Home / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 30 แผนการของหลินซีอิน

Share

บทที่ 30 แผนการของหลินซีอิน

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-25 12:39:16

มู่หลิงซีเงยหน้าทันที

“เหตุใดของพวกนี้อยู่กับเจ้า”

“พี่เจียหมิงไม่ต้องการเก็บไว้”

หลินซีอินกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติ

“จึงให้สาวใช้นำมาทิ้ง ข้าให้คนเก็บเอาไว้”

ความจริงนางเก็บของเหล่านี้ไว้เพราะความริษยา ทุกครั้งที่เห็นลายมือของเสิ่นจื่อเวยในจดหมาย นางก็ยิ่งต้องการแย่งซ่งเจียหมิงมาเป็นของตน

คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งของไร้ค่าเหล่านี้จะมีประโยชน์ มู่หลิงซีหยิบจดหมายฉบับหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่านเพียงไม่กี่บรรทัด จากนั้นวางลง

“เป็นของเก่า”

“ใช่”

“หากเอาไปให้ท่านอ๋องหกดู เขาเพียงตรวจวันที่ก็รู้ว่าเขียนก่อนถอนหมั้น ดังนั้นพวกเราจะไม่เอาไปให้เขาดูตรง ๆ”

หลินซีอินตอบ มู่หลิงซีมองนาง

“แล้วจะทำอย่างไร”

“ทำให้เขาเห็นมันในสถานที่ที่ไม่ควรอยู่”

แววตาของมู่หลิงซีเปลี่ยนไป หลินซีอินยิ้ม

“ของเก่าไม่สำคัญ สำคัญว่าเหตุใดเสิ่นจื่อเวยจึงยังเก็บมันเอาไว้หลังถูกถอนหมั้น”

“แต่ของเหล่านี้อยู่กับเจ้า”

“ก็ทำให้มันกลับไปอยู่กับนางเสียสิ”

มู่หลิงซีเข้าใจทันที

“เจ้าจะนำจดหมายกับของแทนใจเก่าไปใส่ไว้ในเรือนเสิ่นจื่อเวย”

“ไม่”

หลินซีอินกลับปฏิเสธ

“ง่ายเกินไป”

“สาวใช้ในเรือนนางรู้ว่าอะไรเป็นของเจ้านาย หากจู่ ๆ มีของที่ไม่เคยเห็นปรากฏขึ้น ย่อมถูกสงสัย”

“แล้วเจ้าคิดจะทำเช่นไร”

หลินซีอินโน้มตัวเล็กน้อย

“อีกไม่นานฮองเฮาจะจัดงานเลี้ยงเล็กในวังเพื่อหารือเรื่องงานล่าสัตว์หลวงมิใช่หรือ”

มู่หลิงซีไม่ตอบแต่สายตาบอกว่านางรู้

“เสิ่นจื่อเวยต้องไป”

“ท่านอ๋องหกก็ต้องไป”

“ซ่งเจียหมิงเองก็คงได้รับเชิญ”

หลินซีอินใช้นิ้วแตะกล่องไม้เบา ๆ

“หากในวันนั้น มีจดหมายฉบับหนึ่งปรากฏอยู่ในมือซ่งเจียหมิง... เป็นลายมือของเสิ่นจื่อเวยจริง เป็นกระดาษที่นางเคยใช้ ข้อความข้างในก็เป็นสิ่งที่นางเคยเขียนจริง แต่ไม่มีวันที่”

มู่หลิงซีหยิบจดหมายอีกฉบับขึ้นมา คราวนี้อ่านละเอียดกว่าเดิม หลายฉบับไม่มีวันที่จริง เพราะเป็นจดหมายสั้น ๆ ที่เด็กสาวในอดีตเขียนฝากสาวใช้ไปให้คู่หมั้น

“จากนั้นเล่า”

“จากนั้นก็ให้คนเห็นว่าซ่งเจียหมิงได้รับมันในวันนั้น”

