สิ้นลาย – 09/1 แมวน้อยจนมุม

ความร้อนใจจากบทสนทนาในช่องแชต ทำให้ขวัญใจรีบนั่งรถมาหาฌานินยังคอนโดเพื่อฟังชัด ๆ อีกทีว่าสิ่งที่พิมพ์คุยก่อนหน้า มันคือความรู้สึกจริง ๆ ที่อยากทำและเธอก็ไม่สบายใจเลย เหมือนเป็นเพราะความคิดบ้า ๆ ของตัวเอง ทำให้เพื่อนคล้อยตามอย่างนี้

“แกคิดใหม่คิดดี ๆ สิฌา”

“ไม่เห็นต้องแตกตื่นขนาดนี้เลยขวัญใจ” ฌานินหันมองเพื่อน ที่ตั้งแต่มาถึงก็พูดให้เธอคิดมากเกินสิบรอบเข้าไปแล้ว

“โอ๊ย!! แกเป็นแบบนี้อีกแล้ว บทจะรั้นก็ดื้อจริง ๆ”

เสียงถอนหายใจหลุดออกมาจากอกของขวัญใจ เห็นฌานินท่าทางใสซื่อแต่บางครั้งไม่ใช่เลย หากคิดจะทำอะไรแล้วก็ห้ามแทบไม่ฟังเป็นคนคล้ายหัวอ่อนแต่กลับรั้นจนถึงที่สุด

“ชีวิตมันเป็นแบบนี้นี่ ช่างเถอะ ฌาอยากหนีจากความวุ่นวายของพ่อกับพวกเจ้าหนี้แล้ว” เธอตอบปัดออกมาเหมือนหมดแรงเหนื่อยหน่ายกับชีวิตแล้ว อยากหนีจากความรู้สึกกดดันตรงนี้หนีไปจากความหวาดระแวงเวลาออกไปข้างนอก

“รู้ได้ยังไงว่าถ้าเป็นเด็กพี่คลื่นแล้วจะดีขึ้น หมายถึงความรู้สึกแกน่ะมั่นใจเหรอจะไม่หลงรักเขา คนเจ้าชู้มันรู้วิธีทำให้เหยื่อติดกับดักนะ” เสียงขวัญใจเต็มไปด้วยความกังวล ย้ำเตือนให้เพื่อนคิดถี่ถ้วนมากกว่านี้ บางทีการตัดสินใจชั่ววูบอาจจะเป็นพันธนาการรัดตัวแน่นจนดิ้นไม่หลุดในอนาคต

“…” ฌานินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาวูบไหวกับความจริงที่เพื่อนพูด คนเจ้าชู้มักจะรู้วิธีทำให้เหยื่อติดกับดัก แต่สำหรับเธอตอนนี้เต็มใจเดินไปในกับดักนั้นด้วยตัวเอง

“พี่มันดูสนใจขนาดนั้น อิขวัญทุบโต๊ะเลยว่าแกผ่านไปเป็นเด็กเขาได้ง่าย ๆ แน่นอน เขาช่วยได้แน่เรื่องนั้น แต่ฌานิน แกมั่นใจแค่ไหนว่าจะไม่หวั่นไหว”

“อะไรของขวัญเนี่ย ตอนแรกก็เหมือนจะสนับสนุน”

“ฮือ!! ฉันเปลี่ยนคำพูดแล้ว ถ้าแกเอาตัวเองถลำลึกลงไป มันยากนะที่จะถอนตัวขึ้นมา” ขวัญใจยกมือกอดอก ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เธอกลัวว่าวันข้างหน้าเพื่อนรักจะถูกผูกติดด้วยสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกมากกว่าข้อแลกเปลี่ยนจนหาทางออกไม่เจอ

“ขวัญอย่าเพิ่งคิดไปไกลเลย ตอนนี้ฌายังไม่ได้คุยกับเขา”

“แต่เดี๋ยวแกก็คุยถูกไหม?”

“… อื้อ”

ขวัญใจเบ้หน้าพยายามพูดให้เพื่อนเปลี่ยนความคิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล เธอเดินไปนั่งบนโซฟาหยิบเอายาดมออกมายัดเข้าจมูก หากวันข้างหน้าฌานินเจ็บปวดกับเส้นทางที่เลือกขึ้นมา ตัวของเธอเองคงรู้สึกผิดไปด้วยที่จุดประกายกระตุ้นความคิดไม่เข้าท่านี้

“ปลดบล็อกแล้วแชตไปตอนนี้เลยขวัญว่าเขาจะตอบไหม”

“เดี๋ยวฌาแกใจเย็นก่อน” ขวัญใจถึงกับต้องสูดยาดมเข้าลึก ๆ เต็มปอด อาการของเธอตอนนี้เหมือนคนใกล้เป็นลมแล้วจริง ๆ

“หรือว่าขวัญชอบพี่คลื่นจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นฌาจะไม่ทำแบบนี้”

“ไม่ใช่ ฉันก็หวีดผู้ชายทุกคนที่หล่อนั่นแหละ แกไม่ชินหรือไง ขนาดพี่นับฉันยังตามกรี๊ดเลย” เธอตอบปัดตามประสาผู้หญิงเจอหนุ่มหล่อก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแต่อาการที่แสดงออกอาจจะมากกว่าคนปกติทั่วไปเท่านั้นเอง

“ที่ฉันห้ามเพราะห่วงแค่นั้นเลย”

“อื้อ เข้าใจว่าห่วง ถ้าเช่รู้เข้าก็ต้องช่วยขวัญห้ามอีกแรงแน่ ๆ”

“แกดูชิลล์จัง ดูเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ดูฉันสิจะเป็นลมอยู่แล้ว”

ฌานินยิ้มบ้าง ๆ ภายนอกแตกต่างลิบลับจากความวุ่นวายในใจที่กำลังตีกันไม่หยุด ใช่ว่าเธอจะไม่คิดอะไรเลยสักอย่าง การยอมเอาชีวิตไปอยู่ในกรงของใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย มันไม่ต่างจากการแลกอิสระของตัวเองกับพันธะที่ยังไม่รู้จุดจบ

แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเทียบกับการถูกจับไปเป็นเมียเสี่ยจรันที่ไม่เคยเห็นหน้าและดูท่าว่าจะอายุมากเกินสี่สิบ เธอก็ยังเลือกทางนี้เพราะอย่างน้อยมันคือทางที่เลือกเอง

คนที่ไม่เคยเจอจะถูกใจเท่าคนที่เธอเคยเลือกได้ยังไง ถึงจะอันตรายแค่ไหนก็ยังน่าพอใจกว่าการถูกยัดเยียด

“ฌาตัดสินใจแล้ว”

“ก่อนตัดสินใจ แกต้องคิดด้วยว่าจะรับมือไหวแน่ใช่ไหม เขาดูร้ายเลยนะ เสือตัวพ่อนะนั่น”

ติ๊ง~ แจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่วางเอาไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาก่อนจะมีเสียงแชตตามมาอีกรัว ๆ เท่านั้นฌานินก็รู้แล้วว่าคงเป็นข้อความจากคนที่ต้องการนำตัวเธอไปขัดดอกหนี้

ขาเรียวค่อย ๆ ก้าวไปหยุดตรงหน้าจอมือถือที่สว่างวาบ เอื้อมหยิบเครื่องขึ้นมาและข้อความบนจอก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้