ตอนที่10 : แค่ความสงสาร Nc

สองร่างชายหญิงจูบกันอยู่เนิ่นนานอย่างไม่รู้จบก่อนที่ปากหนาจะถอนจูบออกเบาๆ

"คุณจะทำตอนนี้เหรอคะ" ถามเขาด้วยความประหม่า

"ฉันหิวข้าวไปกินข้าวกันเถอะ" มอร์แกนปฏิเสธทั้งที่จริงๆ อยากจะจับเธอกดลงเตียงเสียตอนนี้แต่เขาพยายามหักห้ามใจเอาไว้เพราะอยากร่วมโต๊ะกินมื้อเย็นกับเธอมากกว่า

"คุณดูอยาก..."

"ไม่ๆ ฉันจะไปกินข้าว" มอร์แกนรีบตอบปัดๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะอาหาร กุลธิดามองออกว่าเขาทรมานแก่นกายใหญ่โตออกมาจนเธอสังเกตได้ มอร์แกนกำลังข่มอารมณ์ความอยากของตัวเองเอาไว้

"มาเร็วๆ สิฉันหิวแล้ว" ควักมือเรียกเธอ ร่างบางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะรีบเดินไปที่โต๊ะอาหาร มอร์แกนถามเธอในเรื่องที่ไม่เคยรู้เธอเองก็มีหน้าที่ตอบคำถามที่เขาถาม ตลอดเวลาร่วมโต๊ะอาหารทั้งคู่ได้พูดคุยกันในเรื่องที่อีกฝ่ายไม่รู้ มอร์แกนได้พูดคุยกับเธอจนรู้สึกผ่อนคลายและลืมความรู้สึกในกามก่อนหน้าไปโดยปริยาย

"แล้วทำไมเธอไม่เรียนต่อล่ะ"

"กุลไม่มีเงินค่ะ คุณท่านส่งกุลให้เรียนจบแค่ปวช."

"นั่นก็แค่เท่ากับวุฒิม.หก ใช่ไหม ฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอก"

"ใช่ค่ะ เทียบเท่าวุฒิม.หก" มอร์แกนเสียดายความสามารถของเธอไม่น้อยถ้าเธอได้เรียนในระดับที่สูงกว่านี้อนาคตคงไปได้ไกลแน่ๆ

"แล้วแม่เธอเป็นอะไรถึงเสีย"

"ฉันถามได้ใช่ไหม" เมื่อเห็นเธอเงียบเขาจึงถามเธออย่างเกรงใจกลัวว่าจะเป็นเรื่องที่เล่าไม่ได้

"ได้ค่ะ แม่ไม่สบายค่ะแต่เพราะเป็นคนดอยไม่มีสัญชาติเลยไม่ได้การรักษาที่ดี แม่เลยเสียค่ะ" กุลธิดาก็รู้มาจากป้าแม่บ้านที่เลี้ยงเธอมาเพราะตอนแม่เสียเธอยังเด็กมากๆ แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย มอร์แกนพอได้ฟังก็รู้สึกสงสารเธอจับใจในชีวิตกุลธิดาต้องเจออะไรมามากขนาดนี้เลยงั้นหรือ

"กุลก็ไม่ค่อยรู้เรื่องแม่มากหรอกค่ะเพราะตอนที่แม่เสีย กุลยังเด็กมาก โชคดีที่มีป้าแม่บ้านเลี้ยงกุลจนโต"

"ฉันไม่น่าถามเลย" มอร์แกนรู้สึกผิดที่เห็นเธอเล่าด้วยใบหน้าเศร้าๆ

"ไม่เป็นไรค่ะ กุลทำใจได้นานแล้วค่ะ"

"เธอเก่งกว่าที่ฉันคิดนะกุลธิดา"

"เพราะกุลต้องอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ไงคะ กุลไม่ได้โชคดีแบบคนอื่นๆ ก็ต้องเข้มแข็ง" กุลธิดายิ้มให้เขาจนมอร์แกนเผลอยิ้มตามก่อนจะรีบสะบัดหัว