หลินซีอินกล่าว

“ไม่ต้องบอกว่าใครส่ง ไม่ต้องกล่าวหาเสิ่นจื่อเวย แค่เพียงให้คนเห็น ข่าวลือจะทำหน้าที่แทนพวกเราเอง”

มู่หลิงซีหรี่ตา

“เท่านั้นยังไม่พอ”

หลินซีอินยิ้ม

“ดังนั้นต้องมีขั้นที่สอง”

“ขั้นที่สองคืออะไร”

“ทำให้เสิ่นจื่อเวยกับซ่งเจียหมิงอยู่ตามลำพัง”

“เป็นไปไม่ได้”

“เหตุใดจะไม่ได้”

หลินซีอินตอบ

“ในงานเลี้ยง มีผู้คนมากมายเป็นไปได้ยากที่จะทำให้พวกเขาอยู่กันตามลำพัง”

“ทำไมจะไม่ได้ แค่เพียงมีสาวใช้ไปบอกเสิ่นจื่อเวยว่าท่านอ๋องหกกำลังรอนางอยู่ที่ศาลาแห่งหนึ่ง”

“ขณะเดียวกันก็มีคนบอกซ่งเจียหมิงว่า...”

นางหยุดเล็กน้อย

“เสิ่นจื่อเวยต้องการพบเขาเพื่อขอของบางอย่างคืน”

มู่หลิงซีมองกล่องบนโต๊ะ

“ของแทนใจหรือ”

“ใช่”

“หากทั้งสองไปถึงพร้อมกันแล้วท่านอ๋องหกก็ถูกพาไปเห็นเข้าพอดี”

หลินซีอินยิ้ม

“ท่านเข้าใจแล้ว”

มู่หลิงซีไม่ได้ยิ้มตามแต่กลับถามว่า

“หากเสิ่นจื่อเวยเดินออกมาทันทีเล่า”

“ก็ยังมีจดหมาย”

“หากนางเรียกคนมาเป็นพยาน”

“ก็ยังมีซ่งเจียหมิงอยู่”

“หากอ๋องหกไม่เชื่อเล่า”

คำถามสุดท้ายทำให้หลินซีอินเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมา

“ไม่จำเป็นต้องทำให้เขาเชื่อทันทีแค่เพียงทำให้เขาสงสัย ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ไม่ได้แตกหักจากเรื่องใหญ่เสมอไป บางครั้งเพียงเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยเม็ดเดียว...”

นางยิ้ม

“วันหนึ่งก็เติบโตได้เอง”

คราวนี้มู่หลิงซีไม่ได้โต้แย้ง แผนนี้มีช่องโหว่ แต่ก็มีข้อดี อีกทั้งจดหมายเหล่านี้ไม่ใช่หลักฐานปลอม จดหมายเป็นลายมือของเสิ่นจื่อเวยจริงๆ ถุงหอมก็เป็นของที่นางทำจริงๆ

ต่อให้ภายหลังตรวจสอบพบว่าเป็นของเก่า ใครจะพิสูจน์ได้ว่าเสิ่นจื่อเวยไม่ได้เป็นผู้หยิบมันออกมาอีกครั้ง และสิ่งสำคัญที่สุด... หากแผนล้มเหลว คนที่ดูเหมือนเกี่ยวข้องมากที่สุดคือหลินซีอิน

ไม่ใช่นาง มู่หลิงซีจึงยิ้มขึ้นมา

“คุณหนูหลินวางแผนได้ละเอียดรอบคอบดี”

หลินซีอินยิ้มตอบ

“คุณหนูมู่ชมเกินไป”

“แต่มีปัญหาตรงที่เสิ่นจื่อเวยไม่เชื่อใจเจ้าแล้ว”

มู่หลิงซีกล่าว

“คนของเจ้าก็เข้าใกล้นางไม่ได้แล้ว แล้วเจ้าจะทำตามแผนได้อย่างไร”

