บทที่ 42 ยุยงให้แตกแยก

เสิ่นจื่อเวยจ้องมองหลินซีอินด้วยสายตาดูแคลน นี่น่ะหรือ... นางเอกผู้แสนอ่อนโยนในนิยายต้นฉบับ หญิงสาวที่ผู้เขียนบรรยายว่าเป็นดอกบัวขาวบริสุทธิ์ ไม่เคยคิดร้ายต่อผู้ใด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเมื่อดอกบัวขาวถูกบีบจนถึงทางตัน กลีบดอกที่เคยขาวสะอาดก็เริ่มเผยสีดำที่ซ่อนอยู่เสียแล้ว

“พี่ซีอิน”

นางกล่าว

“ท่านคิดว่าตนเองดีกว่าข้าทุกอย่างหรือ”

“แน่นอน”

หลินซีอินตอบโดยไม่ลังเล

“ข้าฉลาดกว่าเจ้า”

“ข้าอ่านตำราเก่งกว่าเจ้า”

“ข้าแต่งบทกวีได้ดีกว่าเจ้า”

“ข้ารู้จักวางตัวและเข้าใจจิตใจผู้อื่นมากกว่าเจ้า”

นางหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

“ส่วนเจ้า... เจ้าก็เป็นเพียงคุณหนูเอาแต่ใจที่อาศัยอำนาจของบิดา”

เสิ่นจื่อเวยไม่ได้โกรธกลับถามอย่างสนใจ

“เช่นนั้นหรือ”

ท่าทีไม่สะทกสะท้านของนางทำให้หลินซีอินยิ่งเดือดดาล

“ใช่!”

“หากเจ้าไม่มีหน้าตาและฐานะเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ เจ้าคิดว่าจะมีใครสนใจเจ้าหรือ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“ในเมื่อท่านดีกว่าข้าทุกอย่าง เหตุใดจึงต้องคอยเปรียบเทียบกับข้าอยู่ตลอด”

หลินซีอินชะงักเสิ่นจื่อเวยจึงกล่าวต่อ

“หากท่านมั่นใจว่าตนเองเหนือกว่าข้าจริง ๆ ก็ควรใช้ชีวิตของตนเองให้ดีมิใช่หรือ แล้วเหตุใดท่านต้องคอยแย่งชิงสิ่งที่เป็นของข้าด้วย”

คำว่า แย่งชิง ทำให้หลินซีอินหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“แย่งชิงหรือ”

นางทวนคำ

“เสิ่นจื่อเวย เจ้าช่างหลงตัวเองจริง ๆ หรือ เจ้าคิดว่าทุกสิ่งที่เคยอยู่ในมือเจ้าจะต้องเป็นของเจ้าตลอดไปหรือ อีกทั้งทุกการกระทำของข้า ข้ายังคิดว่าข้าไม่ได้แย่ง! ข้าเพียงทำให้เขาได้เห็นว่าผู้ใดเหมาะสมกับเขามากกว่ากัน!”

เสิ่นจื่อเวยหรี่ตา

“ท่านหมายถึงซ่งเจียหมิงหรือ”

หลินซีอินเชิดหน้า

“ใช่!”

“หากข้าไม่ดีกว่าเจ้า แล้วข้าจะแย่งพี่เจียหมิงมาจากเจ้าได้อย่างไร”

สิ้นคำพูดนั้น... บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบลง ชิงเถาเบิกตากว้าง ส่วนเสิ่นจื่อเวยกลับมองหลินซีอินด้วยสายตาซับซ้อน นางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดออกมาตรง ๆ ถึงเพียงนี้ และที่สำคัญ... นางเห็นแล้วว่าซ่งเจียหมิงยืนอยู่ด้านนอก!

ตั้งแต่เมื่อครู่ เสิ่นจื่อเวยเหลือบเห็นเงาร่างคุ้นเคยผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มอยู่ ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีฟ้าเข้ม ใบหน้าซีดเผือด มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่ข้างลำตัวเขาได้ยินทุกอย่าง

แต่เสิ่นจื่อเวยไม่คิดจะปล่อยให้หลินซีอินรู้ว่าซ่งเจียหมิงอยู่ที่นี่ เพราะเหตุใดนางต้องช่วยอีกฝ่ายรักษาภาพลักษณ์ด้วย ในนิยายต้นฉบับหลินซีอินเป็นนางเอกผู้มีจิตใจงดงาม ทุกครั้งที่เกิดความขัดแย้งกับเสิ่นจื่อเวย นางมักเป็นฝ่ายอดทนและยอมถอย

ซ่งเจียหมิงจึงยิ่งสงสารและปกป้องนาง แต่ตอนนี้...นางเอกผู้แสนบริสุทธิ์คนนั้นกลับกำลังอาละวาดราวกับคนเสียสติ และบุรุษที่เคยเชื่อมั่นในความดีงามของนางกำลังได้ยินด้วยหูตนเองว่าหลินซีอินแท้จริงแล้วมีความคิดซับซ้อนมากเพียงใด

เสิ่นจื่อเวยเพียงยิ้มออกมาก่อนจะถามอย่างสงบ

“พี่ซีอิน”

“ท่านภูมิใจมากหรือที่แย่งซ่งเจียหมิงไปจากข้าได้”

“แน่นอน!”

