บทที่ 43 สั่นคลอนความไว้วางใจ

เมื่อเสิ่นจื่อเวยเดินออกจากห้อง นางก็เห็นซ่งเจียหมิงยืนอยู่บริเวณทางเดินด้านข้าง เขายังไม่จากไป ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน เสิ่นจื่อเวยชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณชายซ่ง”

ซ่งเจียหมิงเงยหน้า

“จื่อเวย...”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า เสิ่นจื่อเวยมองเขา ก่อนถาม

“ท่านมาหาพี่ซีอินหรือ”

ซ่งเจียหมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ใช่”

“นางอยู่ด้านในเจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยขยับตัวหลีกทาง

“ท่านเข้าไปเถอะ”

แต่ซ่งเจียหมิงกลับไม่ขยับ เขามองประตูห้อง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงต่ำ

“เมื่อครู่...”

เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว

“คำพูดของนาง...”

เขาหยุดราวกับไม่รู้จะถามอย่างไร เสิ่นจื่อเวยมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว

“ท่านได้ยินแล้วมิใช่หรือ”

ซ่งเจียหมิงตัวแข็ง เสิ่นจื่อเวยยิ้มจาง ๆ

“ในเมื่อได้ยินด้วยตนเองแล้ว เหตุใดต้องถามข้าอีก”

ซ่งเจียหมิงพูดไม่ออก เสิ่นจื่อเวยไม่ได้คิดจะเห็นใจเขา เพราะคนผู้นี้เคยทำร้ายเจ้าของร่างเดิมมากเพียงใด นางยังจำได้ดี

เขาเคยเชื่อหลินซีอินโดยไม่ฟังคำอธิบายของเสิ่นจื่อเวย เคยตำหนินางต่อหน้าผู้คน และเคยทำให้นางกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนทั้งเมืองหลวง ตอนนี้เมื่อเขาเริ่มเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของหญิงสาวที่ตนรัก... นางจึงไม่คิดจะสงสาร

“คุณชายซ่ง”

เสิ่นจื่อเวยกล่าว

“ท่านเคยบอกว่าพี่ซีอินเป็นสตรีที่มีจิตใจสะอาดบริสุทธิ์”

ซ่งเจียหมิงเงยหน้า

“...”

“ข้าหวังว่าท่านจะยังเชื่อเช่นนั้นต่อไปได้”

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ก่อนเดินผ่านเขาไป ซ่งเจียหมิงยืนนิ่ง ประโยคนั้นไม่ได้มีคำด่าทอแม้แต่คำเดียว แต่กลับทำให้เขารู้สึกอับอายยิ่งกว่าถูกตบหน้า เพราะเขารู้ดีว่า... เมื่อครู่ตนเองได้ยินอะไรและไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกแล้ว

เสิ่นจื่อเวยเดินออกจากบริเวณเรือนพัก ชิงเถาตามอยู่ด้านหลัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ สาวใช้ก็อดถามไม่ได้

“คุณหนู”

“หืม”

“เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้นกับคุณหนูหลินเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยหันมามอง

“พูดอะไร”

“เรื่องที่ว่าคนที่รู้แผนอาจเป็นคนหักหลังนาง”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เพราะข้าอยากให้นางคิด... คิดว่าคนที่นางไว้วางใจ อาจไม่ได้จริงใจกับนางอย่างที่คิด”

ชิงเถาขมวดคิ้ว

“คุณหนูหมายถึงผู้ใดเจ้าคะ”

“คนที่ร่วมมือกับนางวางแผนทำร้ายข้า”

เสิ่นจื่อเวยตอบทันที ชิงเถาชะงัก

“ยิ่งดีหรือเจ้าคะ”

เสิ่นจื่อเวยมองไปยังเรือนพักที่อยู่ด้านหลัง

“คนสองคนร่วมมือกันได้เพราะมีผลประโยชน์ร่วมกัน แต่หากวันหนึ่งต่างฝ่ายต่างเริ่มสงสัยว่าอีกคนจะหักหลังตน...”

