Home / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 65 หมากของตำหนักบูรพา

Share

บทที่ 65 หมากของตำหนักบูรพา

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-31 10:57:26

เสิ่นจื่อหยวนมองน้องสาวด้วยสายตาซับซ้อน เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนเสิ่นจื่อเวยมักสนใจเพียงเสื้อผ้า เครื่องประดับ และเรื่องของซ่งเจียหมิง แม้นางจะไม่ใช่คนโง่ แต่ก็ไม่เคยสนใจเรื่องราชการหรือการทหารมาก่อน ทว่าตั้งแต่เกิดเรื่องที่งานเลี้ยงในวัง น้องสาวของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

นางไม่เพียงกล้าหาญขึ้น แต่ยังมีความคิดรอบคอบและสามารถมองเห็นสิ่งที่ผู้อื่นมองข้าม เสิ่นจื่อหยวนอดยิ้มออกมาไม่ได้ ดูเหมือนน้องสาวของเขาจะเติบโตขึ้นมากจริง ๆ

หลังจากหารือกันอีกครู่หนึ่ง หลี่เฉิงอวิ๋นก็เรียกองครักษ์คนสนิทเข้ามา

“ส่งคนไปตรวจสอบหุบเขาเฮยสือ”

“โดยเฉพาะโกดังร้างทางทิศใต้”

องครักษ์ประสานมือ

“รับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”

“อย่าเพิ่งลงมือจับกุมผู้ใด”

หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวต่อ

“ข้าต้องการหลักฐานที่สามารถนำไปถวายฝ่าบาทได้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อองครักษ์จากไป เสิ่นจื่อหยวนก็ลุกขึ้น

“ข้าจะกลับไปตรวจสอบเอกสารของกรมกลาโหมต่อ”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“ระวังตัวด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นจื่อหยวนหันมามองน้องสาว

“เวยเอ๋อร์”

“เจ้าคะ”

“วันนี้เจ้าช่วยพี่ใหญ่ได้มากจริง ๆ”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“เช่นนั้นพี่ใหญ่ต้องเลี้ยงขนมข้า”

เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ

“ได้”

“อยากกินเท่าใดก็ได้”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง

“ข้าจำไว้แล้วนะ”

เมื่อเสิ่นจื่อหยวนจากไป หลี่เฉิงอวิ๋นก็หันมามองภรรยา

“จื่อเวย เจ้าเคยศึกษาตำราพิชัยสงครามมาก่อนหรือ”

เสิ่นจื่อเวยชะงักเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่ก็กลับมายิ้มตามปกติ

“หม่อมฉันเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่เสิ่นนะเพคะ หม่อมฉันย่อมจะได้ยินท่านพ่อกับพี่ใหญ่พูดเรื่องการทหารอยู่บ่อยครั้ง ก็ย่อมจะต้องซึมซับมาบ้าง”

นางตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน หลี่เฉิงอวิ๋นมองนางก่อนหัวเราะเบา ๆ

“เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านพ่อตาที่เลี้ยงดูเจ้าได้ดีถึงเพียงนี้”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“แน่นอน”

แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้นางจะมีความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อเรื่องเดิม แต่ก็ไม่ควรแสดงออกว่ารู้ทุกอย่างล่วงหน้าอย่างชัดเจนเกินไป เพราะหากหลี่เฉิงอวิ๋นเริ่มสงสัยขึ้นมาจริง ๆ นางก็คงไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

ทว่าขณะเดียวกัน นางก็ไม่คิดปล่อยให้คนในครอบครัวต้องเผชิญอันตรายทั้งที่ตนเองรู้วิธีหลีกเลี่ยง

ข้าจะใช้ความรู้จากนิยายต้นฉบับให้เป็นประโยชน์ แต่ความลับเรื่องการทะลุมิติ...ข้าจะเก็บเอาไว้ตลอดไป

สามวันต่อมาภายในห้องหนังสือของจวนอ๋องหก หลี่เฉิงอวิ๋นกำลังอ่านรายงานที่องครักษ์เพิ่งนำมาส่ง เมื่ออ่านถึงช่วงกลาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“พบแล้วหรือ”

องครักษ์คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

“พ่ะย่ะค่ะ”