หลินซีอินตอบทันที

“เพราะมันพิสูจน์ว่าเจ้าสู้ข้าไม่ได้”

“ต่อให้เจ้าเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ ต่อให้เจ้ามีสินเดิมมากมายเพียงใด สุดท้ายบุรุษที่เจ้ารักก็ยังเลือกข้า”

นางหัวเราะอย่างสะใจ

“คนโง่อย่างเจ้าไม่มีทางเข้าใจหรอก”

ด้านนอกเรือนพัก ซ่งเจียหมิงยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่ คำพูดของหลินซีอินแต่ละประโยคราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางอก

หากข้าไม่ดีกว่าเจ้า แล้วข้าจะแย่งพี่เจียหมิงมาจากเจ้าได้อย่างไร

แย่งหรือ นางใช้คำว่าแย่งจริง ๆ หรือ ในอดีตหลินซีอินเคยร้องไห้ต่อหน้าเขา บอกว่าตนเองรู้สึกผิดต่อเสิ่นจื่อเวย นางบอกว่าไม่เคยคิดจะแย่งสิ่งใดของผู้มีพระคุณ เพียงแต่ความรักเป็นเรื่องที่ไม่อาจควบคุมได้ เขาจึงสงสารนาง เชื่อว่านางเป็นฝ่ายเจ็บปวดไม่ต่างจากตนเอง

แต่ตอนนี้... หลินซีอินกลับพูดด้วยความภาคภูมิใจว่าตนแย่งเขามาได้ ซ่งเจียหมิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

ที่ผ่านมา... นางเห็นเขาเป็นอะไร คนรัก หรือสิ่งของที่ใช้พิสูจน์ว่าตนเองเหนือกว่าเสิ่นจื่อเวย เขากำหมัดแน่น ภาพหลินซีอินที่เคยอ่อนโยน คอยพูดจาปลอบใจ และยิ้มอย่างเขินอายเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ค่อย ๆ แตกสลายลงทีละน้อย

ซ่งเจียหมิงอยากเดินเข้าไปถาม เขาอยากถามว่าสิ่งที่นางพูดเป็นเพียงคำพูดในยามโกรธหรือไม่ แต่ขาทั้งสองกลับไม่ยอมขยับ เพราะเขากลัวคำตอบ กลัวว่าหากเข้าไปแล้ว... ภาพลักษณ์สุดท้ายของหลินซีอินในหัวใจเขาจะพังทลายจนไม่เหลืออะไรเลย

ภายในห้อง หลินซีอินยังคงหอบหายใจ เมื่อเห็นเสิ่นจื่อเวยไม่ตอบโต้ นางก็คิดว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ แต่แล้วหญิงสาวตรงหน้ากลับกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“พี่ซีอิน! ข้ามีเรื่องหนึ่งที่สงสัย”

หลินซีอินมองนางอย่างระแวง

“เรื่องอะไร”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ

“วันนี้ท่านถูกคนทำร้ายมิใช่หรือ”

หลินซีอินชะงัก ความโกรธเมื่อครู่พลันถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว

“ใช่!”

นางรีบตอบ

“มีคนทำร้ายข้า ข้าถูกคนชุดดำลอบเล่นงาน ข้าไม่ได้สมัครใจเข้าไปในเรือนพักหลังนี้”

เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า

“เช่นนั้นก็น่าแปลกแล้ว คนที่ลงมือกับท่าน...”

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวช้า ๆ

“ดูเหมือนจะรู้รายละเอียดของแผนการวันนี้เป็นอย่างดี”

หลินซีอินนิ่งงัน เสิ่นจื่อเวยกล่าวต่อ

“รู้ว่ามีบุรุษแปลกหน้ารออยู่ในเรือนพัก”

“รู้ว่าจะมีคนพาสตรีเข้าไป”

“และรู้ด้วยว่าเมื่อถึงเวลาใด จะมีฮูหยินกับคุณหนูจำนวนมากเดินผ่านมา”

หลินซีอินเริ่มหน้าซีด

“เจ้า...”