“เพราะฉะนั้นข้าจึงมาหาท่าน”

รอยยิ้มของมู่หลิงซีค่อย ๆ จางลง

“ต้องการให้ข้าช่วยหรือ”

“ท่านเป็นคู่หมั้นของพี่ชายนาง”

หลินซีอินตอบ

“อีกไม่นานก็จะเป็นพี่สะใภ้ หากสาวใช้ของท่านไปพูดกับนางสักประโยค ใครจะสงสัย”

มู่หลิงซีหัวเราะเบา ๆ

“เจ้ากำลังจะใช้ข้าเป็นคนออกหน้าสินะ”

“พวกเราเพียงแบ่งงานกัน”

“แล้วเจ้าจะทำอะไร”

“ทางซ่งเจียหมิงเป็นหน้าที่ของข้า”

คำตอบนั้นทำให้มู่หลิงซีพอใจขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าจะบอกแผนการกับเขาหรือ”

“ไม่จำเป็น”

หลินซีอินตอบทันที

“เขาไม่ควรรู้เรื่องนี้”

มู่หลิงซีเลิกคิ้วหลินซีอินยิ้มอ่อนหวาน

“หากเขารู้ว่าเป็นแผน ทุกท่าทางจะกลายเป็นการแสดง แต่หากเขาเชื่อจริง ๆ ว่าเสิ่นจื่อเวยนัดพบ... สีหน้าของเขาจะเป็นธรรมชาติที่สุด”

มู่หลิงซีมองนางอยู่นาน คราวนี้แม้แต่นางยังต้องยอมรับว่า หลินซีอินที่มักจะใช้น้ำตาเรียกร้องความเห็นใจผู้นี้ร้ายกาจกว่าที่นางคิด

“แล้วหลังจากนั้น หากท่านอ๋องหกโกรธ ก็ยิ่งดี”

หลินซีอินกล่าว

“หากไม่โกรธ พวกเราก็ยังมีขั้นต่อไป”

หลินซีอินเอ่ยพลางปิดกล่องไม้

“แต่ต้องดูผลจากแผนการครั้งแรกก่อน การวางหมากทั้งหมดลงพร้อมกันไม่ใช่เรื่องฉลาด หากแผนแรกสำเร็จ เพียงเติมเชื้ออีกเล็กน้อยก็พอ แต่หากล้มเหลว...”

แววตาของนางเย็นชาลง

“เราค่อยเปลี่ยนวิธี”

มู่หลิงซีพยักหน้าช้า ๆ

“ดี”

เพียงคำเดียว แต่หมายถึงนางตกลงแล้ว

หลังออกจากร้านเครื่องหอม มู่หลิงซีไม่ได้กลับจวนทันที รถม้าเคลื่อนไปอีกสองถนน ก่อนหยุดในตรอกเงียบ หญิงวัยประมาณสามสิบปีขึ้นมาบนรถ

“คุณหนูมู่”

“รายงานทางนั้นว่า หลินซีอินมาหาข้าแล้ว”

“นางต้องการอะไรเจ้าคะ?”

“ทำลายพระราชทานสมรส”

หญิงผู้นั้นชะงัก

“แล้วคุณหนูตอบอย่างไร”

“ข้าตกลงช่วยนาง”

“คุณหนู!”

“ไม่ต้องกังวล”

มู่หลิงซีตอบ

“คนที่จะลงมือคือหลินซีอิน ข้าเพียงสร้างโอกาสให้นางเท่านั้น”

หญิงผู้นั้นขมวดคิ้ว

“หากถูกตรวจพบ... จะต้องไม่ให้มีสิ่งใดสาวมาถึงข้า”

มู่หลิงซีมองนาง

“สาวใช้ที่จะไปส่งข่าวให้เสิ่นจื่อเวย จะต้องไม่ใช่คนของจวนมู่ แต่ต้องทำให้เสิ่นจื่อเวยเชื่อว่าเป็นคนของข้า”

