ตอนที่9 : แค่มาแวะเวียน

เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน

"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร ทุกครั้งที่ก้าวเดินเธอรู้สึกเจ็บน้อยๆ ที่ส่วนนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าส่วนนั้นของเธอมันเริ่มบอบช้ำแล้วจากการที่ต้องรองรับอารมณ์จากเขาในทุกๆ คืนและเป็นเวลานานหลายชั่วโมง

"วันนี้ไม่ต้องทำมื้อกลางวัน ฉันมีนัดกับหุ้นส่วน"

"ค่ะ แล้วเย็นนี้ล่ะคะอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

"ทำมาเถอะฉันกินได้หมด" มอร์แกนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลงมือกินมื้อเช้าของตัวเอง กุลธิดามองเขาแล้วได้แต่แอบยิ้มอย่างเศร้าๆ เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากพักจากเรื่องแบบนั้นบ้างสักคืนหนึ่งก็ยังดีเธอไม่อยากต้องเป็นแบบนี้อีกแล้ว การมีอะไรกับคนที่รักมันมีความสุขก็จริงแต่เธอไม่ต้องการแบบนี้

"ฉันอิ่มแล้ว" เมื่อได้ยินเขาบอกเธอรีบลุกขึ้นผูกเนกไทของเขาให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มให้เขา

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"ฉันไปก่อนนะ"

"ขับรถดีๆ นะคะ" ปากสวยยังคงยิ้มให้เขาทั้งๆ ที่ในใจอยากร้องไห้เธออยากให้เขาหันมาสนใจเธอบ้างสักนิดก็ยังดี

"กุลรักคุณนะคะ" พูดเบาๆ เมื่อเขาเดินไปจนลับสายตา เธอทำได้แค่บอกรักเขาในตอนที่เขาไม่ได้ยินเธอทำได้แค่นี้จริงๆ เธอไม่มีสิทธิ์บอกรักเขาโต้งๆ แบบที่อริสาบอกกับเขา...เธอไม่มีสิทธิ์

ช่วงสายกุลธิดามาซื้อของที่ห้างตามที่ตั้งใจเอาไว้ใจจริงเธออยากจะนอนพักไม่อยากไปไหนแต่เธอขออนุญาตเขาแล้วถ้าไม่ไปวันนี้ก็ไม่รู้จะได้ไปวันไหน

"ทั้งหมดสองพันห้าร้อยบาทค่ะ" เมื่อซื้อของเสร็จก็มาชำระเงิน บัตรเครดิตที่เขาให้เธอไว้ถูกส่งให้พนักงาน ร่างบางซื้อของเสร็จแล้วกว่าที่คิด

"ยังเหลือเวลาอีกเยอะ" มองนาฬิกาข้อมือก็แอบดีใจที่ยังเหลือเวลาอีกเยอะแต่เธอยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้เพราะกลับไปก็ต้องอยู่คนเดียว กุลธิดาตัดสินใจนั่งรถไปยังสถานที่ที่ไม่ควรมาเพราะเป็นคำสั่งของผู้เป็นพ่อเมื่อสองปีที่แล้วนั่นก็คือบ้านที่เธออยู่

"สองปีแล้วสินะ" สองปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลย เธอคิดถึงผู้เป็นพ่ออยากเห็นหน้าท่านสักนิดก็ยังดีแต่เธอทำได้แต่ยืนมองจากหน้ารั้วบ้านไกลๆ

แอ๊ด! ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเลื่อนเปิดโดยแม่บ้านอาวุโสของบ้าน

"ป้าเดือน!" แม่บ้านอาวุโสคนนี้คือคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กแทนแม่ที่เสียไป เธอรักและเคารพเหมือนแม่แท้ๆ ของตัวเอง

"หนูกุล? หนูกุลจริงๆ ด้วย" แม่บ้านสูงวัยเห็นเธอก็รีบเข้ามากอดด้วยความคิดถึง

"กุลคิดถึงป้าเดือนจังเลยค่ะ"