นางยิ้มบาง ๆ

“ความร่วมมือนั้นก็จะไม่มั่นคงอีกต่อไป”

ชิงเถาค่อย ๆ เข้าใจ

“ข้าไม่ได้หวังให้ถึงขั้นแตกหัก แต่สิ่งที่ข้าคาดหวังก็คือความหวาดระแวงที่พอเริ่มมีแล้วก็จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน”

ชิงเถามองเจ้านายด้วยสายตาชื่นชม

“คุณหนูฉลาดจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ

“เพิ่งรู้หรือ”

“บ่าวรู้นานแล้วเจ้าค่ะ”

“ปากหวานเสียจริง”

สองนายบ่าวหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มของเสิ่นจื่อเวยกลับค่อย ๆ จางลง เพราะนางรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ หลินซีอินอาจเริ่มสงสัยมู่หลิงซี แต่ความสงสัยเพียงอย่างเดียวยังไม่เพียงพอจะทำลายคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมอย่างมู่หลิงซีได้

ยิ่งไปกว่านั้น... เบื้องหลังมู่หลิงซียังมีตำหนักบูรพา หากต้องการเปลี่ยนชะตากรรมของตระกูลเสิ่นอย่างแท้จริง นางจะต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้

ภายในเรือนพัก หลินซีอินนั่งนิ่งอยู่บนเตียง หลังเสิ่นจื่อเวยจากไป ความโกรธของนางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง

มู่หลิงซี... คนผู้นั้นรู้ทุกอย่างจริง ๆ รู้ว่าใครเป็นผู้รับหน้าที่พาเสิ่นจื่อเวยไปยังเรือนพัก รู้ว่าบุรุษแปลกหน้ารออยู่ที่ใด และรู้ว่าคนจำนวนมากจะมาถึงเมื่อใด

ยิ่งไปกว่านั้น... มู่หลิงซียังเป็นคนที่มีโอกาสเข้าออกเขตเรือนพักได้สะดวกกว่านาง หากจะมีผู้ใดสามารถเปลี่ยนเป้าหมายจากเสิ่นจื่อเวยมาเป็นหลินซีอิน... มู่หลิงซีย่อมมีโอกาสมากที่สุด

“ไม่...”

หลินซีอินพึมพำ

“นางคงไม่ทำเช่นนั้น...”

แต่ทันใดนั้นภาพรอยยิ้มอ่อนโยนของมู่หลิงซีก็ปรากฏขึ้นในหัว คำพูดที่ว่า พวกเรามีเป้าหมายเดียวกัน คำสัญญาว่าจะช่วยจัดการเรื่องเรือนพัก และคำกำชับว่าอย่าให้ผู้ใดรู้ชื่อผู้บงการ ทุกอย่างที่เคยฟังดูสมเหตุสมผล... ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องน่าสงสัย หลินซีอินกำผ้าห่มแน่น

“มู่หลิงซี...”

นางกัดฟันเรียกชื่อ

“หากเป็นเจ้าจริง ๆ ...”

น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา แต่คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ เป็นน้ำตาแห่งความแค้น

“ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป”

ในเวลาเดียวกัน มู่หลิงซีกำลังนั่งอยู่ภายในเรือนพักของตน สาวใช้คนสนิทรีบเข้ามารายงาน

“คุณหนู”

“ว่าอย่างไร”

“คุณหนูหลินฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีเงยหน้า

“นางพูดอะไร”

สาวใช้ลังเล

“ได้ยินว่านางอาละวาดใส่คุณหนูเสิ่นอย่างหนักเจ้าค่ะ”

“แล้วอย่างไร”

“หลังจากนั้น...”

สาวใช้ลดเสียงลง

“คุณหนูเสิ่นพูดบางอย่างกับนาง”

มู่หลิงซีขมวดคิ้ว

“พูดอะไร”

“บ่าวได้ยินมาไม่ครบเจ้าค่ะ”

“แต่ดูเหมือนคุณหนูเสิ่นจะบอกว่า คนที่ล่วงรู้แผนการทั้งหมดอาจเป็นคนหักหลังคุณหนูหลิน”

มู่หลิงซีตัวแข็ง

“อะไรนะ”

“นางยังพูดด้วยว่า คนที่ควรอยู่ในเรือนพักหลังนั้นเดิมทีอาจเป็นคุณหนูเสิ่นเองเจ้าค่ะ”

มู่หลิงซีลุกพรวด

“เสิ่นจื่อเวย!”