"ฉันคิดไม่ออกเลยนะว่าถ้าเป็นฉันจะเป็นยังไง"

"ก็แค่ทำวันนี้ให้ดีที่สุดมั้งคะ"

"นั่นสิเนอะ"

"แล้วถ้าคุณอริสกลับมาคุณจะแต่งงานกับเธอเลยไหมคะ" ถามเขาด้วยความอยากรู้

"ไม่รู้สิ" มอร์แกนเริ่มลังเล

"ถ้าไม่รังเกียจกุลขอไปร่วมงานได้ไหมคะ" เธออยากเห็นเขาในชุดเจ้าบ่าว

"ได้สิ ถ้าฉันแต่งงานฉันจะส่งการ์ดเชิญให้เธอแน่นอน"

"ขอบคุณนะคะ" เขาคงมีความสุขในวันนั้นมากแน่ๆ เธอก็จะมีความสุขที่เห็นเขามีความสุข

"เธอรู้ไหมถ้าฉันมีลูกฉันอยากได้ลูกสาวเป็นคนแรก" มอร์แกนเอ่ยออกมา

"ทำไมล่ะคะ"

"เพราะฉันคิดชื่อไว้ให้สำหรับลูกคนแรกแล้ว"

"ชื่อว่าอะไรเหรอคะ"

"มิลิน" มอร์แกนเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจเขาชอบชื่อนี้มานานแล้วและตั้งใจจะให้ลูกสาวชื่อนี้

"เพราะจังเลยค่ะ"

"แล้วเธอล่ะ"

"คะ?"

"จะตั้งชื่อลูกว่าอะไร" ถามเธอกลับด้วยความอยากรู้

"ไม่รู้สิคะกุลคงให้พ่อของลูกตั้งให้"

"เธอนี่แปลกจริงๆ” มอร์แกนอมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดู

ของเธอ วันนี้เป็นวันแรกในรอบสองปีที่เขาและเธอได้คุยกันมากขนาดนี้

"แต่คงไม่มีใครมารักผู้หญิงแบบกุลหรอกค่ะ"

"อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ ฉันเชื่อว่าสักวันเธอจะมีครอบครัวที่อบอุ่น"

"กุลก็หวังว่าแบบนั้นนะคะ" ก็ได้แค่หวังใครจะมารักผู้หญิงแบบเธอ ผู้หญิงที่เป็นนางบำเรอให้คนอื่นไม่มีใครลดตัวลงมารักคนแบบเธอหรอกเธอรู้ตัวและทำใจมานานแล้ว

"ต้นปีหน้าฉันมีวันหยุดยาว"

"ค่ะ" เธอรู้อยู่แล้วเพราะมันเป็นวันปีใหม่ไม่ว่าใครก็มีวันหยุดทั้งนั้น

"ฉันอยากไปทะเล ไปด้วยกันหน่อยสิ"

"คะ?" ร่างบางตกใจตาโต

"ไปทะเลกันเถอะ"

"ไม่ดีมั้งคะ ถ้าใครเห็นเขาคงไม่ดีแน่ๆ” เธอกลัวคนอื่นจะเห็นเธอกับเขาเข้า

"ไปต่างจังหวัดคงไม่เจอคนรู้จักหรอก" เขาแค่อยากไปเที่ยวไปผ่อนคลายบ้าง นั่งฟังเสียงคลื่นกระทบหาดทรายคงจะดีกว่านั่งฟังเสียงรถบีบแตรในกรุงเทพ

"ก็ได้ค่ะ" กุลธิดาดีใจยิ้มจนแก้มปริที่จะได้ไปเที่ยวกับเขา แต่กลัวว่าการไปเที่ยวทะเลกับเขาจะเหมือนตอนที่ไปห้างคือการที่แยกกันเที่ยวต่างคนต่างอยู่ทำเป็นไม่รู้จักกัน เธอไม่ต้องการแบบนั้นเธออยากอยู่ใกล้ๆ เขา