"หนูกุลมาทำอะไรที่นี่ถ้าคุณท่านรู้จะโดนว่านะคะ" ทุกคนในบ้านรู้เรื่องที่เธอไปเป็นนางบำเรอและถูกห้ามไม่ให้ติดต่อกับเธอ

"กุลแค่เป็นห่วงคุณพะ...เออคุณท่านน่ะค่ะ" ป้าเดือนทำหน้าเศร้าสงสารกุลธิดาที่ไม่สามารถเรียกพ่อแท้ๆ ของตนเองว่าพ่อได้

"โถ่! หนูกุลของป้า"

"กุลไม่เป็นไรหรอกค่ะอย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะป้าเดือน" กุลธิดายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ป้าเดือนบ่งบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร

"อดทนนะลูก"

"ค่ะ กุลจะอดทนว่าแค่คุณท่านเป็นยังไงบ้างคะสบายดีหรือเปล่า" เธอถูกตัดขาดกับทุกคนในบ้านหลังนี้จึงไม่รู้เลยว่าคนในบ้านเป็นยังไงบ้าง

"ป่วยออดๆ แอดๆ ต้องกินยาตลอดเลยจ้ะ"

"คุณพะ...เออคุณท่านเป็นอะไรมากไหมคะ" เธอเป็นห่วงท่านเหลือเกิน

"ก็โรคหัวใจตามเดิมนั่นแหละจ้ะ ยิ่งช่วงนี้ทะเลาะกับคุณผู้หญิงบ่อยๆ ป้าเองก็กลัวอาการของคุณท่านจะกำเริบ" กุลธิดาได้ฟังแล้วเริ่มใจไม่ดีอยากจะกลับมาดูแลท่านแต่คงทำไม่ได้

"กุลเป็นห่วงท่านจังเลยค่ะ"

"ไม่ต้องห่วงนะลูกทุกคนดูแลคุณท่านอยู่ หนูนั่นแหละต้องดูแลตัวเองให้มากๆ นะดูสิผอมลงไปเยอะเลย" ป้าเดือนจับตัวเธอหมุนซ้ายหมุนขวา ร่างบางผอมจนผิดหูผิดตาแต่ความน่ารักของเธอก็ยังคงอยู่

"กุลกินอะไรไม่ค่อยลงน่ะค่ะ คิดถึงฝีมือทำอาหารของป้าเดือนไงคะ" กุลธิดาแกล้งโกหกให้อีกคนสบายใจทั้งที่จริงๆ แล้วเธอแค่เหนื่อยจนกินอะไรไม่ลง

"โถ่! หนูกุลอดทนหน่อยนะคะถ้ากลับมาแล้วป้าจะทำให้กินทุกวันเลยค่ะ" ป้าเดือนกอดเธอเอาไว้แน่นเพราะรู้ว่ากุลธิดาคงเหนื่อยมากและต้องเจอกับอะไรบ้างแต่ตัวเธอเองก็เป็นแค่คนรับใช้จะไปช่วยอะไรได้ทุกวันนี้ก็ทำงานเพื่อแลกเงินรักษาปากท้องของตัวเองและครอบครัว

"หนูมานานแล้ว กลับก่อนดีกว่าเดี๋ยวคุณมอร์แกนจะว่าเอาน่ะค่ะ" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นก่อนจะลากลับแต่ก่อนจะเดินไปสายตาพลันหันไปมองบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยอยู่อาศัย อีกแค่สองปีเธอก็จะได้กลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิมแล้ว

ร่างเพรียวบางกลับบ้านก่อนเวลาที่เขาตั้งไว้ เมื่อกลับมาไม่ทันได้พักก็ต้องทำอาหารเตรียมไว้ให้เขาสำหรับเย็นนี้ คนทำอาหารมีความสุขที่ได้อยู่ในครัวมีความสุขที่ได้ทำให้คนที่เธอรักได้กินฝีมือของเธอ

"วันนี้ทำน้ำมะตูมด้วยดีกว่า" พูดอยู่คนเดียวในครัวอย่างอารมณ์ดี เธอแค่ทำตัวให้มีความสุขกับวันนี้ก็พอพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่างมัน

