสนุก จึงดึงคันธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาหยิบลูกธนู ง้างสายบนหลังม้า

หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตาจับจ้องนาง

ฟิ้ว! ลูกธนูพุ่งออกไป

ฉึก! ปักเข้าวงด้านในของเป้า แม้ว่าจะไม่ปักตรงกลางเป้า แต่สำหรับคนที่ไม่ได้ฝึกฝนมาหลายปีและยิงขณะม้ากำลังเคลื่อนที่ นับว่าดีมากแล้ว

เสิ่นจื่อเวยเองก็ตกใจ จากนั้นก็หัวเราะอย่างดีใจ

“ถูกเป้าด้วย!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางสดใสอย่างที่ไม่เคยปรากฏในงานเลี้ยงใด หลี่เฉิงอวิ๋นมองอยู่เงียบ ๆ องครักษ์คนสนิทที่ยืนข้างกายแอบเหลือบมองเจ้านาย แล้วก็ก้มหน้าทันที

หากก่อนหน้านี้ท่านอ๋องเพียง ‘สนใจ’ ตอนนี้สายตานั้น... ดูเหมือนจะสนใจมากกว่าเดิมเสียอีก

เสิ่นจื่อเวยควบม้ากลับมา พลิกตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว

“เป็นอย่างไรเพคะ”

นางถามด้วยความมั่นใจ หลี่เฉิงอวิ๋นตอบทันที

“ดี!”

รอยยิ้มของนางแข็งค้าง

“ดีหรือเพคะ”

“อืม”

“ท่านไม่คิดว่าหม่อมฉัน...ไม่เหมือนสตรีทั่วไปหรือเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสิ่นจื่อเวยถูกมองจนเริ่มไม่มั่นใจ จากนั้นเขาก็ถามว่า

“ตรงไหนไม่เหมือนสตรี”

“...”

“เจ้าก็เป็นสตรีอยู่มิใช่หรือ”

เสิ่นจื่อเวยพูดไม่ออก หลี่เฉิงอวิ๋นเดินเข้ามา มือหนึ่งจับบังเหียนม้าของนาง

“ใครบอกเจ้าว่าสตรีต้องขี่ม้าไม่ได้”

“ไม่มีใคร...”

“หรือสตรีต้องลงจากม้าโดยให้บ่าวช่วยประคอง”

“ก็ไม่จำเป็น...”

“เช่นนั้นเจ้ากำลังกังวลอะไร”

เสิ่นจื่อเวยอ้าปาก แล้วปิดลง

ใช่! นางกำลังกังวลอะไร

ไม่สิ! ประเด็นไม่ใช่เรื่องนั้น ประเด็นคือท่านควรไม่ชอบข้าต่างหาก

หลี่เฉิงอวิ๋นกลับยื่นมือมาหานาง เสิ่นจื่อเวยมองฝ่ามือของเขา

“อะไรเพคะ”

“มือ”

นางยื่นมือให้อย่างงุนงง หลี่เฉิงอวิ๋นพลิกฝ่ามือนางขึ้น บริเวณโคนนิ้วแดงเล็กน้อยจากการจับสายธนูหลังไม่ได้ฝึกมานาน เขาขมวดคิ้ว

“วันนี้พอแค่นี้”

เสิ่นจื่อเวยรีบดึงมือกลับ แม้ว่าตนเองจะไม่ได้ถือสา แต่ในยุคนี้มีบุรุษที่ไหนดึงมือสตรีที่ยังไม่ได้แต่งงานกันไปนวดคลึงเช่นนี้กันเล่า

“หม่อมฉันยังฝึกได้เพคะ”

“พรุ่งนี้มือเจ้าจะแตก”

“แตกก็ไม่เป็นไร”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง

“ข้าว่าเป็น”

“...”

เสิ่นจื่อเวยชะงักไปครู่หนึ่ง ประโยคธรรมดาแท้ ๆ เหตุใดฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ? นางรีบเปลี่ยนเรื่อง

“ยังมีกระบี่เพคะ”

“ไว้วันหน้า”

“แส้ก็ได้!”

“วันหน้า”

“หม่อมฉันยัง...”