ในห้องที่กำลังลุกโชนด้วยความร้อนแรงของทั้งสองคน บนเตียงกว้างมีชายหญิงกำลังจูบกันนัวเนียร่างบางค่อยๆ เอนกายลงนาบกับเตียงนุ่มตามด้วยร่างหนาทับอยู่ด้านบน

"ถอดหน่อยนะ" มอร์แกนค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าของเธอออกอย่างเบามือผิดแปลกไปจากทุกครั้งอย่างเห็นได้ชัด

"อื้ม!" กางเกงขาสั้นถูกถอดออกไปจนพ้นทางตามด้วยชั้นในตัวจิ๋ว ร่างกายเปลือยเปล่ากับผิวขาวๆ ที่มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ ตามตัวมันยิ่งหน้ามอง

"ยกขาขึ้นหน่อย" มือหนาจับขาเรียวยกขึ้นอย่างเบามือ ใบหน้าคมก้มลงสูดดมความจากดอกไม้ที่มีน้ำซึมเล็กน้อยตรงหน้า

"แผล็บ"

"อ๊ะ" สะดุ้งตัวโยนเมื่อลิ้นหนาเลียเบาๆ ที่ส่วนนั้นของเธอ ร่างบางขมิบตอดรัดลิ้นของเขาที่ห่อเล็กและแหย่เข้าไปในรูสวาท น้ำหวานไหลซึมออกมาจนส่วนนั้นแฉะเปียกชายหนุ่มไม่รอช้าเร่งละเลงลิ้นจนทั่วปาดเลียน้ำหวานที่ทยอยไหลออกมา

"อู๊ย...สะ...อ๊ะ...เสียว"

"ยกขาขึ้นอีกหน่อยนะ" คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจับขาเรียวยกขึ้นพาดบ่าแกร่งของตัวเอง บัดนี้ภาพตรงหน้าที่เห็นเนินอูบอูนของเธอกำลังผลิตน้ำหวานออกมามันช่างชวนมองจนไม่อยากละสายตา กุหลาบงามแม้จะบวมช้ำเล็กน้อยแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเป็นอะไรที่งดงามมาก

"อ๊ะ...อื้ม" คนตัวเล็กเกร็งตัวเมื่อแก่นกายใหญ่เริ่มสอดเข้ามาช้าๆ อย่างใจเย็น มังกรยักษ์ค่อยๆ คืบคลายเข้าถ้ำแคบอย่างยากลำบากแต่ในที่สุดก็เข้าไปได้

"ฟัค!...โคตรเสียว...อ๊า" มอร์แกนไม่อยากจะเชื่อว่าเขามีอะไรกับเธอแทบทุกวันแต่ทำไมช่องทางรักถึงได้รัดแน่นขนาดนี้

"อื้อ...อ๊ะ...อ๊า" คนตัวโตเริ่มขยับช้าๆ แต่หนักหน่วง จังหวะหนักแน่นจนเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นลั่นห้อง

"แน่นมาก...โอ๊ว...เยส"

"อ๊า...อ๊ะ...อู๊ย!" เริ่มขยับได้ไม่นานคนตัวเล็กก็ร้องจะออกเสียแล้วอาจเพราะค้างคาจากตอนที่เขาใช้ลิ้นกับเธอ

"เยส...อ๊า"

"อู๊ย...อ๊า!" เสียงหวานครางลั่นก่อนเกร็งกระตุกถี่ๆ จนตัวโยน มอร์แกนหยุดขยับเพื่อให้อีกคนได้ปลดปล่อยสักพัก

"ต่อเลยนะ" เมื่อเห็นเธอนิ่งแล้วจึงเริ่มขยับต่อในจังหวะที่ทั้งถี่และรัว

"อ๊ะๆ ๆ ๆ เสียวว"

"โคตรแน่น...อ๊า...เยส" คนตัวสูงด้านบนหลับตาครางลั่นสองมือหนาจับขาเรียวที่พาดบ่าของตนเองไว้มั่น คนใต้ร่างที่อยู่ท่านี้นานๆ เริ่มเมื่อยแต่ไม่กล้าบอกเขา