เสิ่นจื่อเวยมองนางอย่างสงบ

“ท่านไม่คิดหรือว่าคนที่ทำร้ายท่าน อาจไม่ใช่คนที่บังเอิญผ่านมา แต่เป็นคนที่ล่วงรู้แผนการทั้งหมดตั้งแต่แรก”

หลินซีอินกำผ้าห่มแน่น เสิ่นจื่อเวยกล่าวต่อ

“หากเป็นเช่นนั้น... คนผู้นั้นอาจตั้งใจหักหลังท่าน ล่อลวงให้ท่านมาในลานล่าสัตว์หลวงแห่งนี้ แล้วทำลายชื่อเสียงของท่านเสียเอง”

หลินซีอินตัวแข็งทื่อ เสิ่นจื่อเวยยิ้มจาง ๆ

“ไม่เช่นนั้น...”

นางมองอีกฝ่ายตรง ๆ

“คนที่ควรอยู่ในเรือนพักหลังนี้ ก็คงเป็นข้า มิใช่ท่าน”

คำพูดนั้นทำให้หลินซีอินราวกับถูกฟ้าผ่า มู่หลิงซี! ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวทันที มู่หลิงซีรู้ทุกอย่าง รู้สถานที่ รู้เวลา รู้ว่าบุรุษคนนั้นรออยู่ที่ใด และรู้ว่าจะมีคนพาฮูหยินกับคุณหนูมาชมดอกไม้เมื่อใด

ยิ่งไปกว่านั้น... มู่หลิงซียังเป็นคนจัดการเรื่องเรือนพัก หากจะมีผู้ใดสามารถเปลี่ยนแผนโดยไม่ให้หลินซีอินรู้ตัว... คนผู้นั้นย่อมเป็นมู่หลิงซี

แต่เหตุใดมู่หลิงซีจึงต้องทำร้ายนาง หลินซีอินเริ่มหอบหายใจ ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว หรือว่ามู่หลิงซีกลัวนางจะกลายเป็นภาระ หรืออีกฝ่ายคิดว่าเมื่อทำลายเสิ่นจื่อเวยสำเร็จแล้ว ตนเองก็ไม่จำเป็นต้องมีหลินซีอินอีกต่อไป

ไม่สิ... บางทีมู่หลิงซีอาจคิดจะกำจัดนางตั้งแต่แรก เพราะนางรู้ความลับของอีกฝ่ายมากเกินไป

“ไม่...”

หลินซีอินพึมพำ

“เป็นไปไม่ได้...”

แต่ยิ่งคิด ความสงสัยก็ยิ่งฝังลึก เสิ่นจื่อเวยมองสีหน้าของนาง ก่อนกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน

“พี่ซีอิน”

“ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า ความงามของท่านอาจโดดเด่นสะดุดตาจนเกินไป”

หลินซีอินเงยหน้า

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจเบา ๆ

“ท่านทั้งงดงาม ฉลาด และมีความสามารถ”

“ย่อมมีคนชื่นชม”

“แต่บางครั้ง...”

นางหยุดเล็กน้อย

“ความงามและความสามารถก็ทำให้คนอื่นริษยาได้เช่นกัน”

หลินซีอินมองนางนิ่ง เสิ่นจื่อเวยกล่าวต่อ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่ริษยาท่านคือผู้ใด”

“จึงได้ใจดำถึงขั้นทำให้ท่านตกอยู่ในสภาพเช่นนี้”

นางมองอาภรณ์ของหลินซีอินที่ถูกจัดใหม่อย่างเรียบร้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หลังจากวันนี้...”

“เกรงว่าท่านคงไม่มีทางเงยหน้าขึ้นมาสู้หน้าผู้คนได้อย่างสง่างามเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว”

ประโยคนั้นราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงกลางหัวใจหลินซีอิน นางตัวสั่น

“หยุดพูด...”

เสิ่นจื่อเวยกลับมองนางด้วยสายตาสงบ

“ข้าเพียงอยากชี้แนะท่าน”

“ข้าบอกให้เจ้าหยุดพูด”

หลินซีอินกรีดร้อง ก่อนคว้าถ้วยชาข้างเตียงขว้างออกไป ถ้วยชากระแทกพื้นแตกกระจาย

“ออกไป!”

“เสิ่นจื่อเวย เจ้าออกไป”

“ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้ว”

ก่อนเดินออกไป นางยังหันกลับมากล่าวอีกประโยค

“พี่ซีอิน หากวันหนึ่งท่านรู้ว่าคนที่ทำร้ายท่านคือคนที่ท่านไว้วางใจมากที่สุด...”

นางยิ้มบาง ๆ ในใจไม่ได้นึกถึงมู่หลิงซีแต่กลับนึกถึงซ่งเจียหมิง ผู้ชายที่มีจิตใจโลเลเช่นนั้นจะยังยึดมั่นในความรักที่มอบให้แก่นางเอกที่ภาพลักษณ์เปลี่ยนไปอย่างหลินซีอินได้ไหม

“ข้าหวังว่าท่านจะรับความจริงไหว”

พูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้อง ทิ้งหลินซีอินให้นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง ในหัวของนางมีเพียงชื่อเดียว มู่หลิงซี!