สิ้นลาย - 01 โลกกลม

… เวลาผ่านไปห้าเดือน

ภายในห้องเช่าเล็ก ๆ ของตึกที่แออัดไปด้วยผู้คนและความวุ่นวาย ฌานินเลือกที่นี่เพราะค่าเช่าถูก พอจะประทังชีวิตได้ เธอหนีออกจากบ้านมาอยู่ลำพัง หลังรู้ว่าพ่อคิดจะจับตัวเองไปขายให้เสี่ยเจ้าของบ่อน ทว่าลึก ๆ ในใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะสุขภาพของพ่อไม่แข็งแรงนัก

ดวงตากลมทอดมองเพดานของห้องด้วยความว่างเปล่า พลันนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อห้าเดือนก่อน

“ไปขึ้นรถ”

“พะ พ่อ ฌา อึก~ ฌาไม่บริสุทธิ์แล้ว”

“ว่ายังไงนะ!!”

“ไหนแกบอกว่าลูกสาวบริสุทธิ์ แบบนี้เท่ากับย้อมแมวขายให้เสี่ย ไม่กลัวเงาหัวไม่มีหรือไง”

หลังจากวันนั้น เธอหนีออกจากบ้าน เพราะหากอยู่ต่อก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะถูกขายให้ใครอีก เวลานั้นคนเดียวที่ฌานิน

คิดถึงสุดหัวใจคือแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว

หลังแม่เสีย พ่อก็จมอยู่กับเหล้าอย่างหนัก ก่อนถูกชักชวนให้เข้าไปเล่นการพนันในบ่อน จากบ้านที่เคยมีฐานะพอสมควร ตอนนี้แทบไม่เหลือสมบัติอะไร

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ร่างเล็กยังมีอยู่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากไป เธอใช้มันเป็นทุนเล็ก ๆ เพื่อส่งเสียตัวเองเรียน

และแหวนเพชรที่ไม่กล้าตัดสินใจขาย เพราะเป็นของสำคัญที่แม่หวงแหน

เรื่องราวอัปยศที่เคยทำลงไปเมื่อห้าเดือนก่อน ฌานินพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ลืม อย่าได้หวนคิดถึงอีก

ทว่าภาพเหล่านั้นกลับชัดเจนในความทรงจำ

เธอยังจำได้ทุกอย่างทั้งแววตาเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อ แม้กระทั่งน้ำเสียงของเขา ชายที่ถูกเลือกให้เป็นคนแรกผ่านแอปฯ หาคู่

แชตกลุ่ม

ปอร์เช่: เบื่อว่ะ ปิดเทอมทีไร เหงาฉิบ เบื่อหน้าไอ้เปอร์

ขวัญใจ: พี่คูเปอร์ พี่ชายนายใช่ไหม ที่เคยเล่า

ปอร์เช่: ใช่

เสียงแจ้งเตือนแชต เรียกให้มือเรียวหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู ก่อนจะเห็นข้อความของเพื่อนกำลังพิมพ์คุยกันอยู่ ปอร์เช่คือเพื่อนใหม่ที่เพิ่งทำความรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน เขาย้ายเข้ามาเรียนกลางเทอม จริง ๆ ทำไม่ได้แต่ได้อิทธิพลของเพื่อนพี่ชายช่วย

ส่วนขวัญใจคือเพื่อนซี้คนสนิทของฌานิน ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมอต้น

ฌานิน: บ่นอะไรเช่

ปอร์เช่: คนสวยของเช่มาแล้ว

ขวัญใจ: มันเข้ามาในกลุ่มเรา เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่ ๆ

ฌานินหัวเราะเบา ๆ แม้จะรู้จักกับปอร์เช่ไม่นานมาก

แต่ทุกคนก็สนิทกันเร็วเพื่อนของเธอคนนี้แพรวพราวใช่ย่อย เรียกว่าเสือผู้หญิงเลยก็ยังได้