นางกำมือแน่นทันใดนั้นก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย เสิ่นจื่อเวยกำลังยุให้หลินซีอินสงสัยนาง หากหลินซีอินเชื่อ... ความร่วมมือระหว่างพวกนางก็จะพังทลาย และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น... หลินซีอินรู้เรื่องที่นางติดต่อกับคนของตำหนักบูรพา

หากหญิงสาวคนนั้นโกรธจนไม่สนใจสิ่งใดอีก... นางอาจพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมา

“ไป!”

มู่หลิงซีรีบสั่ง

“ส่งคนไปหาหลินซีอิน”

“เจ้าค่ะ”

“บอกนางว่าข้ามีเรื่องสำคัญต้องอธิบาย”

สาวใช้กำลังจะออกไป แต่เสียงของมู่หลิงซีก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อน!”

สาวใช้หยุด

“คุณหนู”

มู่หลิงซีสูดลมหายใจ ก่อนค่อย ๆ นั่งลง ไม่ได้... ตอนนี้หลินซีอินกำลังโกรธ หากนางรีบไปพบ อาจยิ่งทำให้อีกฝ่ายสงสัย แต่หากไม่ไป... หลินซีอินก็อาจคิดว่านางกำลังหลบหน้า

มู่หลิงซีกำมือแน่น เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าตนเองถูกบีบให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ว่าจะเลือกทางใดก็ล้วนมีความเสี่ยง

“เสิ่นจื่อเวย...”

นางพึมพำ

“เจ้าคิดจะให้พวกเราหันมากัดกันเองสินะ”

แววตาของมู่หลิงซีเย็นลง แต่คราวนี้นางไม่ได้ยิ้ม เพราะนางเริ่มเข้าใจแล้วว่า... เสิ่นจื่อเวยคนปัจจุบันไม่ใช่คุณหนูโง่งมที่นางเคยดูแคลนอีกต่อไป

ค่ำวันนั้น ซ่งเจียหมิงกลับไปยังเรือนพักของตระกูลซ่งโดยไม่เข้าไปพบหลินซีอิน บ่าวรับใช้คนสนิทเห็นสีหน้าของเขาก็ไม่กล้าถามมาก จนกระทั่งชายหนุ่มเดินเข้าห้องหนังสือแล้วนั่งลงอย่างเงียบงัน เขาจึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“คุณชาย! คุณหนูหลินส่งคนมาถามว่าท่านจะไปพบนางหรือไม่ขอรับ”

ซ่งเจียหมิงหลับตาลงก่อนตอบออกมาอย่างเย็นชา

“ไม่ไป”

“แต่คุณหนูหลินกำลังเสียใจมาก...”

“ข้ารู้”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“ข้ารู้ว่านางกำลังเสียใจ”

บ่าวรับใช้เงียบไป ซ่งเจียหมิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนกล่าวเบา ๆ

“แต่ข้าเองก็ต้องการเวลาคิด”

“คิดเรื่องอะไรหรือขอรับ”

ซ่งเจียหมิงไม่ได้ตอบทันที ภาพหลินซีอินที่กำลังตะโกนใส่เสิ่นจื่อเวยปรากฏขึ้นในหัวอีกครั้ง

หากข้าไม่ดีกว่าเจ้า แล้วข้าจะแย่งพี่เจียหมิงมาจากเจ้าได้อย่างไร

เขากำมือแน่น

“ข้าเพียงอยากรู้...”

ซ่งเจียหมิงพึมพำ

“ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... ข้ารู้จักนางจริง ๆ หรือไม่”

บ่าวรับใช้ไม่กล้าพูดอะไรอีก ซ่งเจียหมิงเอนหลังพิงเก้าอี้ ในใจเต็มไปด้วยความสับสน เขายังรักหลินซีอิน เรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้

แต่ความรักที่เคยมั่นคง... ตอนนี้กลับเริ่มมีรอยร้าว และรอยร้าวนั้นไม่ได้เกิดจากข่าวฉาวในเรือนพัก แต่หากเกิดจากคำพูดที่เขาได้ยินด้วยตนเอง

คำพูดที่เผยให้เห็นว่า...หญิงสาวที่เขาคิดว่ามีจิตใจบริสุทธิ์ อาจไม่เคยเป็นอย่างที่เขาเข้าใจเลยตั้งแต่แรก