บทที่ 66 กับดัก

องค์รัชทายาทจ้องมองขันทีผู้นั้นด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงหันไปถามองครักษ์ที่คุกเข่าอยู่

“เรื่องเสิ่นจื่อเวยเป็นอย่างไร”

“พระชายาอ๋องหกยังคงอยู่ภายในจวนเป็นส่วนใหญ่พ่ะย่ะค่ะ บางครั้งออกไปซื้อของหรือเยี่ยมจวนแม่ทัพ แต่ทุกครั้งมีองครักษ์ติดตาม”

องค์รัชทายาทหรี่ตาลง

“เสิ่นจื่อเวย...”

เขาจำได้ดีว่า สตรีผู้นี้เคยหลงใหลซ่งเจียหมิงจนไม่สนใจสิ่งใด แต่หลังจากถูกซ่งเจียหมิงปฏิเสธกลางงานเลี้ยง นางกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่เพียงยอมรับพระราชทานสมรสกับอ๋องหก แต่ยังทำให้แผนการของมู่หลิงซีและหลินซีอินล้มเหลว ที่สำคัญ นางยังได้รับความโปรดปรานจากหลี่เฉิงอวิ๋นเป็นอย่างมาก

“เสด็จอาหกไม่เคยมีจุดอ่อน”

องค์รัชทายาทตรัสช้า ๆ

“แต่ตอนนี้เขามีแล้ว”

ขุนนางผู้นั้นเงยหน้าขึ้น

“องค์รัชทายาทหมายถึง...”

“พระชายาของเขา”

องค์รัชทายาทแค่นเสียงหัวเราะ

“หากเสิ่นจื่อเวยตกอยู่ในอันตราย เจ้าคิดว่าเสด็จอาหกจะยังนั่งอยู่ในเมืองหลวงได้หรือ”

ขุนนางนิ่งไปครู่หนึ่ง

“แต่พระชายาอ๋องหกมีองครักษ์คุ้มกันมากมายนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ต้องทำให้นางออกจากจวนด้วยตนเอง”

องค์รัชทายาทหยุดเล็กน้อยก่อนรอยยิ้มเย็นชาจะปรากฏขึ้น

“ข้าได้ยินว่านางเคยชอบซ่งเจียหมิงมากมิใช่หรือ”

ขุนนางรีบพยักหน้า

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ดี”

องค์รัชทายาทกล่าว

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ให้ซ่งเจียหมิงช่วยเชิญนางออกมา”

...สองวันต่อมา ภายในจวนตระกูลซ่ง ซ่งเจียหมิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องหนังสือ แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ตัวอักษรตรงหน้าก็ไม่อาจเข้าสู่สมองได้เลย

ตั้งแต่วันที่ไปพบหลินซีอิน เขาก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะจัดการความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับนางอย่างไร เขายอมรับว่าตนเองยังมีความผูกพัน แต่ความเชื่อใจที่เคยมีกลับไม่อาจฟื้นคืนได้ง่าย ๆ ขณะกำลังครุ่นคิด บ่าวรับใช้คนสนิทก็รีบเดินเข้ามา

“คุณชาย! มีแขกมาขอพบขอรับ”

ซ่งเจียหมิงขมวดคิ้ว

“ผู้ใดกัน”

บ่าวรับใช้ลังเล ก่อนยื่นป้ายหยกชิ้นหนึ่งให้ เมื่อเห็นลวดลายบนป้ายหยก สีหน้าของซ่งเจียหมิงก็เปลี่ยนไปทันที

“คนจากตำหนักบูรพาหรือ”

“ขอรับ”

ซ่งเจียหมิงรีบลุกขึ้น

“พาเขาไปห้องรับแขก”

“ขอรับ”

ไม่นานนัก บุรุษวัยกลางคนในชุดผ้าไหมสีเทาก็เดินเข้ามา เขามีใบหน้าธรรมดา แต่ดวงตากลับเฉียบคมผิดจากคนทั่วไป

“คุณชายซ่ง”

ชายผู้นั้นประสานมือซ่งเจียหมิงรีบคำนับตอบ

“ไม่ทราบว่าท่านมีธุระใด”

บุรุษผู้นั้นยิ้มบาง ๆ

“ข้ามาแทนผู้มีฐานะสูงส่งท่านหนึ่ง”

ซ่งเจียหมิงชะงัก

“องค์รัชทายาทหรือ”

ชายผู้นั้นไม่ตอบตรง ๆ เพียงหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกจากแขนเสื้อ

“คุณชายซ่งอ่านก่อนเถิด”

ซ่งเจียหมิงรับมาเปิดอ่าน แต่เมื่อเห็นข้อความภายใน ใบหน้าของเขาก็ซีดลงทันที จดหมายกล่าวถึงข้อกล่าวหาเรื่องการติดต่อค้าขายโดยมิชอบของญาติคนหนึ่งในตระกูลซ่ง ยังมีรายชื่อร้านค้าและหลักฐานทางบัญชีที่อาจทำให้คนในครอบครัวถูกสอบสวน