“คนของเราพบโกดังร้างแห่งหนึ่งทางทิศใต้ของหุบเขาเฮยสือจริง ๆ”

หลี่เฉิงอวิ๋นวางรายงานลง ฟังรายงานขององครักษ์อย่างตั้งใจ

“ภายนอกดูเหมือนโกดังเก็บสินค้าธรรมดา แต่ภายในมีทหารรับจ้างคอยเฝ้าอยู่ คนของเราแอบตรวจสอบพบกระสอบข้าวจำนวนมาก และบนกระสอบบางส่วนยังมีตราประทับของคลังหลวง”

ดวงตาของหลี่เฉิงอวิ๋นเย็นเยียบลงทันที

“ดี”

เขากล่าวเสียงต่ำ

“ในที่สุดก็พบหลักฐานแล้ว”

องครักษ์กล่าวต่อ

“นอกจากนี้ คนของเรายังพบว่ามีรถม้าจากจวนเหอจงเดินทางไปยังโกดังแห่งนั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“จับตาดูต่อไป”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“หากมีคนพยายามขนย้ายเสบียงออกไป ให้สะกดรอยตาม ข้าต้องการรู้ว่าปลายทางของเสบียงเหล่านั้นอยู่ที่ใด”

องครักษ์รับคำแล้วถอยออกไป หลี่เฉิงอวิ๋นมองรายงานตรงหน้าก่อนรอยยิ้มเย็นชาจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เสิ่นจื่อเวยคาดเดาได้ถูกต้องทุกอย่างจริง ๆ เขาอดนึกถึงชายาของตนเองไม่ได้

นางไม่เพียงงดงามและมีฝีมือยิงธนูยอดเยี่ยม แต่ยังสามารถมองเห็นช่องโหว่ในแผนการของขุนนางฉ้อฉลได้อย่างแม่นยำ

ข้าแต่งงานกับสตรีเช่นใดกันแน่

หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความชื่นชม สำหรับเขา ความฉลาดของเสิ่นจื่อเวยไม่ใช่เรื่องน่าหวาดระแวง ตรงกันข้าม... ยิ่งนางแสดงความสามารถมากเท่าใด เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตนเองโชคดีมากเท่านั้น

ในช่วงบ่ายวันเดียวกัน เสิ่นจื่อหยวนเดินทางมาถึงจวนอ๋องอีกครั้งคราวนี้เขามาพร้อมเอกสารสำคัญอีกฉบับ

“ท่านอ๋อง”

“มีข่าวอะไร”

เสิ่นจื่อหยวนวางเอกสารลง

“กระหม่อมตรวจสอบเส้นทางการส่งคำสั่งจากกรมกลาโหมแล้ว”

หลี่เฉิงอวิ๋นหยิบขึ้นอ่านเสิ่นจื่อหยวนกล่าวต่อ

“เอกสารที่อนุมัติให้เคลื่อนย้ายเสบียงและปรับกำลังทหาร ไม่ได้ออกจากกรมกลาโหมโดยตรงทั้งหมด มีบางฉบับถูกส่งผ่านเรือนพักของเหอจงก่อน”

หลี่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้ว

“แล้วผู้ใดเป็นคนรับเอกสาร”

เสิ่นจื่อหยวนสูดลมหายใจลึกก่อนตอบ

“ขันทีคนหนึ่งจากตำหนักบูรพา”

หลี่เฉิงอวิ๋นชะงัก

“เจ้าตรวจสอบแน่ชัดแล้วหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า

“คนผู้นี้เป็นขันทีที่รับใช้ใกล้ชิดองค์รัชทายาทมาหลายปี เขาเดินทางไปพบเหอจงถึงสองครั้ง และทุกครั้งหลังจากนั้นไม่นานก็จะมีคำสั่งเกี่ยวกับเสบียงหรือการเคลื่อนกำลังทหารออกมา”

หลี่เฉิงอวิ๋นวางเอกสารลงช้า ๆ ภายในห้องหนังสือเงียบลงทันที หลักฐานทั้งหมดเริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันแล้ว กรมกลาโหม... เหอจง...โกดังร้างที่หุบเขาเฮยสือ... และขันทีคนสนิทขององค์รัชทายาท… ทุกอย่างชี้ไปในทิศทางเดียวกัน