ปอร์เช่: จะไปอู่กับไอ้เปอร์ สาว ๆ มีใครอยากไปเล่นอู่พี่บอลด้วยกันไหมครับผม

ขวัญใจ: ก็แค่อู่ซ่อมรถมีอะไรให้น่าไปเล่น

ปอร์เช่: ไม่รู้ซะแล้ว โซนนี้มันเด็ด

ขวัญใจ: อะไรที่ว่าเด็ด

ปอร์เช่: รู้จักลูกชายตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลไหม ถ้าไปบางทีอาจจะได้เจอ

ขวัญใจ: ถามจริง ใครบ้างจะไม่รู้จัก หล่อกันขนาดนั้น แต่แต่งงานมีครอบครัวไปแล้วนี่

ปอร์เช่: ยังเหลือคนนึงชื่อคลื่นแต่ไม่ค่อยไปที่อู่ นอกจากเอารถไปให้พี่บอลแต่ง ส่วนมากจะเจอที่สนามกับคลับโคตรจะเสือเลยคนนี้

ขวัญใจ: กรี๊ด! ฉันจำได้ เขาหล่อมาก นายรู้จักเหรอเช่

ปอร์เช่: เคยเจอบ้าง พี่คลื่นเป็นเพื่อนไอ้เปอร์

คนตัวเล็กมองแชตที่เพื่อนกำลังส่งโต้ตอบกันอยู่

เธอพิมพ์ตามไม่ทัน ทำได้แค่อ่านเงียบ ๆ กระทั่งถึงประโยคของขวัญใจที่ดูเหมือนจะตื่นเต้นกับชื่อชายคนนั้นไม่น้อยเลย

ด้วยความอยากรู้ จึงแตะนิ้วเรียวบนแป้นพิมพ์ตั้งคำถาม

ฌานิน: หมายถึงใครกันอยู่เหรอ

ขวัญใจ: นี่! ไม่สนใจโซเชียลก็เป็นงี้ ถ้าฉันไม่บอกแกจะรู้จักใครบ้าง เดี๋ยวฉันหาภาพให้ หล่อมาก

ฌานิน: ไม่ต้องส่งภาพมาก็ได้ ฌาไม่ได้บ้าผู้ชายแบบขวัญนะ

ปอร์เช่: ฮู๊ว จุกเลย

ขวัญใจ: ไม่สะเทือนหรอก เพราะเป็นความจริง ว่าแต่ไปไหมฌา อยู่ห้องน่าเบื่อจะตาย

ฌานิน: ไม่เอา ไม่รู้จักใครเลย จะไปได้ยังไง

ขวัญใจ: เผื่อดวงดีได้เจอพี่คลื่นนะแก

ฌานิน: ขวัญไปกับเช่เลย ฌาไม่ไป

ขวัญใจ: ไม่เอา ฉันอยากให้แกไปด้วย เปิดหูเปิดตาหน่อย ออกมาสังเคราะห์แสงบ้าง

ปอร์เช่: ไปด้วยกันได้ ช่วงค่ำ ๆ พวกพี่มันตั้งวงดื่มทำความรู้จักคนอื่น ๆ บ้าง หาคอนเนกชันให้ตัวเองไงฌา รวย ๆ กันทั้งกลุ่มเลยนะขอบอก

ฌานินเพ่งมองหน้าจอแชตด้วยแววตาลังเลครู่หนึ่งก่อนข้อความจากขวัญใจจะส่งมาตื๊อซ้ำอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็ตอบตกลง เพราะความจริงแล้วแทบไม่ได้ออกไปไหนเลยอย่างเพื่อนว่า

เธอเลือกเก็บตัวเงียบ หวาดกลัวว่าพ่อจะตามหาจนเจอจึงต้องใช้ชีวิตอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ โชคยังดีที่พ่อไม่เคยรู้แม้กระทั่งว่าเธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหน

#อู่รถ

ร่างเล็กจินตนาการว่าอู่รถคงเหมือนทั่วไปที่พื้นเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง กลิ่นเครื่องยนต์คละคลุ้งและมีรถหลากหลายรุ่นจอดเรียงรายรอซ่อม ทว่าเมื่อได้มาถึงแล้วกลับเปลี่ยนความคิดทันที อู่แห่งนี้ดูคล้ายโชว์รูมรถซูเปอร์คาร์หรูมากกว่า

“GTR ใครวะ”

“ไอ้คลื่น เอามาให้ทำเครื่อง”

“หมดไปเท่าไรรอบนี้?”