หญิงผู้นั้นเข้าใจ

“บ่าวจะจัดการเองเจ้าค่ะ”

“อย่าใช้คนของตำหนักบูรพาโดยตรง”

“เจ้าค่ะ”

“และอย่าให้หลินซีอินรู้ว่าพวกเรามีคนมากกว่าที่นางคิด”

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีมองออกไปนอกม่าน หากแผนสำเร็จท่านอ๋องหกจะเริ่มระแวงเสิ่นจื่อเวย หากอ๋องหกขอถอนสมรสเองยิ่งดี ต่อให้ไม่ถึงขั้นนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างสองฝ่ายก็ย่อมเกิดรอยร้าว

แต่หากแผนล้มเหลว... หลินซีอินจะเป็นผู้รับผล ส่วนตนยังคงเป็นคู่หมั้นแสนดีของเสิ่นจื่อหยวนดังเดิม มู่หลิงซียิ้มนี่ต่างหากคือหมากที่ควรเดิน

ทว่าพวกนางไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกันนั้นเสิ่นจื่อหยวนกำลังอ่านรายงานอยู่ภายในห้องหนังสือ

“หลินซีอินพบมู่หลิงซีครึ่งชั่วยามหรือ”

“ขอรับ”

จิ่งอันตอบ

“แต่ไม่ได้ยินสิ่งที่พวกนางพูดคุยกัน”

เสิ่นจื่อหยวนไม่ได้ตำหนิ

“หลังจากนั้นเล่า”

“รถม้าคุณหนูหลินที่กำลังมุ่งตรงกลับเรือนพักของนางเปลี่ยนเส้นทางไปทางตะวันออก แล้วหายไปบริเวณตรอกซิ่งอัน คนของเราไม่กล้าตามใกล้เกินไป เกรงว่าจะถูกพบ”

เสิ่นจื่อหยวนเคาะโต๊ะเบา ๆ หลินซีอินกับมู่หลิงซีไม่เคยสนิทกัน คนหนึ่งเพิ่งถูกขับออกจากจวนเสิ่นเพราะแย่งคู่หมั้นน้องสาวเขา อีกคนเป็นคู่หมั้นของเขา มีเรื่องใดให้ทั้งสองแอบพบกันแน่

“จิ่งอัน”

“ขอรับ”

“เพิ่มคนจับตาหลินซีอิน”

“คุณชาย...”

เสิ่นจื่อหยวนกล่าว

“อย่าลืมจับตาคนที่เข้าออกเรือนของนางด้วย โดยเฉพาะสาวใช้ คนส่งจดหมาย และคนจากจวนซ่ง”

“ขอรับ”

“ส่วนมู่หลิงซี...”

เขาหยุดเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ไม่ต้องตามนางแล้ว”

จิ่งอันแปลกใจ

“เพราะเหตุใดขอรับ”

“หากนางเริ่มระวังตัว การตามยิ่งทำให้เราถูกพบ”

“เช่นนั้น...”

“จับตาสถานที่ที่นางไปแทน”

เสิ่นจื่อหยวนหยิบรายงานอีกแผ่น

“ร้านเครื่องหอม”

“ร้านน้ำชา”

“วัดชิงอวิ๋น”

“และคนของตระกูลเหอ”

“คนสามารถเปลี่ยนเส้นทางได้”

เขายิ้ม

“แต่การติดต่อกันย่อมต้องทิ้งร่องรอย”

จิ่งอันก้มศีรษะ

“ขอรับ”

เสิ่นจื่อหยวนมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดในใจว่าเสิ่นจื่อเวยพูดถูกคู่หมั้นของเขา... ดูเหมือนจะไม่ได้เรียบง่ายจริง ๆ แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้ก็คือ หมากที่คนเหล่านั้นกำลังวาง เป้าหมายแรกไม่ใช่เขา แต่เป็นน้องสาวของเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status