“นี่หมายความว่าอย่างไร”

ซ่งเจียหมิงถามเสียงต่ำ บุรุษผู้นั้นยิ้มออกมา

“หมายความว่าตระกูลซ่งกำลังตกอยู่ในอันตราย แต่หากคุณชายยอมช่วยเหลือเรื่องเล็กน้อย เรื่องเหล่านี้ก็อาจไม่ถูกนำขึ้นมาสอบสวน”

ซ่งเจียหมิงกำจดหมายแน่น

“ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร”

“ไม่ยาก”

ชายผู้นั้นกล่าว

“เพียงเชิญพระชายาอ๋องหกออกมาพบ”

ซ่งเจียหมิงเงยหน้าขึ้นทันที

“เสิ่นจื่อเวยหรือ”

“ใช่”

“เหตุใดต้องเป็นนาง”

บุรุษผู้นั้นยิ้ม

“คุณชายไม่จำเป็นต้องรู้”

ซ่งเจียหมิงขมวดคิ้ว

“ตอนนี้นางเป็นพระชายาอ๋องหกแล้ว ข้าจะไปเชิญนางออกมาพบได้อย่างไร”

“ข้าได้ยินว่านางเคยมีใจให้คุณชาย”

“นั่นเป็นเรื่องในอดีต”

ซ่งเจียหมิงกล่าวทันที

“ตอนนี้นางแต่งงานแล้ว”

บุรุษผู้นั้นเลิกคิ้ว

“เช่นนั้นคุณชายก็ยิ่งควรช่วย หากนางยังมีความรู้สึกเก่า ๆ หลงเหลืออยู่บ้าง ย่อมไม่ปฏิเสธการพบกัน”

ซ่งเจียหมิงมองเขาด้วยสายตาระแวง

“ท่านคิดจะทำอะไรกับนาง”

ชายผู้นั้นยิ้มบาง ๆ

“เพียงต้องการให้นางเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง หลังจากนั้นจะมีคนจัดการต่อเอง”

คำตอบนั้นทำให้ซ่งเจียหมิงรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

“ข้าไม่ทำ!”

บุรุษผู้นั้นไม่ได้แสดงความโกรธ แต่กลับหัวเราะเบา ๆ

“คุณชายซ่ง”

เขาชี้ไปยังจดหมายในมืออีกฝ่าย

“ก่อนปฏิเสธ ท่านควรคิดถึงบิดามารดาและคนทั้งตระกูลให้ดี”

ซ่งเจียหมิงกำหมัดแน่น

“ท่านกำลังข่มขู่ข้าหรือ”

“ข้าเพียงเตือนด้วยความหวังดี”

ชายผู้นั้นกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หากเรื่องบัญชีการค้าของตระกูลซ่งถูกนำขึ้นสอบสวน เกรงว่าบิดาของท่านคงรักษาตำแหน่งเอาไว้ไม่ได้”

“และหากมีการยึดทรัพย์...”

เขาหยุดเล็กน้อย

“คนทั้งจวนอาจต้องเดือดร้อนเพราะการตัดสินใจของคุณชายเพียงคนเดียว”

ซ่งเจียหมิงหน้าซีดเผือดบุรุษผู้นั้นหยิบกระดาษอีกแผ่นออกมา

“นี่คือข้อความที่คุณชายต้องส่งให้พระชายาอ๋องหก”

ซ่งเจียหมิงรับมาอย่างจำใจ เมื่ออ่านจบ เขาก็ขมวดคิ้ว

“ให้ข้าบอกว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหลินซีอินจะบอกกับเสิ่นจื่อเวย...”

“ถูกต้อง”

“แล้วให้นางเดินทางไปยังศาลาริมแม่น้ำนอกเมือง”

“ใช่”

ซ่งเจียหมิงเงยหน้าขึ้น

“เหตุใดต้องเป็นนอกเมือง”

บุรุษผู้นั้นยิ้ม

“เพราะมีบางเรื่องไม่เหมาะจะพูดในที่สาธารณะ”

ซ่งเจียหมิงนิ่งงัน เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ดีว่าการเชิญพระชายาอ๋องหกออกไปยังสถานที่เปลี่ยวด้วยข้ออ้างเช่นนี้ผิดปกติเพียงใด แต่เมื่อคิดถึงบิดามารดาและคนในตระกูล ความกลัวก็ทำให้เขาไม่กล้าปฏิเสธอีก

“ข้าจะส่งจดหมายไปให้นาง”

เขากล่าวเสียงต่ำ

“แต่ข้าไม่รับประกันว่านางจะยอมมา”

บุรุษผู้นั้นยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ขอเพียงคุณชายทำหน้าที่ของตนเองก็พอ”