แต่ยังมีปัญหาสำคัญอยู่ข้อหนึ่ง

“เรายังไม่มีหลักฐานว่าองค์รัชทายาทเป็นผู้สั่งการโดยตรง”

หลี่เฉิงอวิ๋นกล่าวเสิ่นจื่อหยวนพยักหน้า

“หากนำเรื่องนี้ไปกราบทูลฝ่าบาทตอนนี้ องค์รัชทายาทอาจกล่าวว่าเป็นการกระทำโดยพลการของคนใต้บังคับบัญชา”

หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตาลง

“และเมื่อถึงเวลานั้น คนที่เกี่ยวข้องอาจถูกกำจัดเพื่อปิดปาก”

เสิ่นจื่อหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เช่นนั้นเราต้องหาหลักฐานเพิ่มเติม”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“ใช่”

เขามองเอกสารตรงหน้า ก่อนกล่าวช้า ๆ

“ข้าต้องการหลักฐานที่ทำให้องค์รัชทายาทไม่สามารถปฏิเสธได้อีก”

เสิ่นจื่อหยวนประสานมือ

“กระหม่อมจะช่วยท่านตรวจสอบจนถึงที่สุด”

หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้าแต่ในใจกลับรู้ดีว่าเรื่องนี้อันตรายกว่าที่คิด เพราะหากองค์รัชทายาทรู้ว่าพวกเขากำลังเข้าใกล้ความจริง... ฝ่ายนั้นย่อมไม่ยอมนั่งรอความพ่ายแพ้แน่นอน และเมื่อคนที่ถูกต้อนจนมุมเริ่มลงมือ...สิ่งที่ตามมาอาจไม่ใช่เพียงการแย่งชิงอำนาจในราชสำนักอีกต่อไป แต่เป็นอันตรายที่อาจมาถึงคนในครอบครัวของพวกเขาโดยตรง

หลี่เฉิงอวิ๋นมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ดูเหมือนตำหนักบูรพาจะซุกซ่อนแผนการมากกว่าที่ข้าคิดเอาไว้มาก”

ภายในตำหนักบูรพา บรรยากาศเงียบสงัดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คน องค์รัชทายาทประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร พระพักตร์ที่เคยสง่างามยามนี้กลับเคร่งขรึม ดวงเนตรทอดมองรายงานลับในพระหัตถ์ ก่อนจะค่อย ๆ ขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับย่น

“พวกมันพบโกดังที่หุบเขาเฮยสือแล้วหรือ”

น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้บุรุษในชุดขุนนางที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าก้มศีรษะต่ำลงอีก

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเหอจงเล่า”

“ยังไม่มีความเคลื่อนไหวผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ แต่คนของอ๋องหกกำลังจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด”

องค์รัชทายาทหัวเราะอย่างเย็นชา

“เสด็จอาหกของข้าช่างมีความสามารถเสียจริง”

พระองค์วางกระดาษที่ถูกขยำลงบนโต๊ะ

“เพิ่งแต่งงานได้ไม่กี่วันก็ยังไม่ยอมอยู่อย่างสงบ กลับมายุ่งเรื่องของข้าอีกจนได้”

ขันทีคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างรีบกล่าว

“องค์รัชทายาท กระหม่อมคิดว่าควรหยุดการเคลื่อนย้ายเสบียงชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”

“หยุดหรือ”

องค์รัชทายาทหันขวับ

“เจ้าคิดว่าหยุดแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบหรือ”

ขันทีรีบคุกเข่าลง

“กระหม่อมมิกล้า”

“ตอนนี้พวกมันพบโกดังแล้ว อีกไม่นานย่อมตรวจสอบมาถึงเหอจง และจากเหอจงก็จะมาถึงเจ้า”

องค์รัชทายาทชี้ไปยังขันทีคนสนิท

“หากเจ้าถูกจับ เจ้าคิดว่าจะทนการสอบสวนได้กี่วัน”

ขันทีหน้าซีดเผือด

“กระหม่อมยอมตายถวายชีวิต ไม่มีทางซัดทอดพระองค์เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ”

องค์รัชทายาทมองเขาอย่างเย็นชา

“ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status