“เสิ่นจื่อเวย”

เขาเรียกชื่อเต็มของนาง

“เพคะ”

“เจ้ามาฝึกกับข้าได้ทุกวัน”

“...”

เสิ่นจื่อเวยนิ่งสนิท ทุกวันหรือ

ไม่! นางไม่ได้ต้องการสิ่งนี้

“ไม่รบกวนท่านอ๋องดีกว่าเพคะ”

“ไม่ถือว่าเป็นการรบกวน”

“แต่ท่านอ๋องมีราชกิจมากมาย”

“ข้าจัดสรรเวลาได้”

“หม่อมฉันฝึกที่จวนตนเองก็ได้”

“ที่นี่มีม้าและสนามฝึกที่กว้างกว่า”

เสิ่นจื่อเวย “...”

เหตุผลครบถ้วนจนเถียงไม่ได้ สุดท้ายนางจึงทำได้เพียงฝืนยิ้ม

“หม่อมฉัน...จะลองคิดดูเพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นไม่ได้บังคับ เพียงพยักหน้าเท่านั้น

“ได้”

เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เขากลับกล่าวต่อ

“พรุ่งนี้ข้าจะให้รถม้าไปรับ”

“...”

เขาพูดมาถึงขนาดนี้นางจะปฏิเสธได้อย่างไร ระหว่างนั่งรถม้ากลับจวนแม่ทัพ เสิ่นจื่อเวยนั่งกอดอกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ชิงเถาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่กล้ารบกวน ผ่านไปครู่ใหญ่ เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น

“ชิงเถา”

“เจ้าคะ”

“เจ้าคิดว่าท่านอ๋องหกไม่ชอบสตรีแบบใดกันแน่”

ชิงเถากะพริบตา

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

“ข้าก็ไม่ทราบ!”

เสิ่นจื่อเวยเริ่มหงุดหงิด นางทำทุกอย่างแล้ว

ขี่ม้า

ยิงธนู

พูดตรง

ไม่เสแสร้งอ่อนแอ แถมยังขุดเรื่องวีรกรรมเก่า ๆ ของเจ้าของร่างเดิมขึ้นมาเล่าเองอีก ผลลัพธ์ก็คือ

ดี ข้าชอบ มาฝึกทุกวันนะ

นี่มันอะไรกัน! ในนิยายไม่เคยเขียนไว้สักคำว่าเทพสังหารแห่งต้าหลี่มีรสนิยมแตกต่างจากบุรุษทั่วไปเช่นนี้

เสิ่นจื่อเวยยกมือกุมหน้าผาก ถ้ารู้ตั้งแต่แรก...นางคงนั่งดีดพิณ ปักผ้า แล้วแสร้งทำเป็นเดินสองก้าวก็เหนื่อยแทน ไม่แน่ว่าหลี่เฉิงอวิ๋นอาจรำคาญจนเป็นฝ่ายไปขอถอนสมรสตั้งแต่วันนี้แล้ว

แต่ตอนนี้จะเปลี่ยนก็กระไรอยู่ เขาเคยรู้จักเจ้าของร่างเดิมมาก่อน หากนางเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานขึ้นมากะทันหัน ยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิม เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจยาว

“เสียแรงเปล่าจริง ๆ”

ชิงเถางุนงง

“อะไรเสียแรงหรือเจ้าคะ”

“ไม่มีอะไร”

นางโบกมือ

“ข้าเพียงรู้สึกว่า...บางครั้งคนเราก็คาดเดารสนิยมของผู้อื่นยากเหลือเกิน”

ชิงเถากลับยิ้ม

“แต่บ่าวคิดว่าท่านอ๋องปฏิบัติต่อคุณหนูดีมากนะเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยหันขวับ

“ตรงไหน”

“ทุกตรงเลยเจ้าค่ะ”

“...”

เสิ่นจื่อเวยตัดสินใจไม่พูดกับนางแล้ว

ขณะเดียวกันภายในจวนอ๋องหก องครักษ์คนสนิทมองเจ้านายที่ยังยืนอยู่ข้างสนามม้า

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่า”

“คุณหนูเสิ่นกลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าเห็นแล้ว”

“เช่นนั้น...”