"อ๊า...อ๊ะ"

"เปลี่ยนท่าหน่อยนะ...อืม" ว่าจบก็จับขาเรียวลงก่อนจะจับคนตัวเล็กพลิกคว่ำหน้า ร่างบางนอนหน้าแนบกับที่นอนมือกำผ้าปูที่นอนแน่น สะโพกสวยยกลอยขึ้นเล็กน้อยให้พอดีกับคนด้านหลัง

"อื้อ...ซี้ด" แก่นกายใหญ่เริ่มขยับอีกครั้งโดยไม่บอกไม่กล่าวล่วงหน้า

"อ๊า...จุก...สะ...อ๊ะ...เสียว...อู๊ย"

"ทนหน่อย...อ๊ะ...อีกนิด" มอร์แกนโหมกระแทกอัดใส่ร่างบางจนตัวกระเด้งลอยไปด้านหน้าสองมือหนาต้องจับเอวบางยึดเอาไว้ให้มั่น

"อ๊ะ...อ๊า"

"ซี้ด...เสียวมาก" ใบหน้าหล่อเงยหน้าซี้ดปากครางอย่างเร้าอารมณ์

"ไม่ไหวแล้ว...อ๊ะ...อู๊ย"

"อีกนิด...อ๊า...ทนก่อน" คนตัวเล็กตอบสนองเป็นอย่างดีเอวบางรู้งานสวนกระแทกกลับอย่างรู้งาน

ปึก! สวบ! ปึก! พวงไข่กระทบก้มงามงอนกับเสียงน้ำที่อยู่ภายในร่องแน่นที่กำลังจะออกมาสู่โลกภายนอก

"อ๊า...อ๊ะ...มะ...ไม่ไหว...อื้อ!"

"พร้อมกันนะ...อ๊า!" ร่างหนาอัดกระแทกสุดแรงเกิด ทั้งความเร็วและความแรงทำเอาร่างบางถึงกับกัดปาก

"อ๊ะ...อู๊ย!" เสียงหวานครางลั่นสุดเสียงก่อนจะกระตุกถี่ๆ ปล่อยน้ำที่อัดแน่นภายในออกมา

"ซี้ด...เยส" คนตัวโตไม่น้อยแช่แก่นกายในโพรงที่แสนคับแน่นก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นจนเต็มร่องสวาท

ป๊อก! แก่นกายถูกถอดออกจากร่องแคบจนเกิดเสียงดัง โพรงสวาทเป็นช่องโหว่ทันทีเมื่อแก่นกายถูกดึงออกน้ำสีขาวไหลย้อนออกมาจนเปื้อนหน้าขาของเธอ

"เธอไปล้างตัวเถอะ วันนี้ฉันอยากพักแล้ว" กุลธิดาตกใจตาโตที่วันนี้เขาทำแค่รอบเดียวแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามอะไรมากได้แต่ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น

"ไหวหรือเปล่า" มือหนาช่วยจับแขนเธอเอาไว้เมื่อเห็นเธอมีท่าทีโอนอ่อนจะล้ม

"ไหวค่ะ" ปากบอกไหวแต่ร่างกายแทบไม่ไหว ร่างบางค่อยๆ เดินช้าๆ เข้าห้องน้ำอย่างยากลำบาก พอเข้ามาในห้องน้ำก็รีบใช้นิ้วกวาดน้ำสีขาวขุ่นออกจนหมดก่อนจะล้างเนื้อล้างตัวแล้วกลับไปนอน พอกลับเข้ามาในห้องก็เห็นเขาหลับสนิทไปแล้ว

"ฝันดีนะคะ" บอกฝันดีตอนเขาหลับไปแล้วเพราะเธอไม่กล้าบอกต่อหน้าเขา เธอมองเขาหลับอยู่นานปากสวยยิ้มไม่หุบเธอชอบเวลาที่เขาหลับเหมือนกับว่าเขากับอยู่กับเธอ...ก็แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น