“สิบกว่า”

“ไม่สะเทือนมันหรอก”

“รอบก่อนมันเอา Revuelto มา ไอ้เหี้ยสี่สิบกว่าล้าน ลูกคนเล็กมันดีแบบนี้ พ่อแม่งตามใจฉิบหาย”

เสียงสนทนาของชายหนุ่มสองคนเอ่ยถึงบุคคลที่เป็นทายาทมหาเศรษฐี และเจ้าของสนามแข่งใหญ่ที่สุดในประเทศ ไม่นานนัก สายตาทั้งคู่ก็หันไปโฟกัสยังกลุ่มเด็กรุ่นน้อง กำลังเดินเข้ามาพร้อมเพื่อนสาวหน้าตาน่ารัก

“ตาเยิ้มเลยนะมึง เก็บอาการด้วย”

ปอร์เช่จ้องคูเปอร์ พี่ชายของตัวเองที่กำลังมองเพื่อนข้างกายเขาตาเยิ้ม เขาไม่เคยพาฌานินและขวัญใจมาแนะนำให้รู้จัก

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่ได้เจอ

หางตาของปอร์เช่เหลือบไปเห็นซูเปอร์คาร์รุ่นพิเศษ GT-R50 ที่มีเพียงแค่ห้าสิบคันในโลก แววตาของเขาเป็นประกายรีบถามกับเจ้าของอู่ทันที

“เชรด! รถใครวะพี่บอล ตัวแรร์หายากเลยนะนั่น”

“ของไอ้คลื่นมัน เห็นว่าวันนี้จะเข้ามาดู”

“โห เอาจริงดิ พี่คลื่นเก็บตัวแรร์ทุกรุ่นเลยเหรอวะ”

“เออ เหมือนไอ้ล่านั่นแหละ แต่บางรุ่นมันก็แข่งชนะ

แล้วได้มา”

“สุดเกินพี่”

“พาเพื่อนไปรอในห้องรับรองก่อน” บอล เจ้าของอู่ใหญ่หันมองสาว ๆ ที่มากับเด็กรุ่นน้อง แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มใจดี

“ไม่ต้องเกร็ง พวกพี่ใจดี”

ปอร์เช่พาเพื่อนทั้งสองคนเดินเข้าไปยังห้องกระจกใสที่สามารถมองเห็นด้านนอกได้ ก่อนจะบอกให้นั่งรอก่อน เพราะเขาจะออกไปสูบบุหรี่ และพูดคุยกับเหล่ารุ่นพี่ที่รู้จัก

“แก พี่คลื่นจะเข้ามา” ขวัญใจเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ กระทั่งอยู่สองคนกับเพื่อนสนิทเธอจึงโพล่งออกมา แววตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าวันนี้จะได้เจอกับหนุ่มหล่อที่คอยตามหวีดมานาน

“อือ” ฌานินตอบอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น เนื่องจากไม่รู้จักคนที่เพื่อนกำลังพูดถึง

“แกจะเฉยชาไปไหนเนี่ย ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขบ้างสิฌา ออกมาอยู่คนเดียวแล้ว มันไม่สบายใจเลยหรือไง”

“เปล่า… มันก็สบายใจกว่าอยู่บ้าน” ใบหน้าสวยก้มลงมือคู่น้อยค่อย ๆ กำเข้าหากัน

“แต่บางครั้งฌาก็ห่วง พ่อสุขภาพไม่ดี”

“นึกถึงวันที่พ่อแกทำแบบนั้นสิ นึกถึงความเจ็บปวด”

“เพราะแบบนั้น ฌาถึงไม่กลับไป”