เหตุใดท่านอ๋องยังยืนอยู่ตรงนี้

แน่นอนว่าเขาไม่กล้าถามประโยคหลัง หลี่เฉิงอวิ๋นกลับมองเป้าธนูที่มีลูกธนูของเสิ่นจื่อเวยปักอยู่

“ฝีมือนางตกไปมาก”

องครักษ์พยักหน้า

“คุณหนูเสิ่นไม่ได้ฝึกมาหลายปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เพราะซ่งเจียหมิงสินะ”

“เท่าที่สืบมา...ใช่พ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของหลี่เฉิงอวิ๋นเย็นลงเล็กน้อย

“โง่เขลา”

องครักษ์ไม่แน่ใจว่าท่านอ๋องกำลังด่าใคร ซ่งเจียหมิง หรือคุณหนูเสิ่นที่ยอมเลิกฝึกเพราะบุรุษ

หลี่เฉิงอวิ๋นเดินไปหยิบลูกธนูของนางออกจากเป้า

“พรุ่งนี้เตรียมม้าตัวเดิมไว้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“เปลี่ยนธนูให้นางด้วย”

“คันเมื่อครู่ไม่ดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หนักเกินไปเล็กน้อย”

องครักษ์ “...”

ท่านอ๋องมองละเอียดถึงเพียงนั้นเลยหรือ

“แล้วก็เตรียมยาทามือ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์รับคำ ก่อนจะถามออกมาอย่างอดไม่ได้

“ท่านอ๋องดูเหมือนจะพอพระทัยคุณหนูเสิ่นมากนะพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหยุดฝีเท้า

“เจ้ามีปัญหาหรือ”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ!”

องครักษ์รีบตอบ

“กระหม่อมเพียงคิดว่า...คุณหนูเสิ่นแตกต่างจากคุณหนูตระกูลใหญ่ทั่วไปอยู่มาก”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“นั่นจึงนับเป็นเรื่องดี”

เขาอยู่ชายแดนมาหลายปี ชีวิตส่วนใหญ่รายล้อมด้วยทหาร ม้า ดาบ และเลือด หากให้เขาแต่งกับสตรีที่ขี่ม้าไม่เป็น เห็นดาบแล้วหน้าซีด เดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย และต้องให้เขาคอยประคองทุกเรื่อง... แค่เพียงคิดก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว

เสิ่นจื่อเวยกลับแตกต่าง

นางจับธนูได้

ขี่ม้าได้

มีพื้นฐานวรยุทธ์

อารมณ์ร้อนบ้างก็จริง

เอาแต่ใจบ้างก็จริง

แต่ไม่อ่อนแอ

ที่สำคัญเวลานางอยู่บนหลังม้าเมื่อครู่ นางหัวเราะอย่างมีความสุขจริง ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเสแสร้งที่เขามักจะเห็นจากสตรีในวังหลวง

หลี่เฉิงอวิ๋นยกมุมปาก

“เช่นนี้ก็ดีแล้ว”

องครักษ์ก้มหน้า ในใจกลับคิดว่า ดูเหมือนคุณหนูเสิ่นจะไม่ต้องกังวลเรื่องพระราชทานสมรสเลยแม้แต่น้อย

เพราะจากท่าทีของเจ้านาย... อย่าว่าแต่ขอถอนสมรส เกรงว่าหากมีใครคิดจะทำให้การแต่งงานครั้งนี้ล้มเลิก คนแรกที่ไม่ยอมก็คงเป็นอ๋องหกเอง

และในเวลานี้ ไม่มีผู้ใดในจวนอ๋องรู้เลยว่า... ที่เรือนอีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังครุ่นคิดทุกวิถีทางเพื่อทำลายการแต่งงานครั้งนี้

ในขณะที่ว่าที่เจ้าสาวเอง...ก็กำลังพยายามทำเรื่องเดียวกันอย่างขะมักเขม้น ต่างกันเพียงอย่างเดียวคือหลินซีอินยังไม่ทันได้เริ่มลงมือ

ส่วนเสิ่นจื่อเวยนั้น... ยิ่งพยายามทำลายการแต่งงานของตนเองมากเท่าใด กลับยิ่งทำให้อ๋องหกพอใจว่าที่พระชายาของตนเองมากขึ้นเท่านั้น