ภายในจวนอ๋องหก เสิ่นจื่อเวยกำลังนั่งอ่านสมุดบัญชีรายจ่ายของห้องครัวอย่างสบายใจ หลังจากรับหน้าที่ดูแลเรื่องภายในจวน นางก็พบว่าการเป็นพระชายาเอกไม่ได้ยากอย่างที่คิด

พ่อบ้านฉินมีความสามารถ หลัวมามาก็ละเอียดรอบคอบ ส่วนบ่าวรับใช้ส่วนใหญ่ล้วนปฏิบัติหน้าที่อย่างเรียบร้อย นางจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวทุกเรื่อง เพียงตรวจสอบบัญชีและจัดการเรื่องสำคัญเป็นครั้งคราวก็เพียงพอแล้ว

“พระชายาเพคะ”

ชิงเถาเดินเข้ามาพร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง

“มีคนส่งจดหมายมาให้เพคะ”

เสิ่นจื่อเวยเงยหน้า

“จากผู้ใด”

ชิงเถาลังเล

“คุณชายซ่งเจ้าค่ะ”

ปลายพู่กันในมือเสิ่นจื่อเวยหยุดชะงัก

“ซ่งเจียหมิงหรือ”

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวขมวดคิ้ว

“เขาส่งจดหมายมาหาข้าทำไม”

ชิงเถาส่ายหน้า

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”

เสิ่นจื่อเวยรับจดหมายมาเปิดอ่าน ข้อความภายในไม่ยาวนัก ซ่งเจียหมิงกล่าวว่ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับหลินซีอินต้องการจะบอกนาง และขอให้นางเดินทางไปพบที่ศาลาริมแม่น้ำนอกเมืองในวันรุ่งขึ้น โดยกำชับว่าไม่ควรให้ผู้อื่นล่วงรู้ เสิ่นจื่อเวยอ่านจบก็หัวเราะออกมาทันที

“ชิงเถา”

“เพคะ”

“เจ้าคิดว่าซ่งเจียหมิงเสียสติไปแล้วหรือไม่”

ชิงเถาชะงัก เสิ่นจื่อเวยยื่นจดหมายให้สาวใช้ดู

“เขาขอให้ข้าออกไปพบนอกเมือง อีกทั้งยังบอกว่าไม่ควรให้ผู้ใดรู้”

ชิงเถาเบิกตากว้าง

“คุณชายซ่งคิดอะไรอยู่กันแน่เพคะ”

เสิ่นจื่อเวยหัวเราะ

“นั่นสิ”

นางวางจดหมายลงบนโต๊ะ

“ตอนนี้ข้าเป็นพระชายาอ๋องหกแล้ว ต่อให้ข้ายังไม่ได้แต่งงาน ข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องแอบไปพบเขาในสถานที่เปลี่ยวร้างและห่างไกลเช่นนั้น”

ชิงเถาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“จริงเพคะ”

เสิ่นจื่อเวยหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนกล่าวอย่างสบายใจ

“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่คิดว่าซ่งเจียหมิงจะมีเรื่องใดสำคัญจนถึงขั้นต้องเรียกข้าออกไปพบ เรื่องของหลินซีอินก็ไม่เกี่ยวกับข้าอีกแล้ว”

นางมองจดหมายอีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ จางหายไป เดี๋ยวก่อน... ศาลาริมแม่น้ำนอกเมือง ใช้ซ่งเจียหมิงเป็นคนส่งจดหมาย? ความทรงจำบางอย่างจากนิยายต้นฉบับผุดขึ้นมาในศีรษะทันที

ในเรื่อง บุปผาเคียงหทัย เคยมีเหตุการณ์ที่ตัวละครฝ่ายร้ายใช้คนรักเก่าเป็นเครื่องมือล่อศัตรูออกจากเมือง แม้รายละเอียดจะแตกต่างจากสถานการณ์ตรงหน้า แต่รูปแบบกลับคล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาด

หรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง คนที่อยู่เบื้องหลังต้องการใช้นางเป็นเหยื่อล่อหลี่เฉิงอวิ๋น ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้ เพราะช่วงนี้หลี่เฉิงอวิ๋นกำลังตรวจสอบเรื่องเสบียงชายแดนและคนของตำหนักบูรพา หากมีคนต้องการให้เขาหยุดการสืบสวน การจับตัวพระชายาของเขาย่อมเป็นวิธีหนึ่ง

เสิ่นจื่อเวยวางถ้วยชาลงก่อนกล่าวออกมาในทันที

“ชิงเถา”

“เพคะ”

“ไปเชิญท่านอ๋องมา”

ชิงเถาชะงัก

“บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษา”

เสิ่นจื่อเวยยิ้มบาง ๆ

“ดูเหมือนจะมีคนคิดว่าข้ายังเป็นสตรีโง่เขลาที่ยังหลงรักซ่งเจียหมิงอยู่”