ขวัญใจมองเพื่อนสนิทด้วยความเห็นใจ ชีวิตของฌานินนั้นน่าสงสาร ครอบครัวที่ควรเป็นเซฟโซนกลับกลายเป็นขุมนรกที่คอยฉุดดึงลงไปเรื่อย ๆ จนต้องดิ้นรนหนีออกมาอยู่ตัวคนเดียวอย่างนี้ เธอรับรู้ปัญหามาตลอดแต่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ นอกจากคอยให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ และให้คำแนะนำ

เสียงถอนหายใจของร่างเล็กหลุดออกจากอกเฮือกใหญ่ ใบหน้าสวยค่อย ๆ หันมองออกไปด้านนอกกระจกใส กลุ่มชายหลายคนกำลังยืนสูบบุหรี่พูดคุยกัน บ้างก็ช่วยกันซ่อมรถ ก่อนจะสะดุดตากับซูเปอร์คาร์คันหรูสีดำ ที่เพิ่งขับเข้ามาจอดภายในอู่

“แก!! พี่คลื่น ใช่จริง ๆ ด้วย” เสียงตื่นตระหนกปนสะดีดสะดิ้งของขวัญใจดังขึ้น เมื่อเห็นชายตัวสูงรูปร่างหน้าตาดีราวกับไม่มีอยู่จริงบนโลกเปิดประตูก้าวลงจากรถหรู รีบหันไปเขย่าแขนเพื่อนสนิทที่นั่งข้างกันแรง ๆ พลางพูดรัวไม่หยุด

“กรี๊ด!! หล่อมาก ทำไมหล่อขนาดนี้ โอ๊ย! อีขวัญอยากถวายตัวให้”

ฌานินได้ยินเสียงเพื่อนพูดข้างหูทุกประโยค ทว่าตอนนี้ร่างกายของเธอคล้ายถูกแช่แข็ง แม้จะมองเห็นชายที่เพื่อนกำลังกรี๊ดกร๊าดในระยะไกล แต่กลับรู้สึกเหมือนใบหน้าและแววตาคู่นั้น อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ

ลมหายใจพลันติดขัด ก่อนจะร้อนวาบไปทั้งตัว เพราะเขาคือคนที่เธอ… ไม่มีทางลืม ผู้ชายที่เคยนัดในแอปฯ หาคู่ คนที่เธอตั้งใจเลือกมอบความบริสุทธิ์ให้… ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้น เป็นเขาจริง ๆ

แรงเขย่าจากเพื่อนสนิท ช่วยดึงฌานินที่กำลังล่องลอยอยู่กับความทรงจำเมื่อห้าเดือนก่อน ให้กลับมามีสติอีกครั้ง

“ฉันเรียกตั้งนาน ตะลึงในความหล่อพี่คลื่นใช่ไหม บอกแล้ว คนนี้น่ะหล่อจริง”

“อะ อื้อ” ฌานินรีบก้มหน้าลง เปล่งเสียงตอบแผ่วเบาในลำคอ ไม่คิดว่าคนที่เพื่อนพูดถึงจะเป็นเขา เธอเพิ่งเข้าใจคำว่า โลกกลม ก็วันนี้

“เสียอาการจนเสียงสั่นหรือไง แต่เสียใจนะคะ มาทีหลังต้องต่อคิว”

เธอแทบไม่ได้สนใจถ้อยคำของเพื่อนเลย มือเรียวค่อย ๆบีบกำแน่น เรื่องราวนั้นไม่เคยหายจากความทรงจำ ได้แต่ภาวนา ขอให้อย่าเจอเขาอีกเพราะความอับอาย

แต่ตอนนี้คนที่ไม่อยากเจอหน้ากำลังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไกล ฌานินได้แต่หวัง ว่าบางทีเขาอาจจะจำเธอไม่ได้

“คนอะไรจะหล่อขนาดนั้นเนี่ย อยากรู้จริง ๆ วาสนานี้จะเป็นของใคร”

“…”

“แก!! เขามองมาทางเราด้วย กรี๊ด! ฉันหรือเปล่า วาสนาฉันแน่ ๆ”