แก๊ก! เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างหนาที่เธอรอคอย

"ทำไมวันนี้กลับเร็วจังคะ" มองนาฬิกาแล้วสงสัยวันนี้เขากลับเร็วกว่าทุกวัน

"ไม่มีเอกสารน่ะเลยกลับเร็ว"

"รอก่อนนะคะกุลกำลังทำอาหารอยู่"

"อืมทำไปเถอะไม่ต้องรีบฉันยังไม่หิว" มอร์แกนถอดเสื้อสูทส่งให้เธอแล้วไปนั่งรอที่โซฟา

"วันนี้กุลทำต้มยำปลากับทอดมันกุ้ง คุณอยากทานอะไรเพิ่มไหมคะ"

"ไม่ล่ะ แค่นั้นก็พอ" กุลธิดาพยักหน้ารับก่อนจะเอาเสื้อเขาไปเก็บแล้วมาทำอาหารต่อ

ครืน~

"ครับอริส" โทรศัพท์ดังได้ไม่ถึงสองวินาทีเขาก็รีบหยิบมารับพร้อมกับทำเสียงหวานตอบกลับคนในสาย

"พี่เพิ่งถึงห้องครับแล้วอริสล่ะ" ร่างบางอยู่ในครัวแอบฟังเขากำลังคุยโทรศัพท์กับคนรักอย่างหวานแหวว

"ครับตั้งใจสอบนะครับคนเก่ง"

"อากาศที่นั่นคงหนาวแล้ว อริสต้องดูแลตัวเองดีๆ นะครับ" มอร์แกนบอกกับคนรักอย่างเป็นห่วง กุลธิดายืนมองเขายิ้มและหัวเราะจนเพลินตา

"ปิดเทอมไม่คิดจะกลับมาหาพี่บ้างเหรอครับ" มอร์แกนถามคนรักแต่คำตอบก็คือไม่

"งั้นให้พี่ไปหาอริสนะแค่หนึ่งวันก็ยังดี" และคำตอบก็ยังคงเป็นไม่เหมือนเดิม อริสาให้ข้ออ้างกับเขาว่านี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่ามอร์แกนจะยังรักและรอเธอจริงๆ หรือเปล่า แต่จริงๆ แล้วเธอแอบคบกับผู้ชายที่เรียนด้วยกันหากมอร์แกนไปเจอคงเป็นเรื่องแน่ๆ แต่เธอแค่คบเล่นๆ ระหว่างที่อยู่ที่อเมริกาถ้าเรียนจบคงต้องเลิกราแล้วกลับมาหามอร์แกน

"ก็ได้ครับพี่จะรอนะครับ" มอร์แกนรู้สึกถอดใจที่จะตื๊อเธอ เขารอเธอเสมอแต่บางครั้งการรอก็มีผลกับใจเขาเหมือนกันเขาอยากเจอเธอสักวันก็ยังดีอยากเห็นหน้าเธออยากรู้ว่าคนรักของเขาสบายดีจริงหรือเปล่า

"เฮ้อ!" เมื่อวางสายแล้วได้แต่ถอนหายใจ อริสาปฏิเสธเขาทุกช่องทาง ทุกวันนี้ทำได้แค่โทรหาได้ยินแค่เสียงวิดีโอคอลไปเธอก็ไม่รับ

"น้ำมะตูมเย็นๆ ค่ะ" กุลธิดาเห็นเขาทำหน้าเครียดเลยยกน้ำมะตูมที่ทำมาให้เขา มอร์แกนรับแล้วดื่มหมดแก้ว

"เธอว่าอริสจะมีแฟนใหม่หรือเปล่า" ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เขาคิดแบบนั้น

"ไม่หรอกค่ะคุณอริสรักคุณนะคะคุณมอร์แกน" ฉันเองก็รักคุณ คำที่พูดได้แค่ในใจ

"ฉันคงคิดมากไปเอง"

"อย่าคิดมากเลยนะคะ อีกไม่ถึงสองปีคุณอริสก็กลับมาแล้ว ถึงเวลานั้นกุลคงต้องไป" กุลธิดาเอ่ยกับเขาอย่างยิ้มๆ แต่ในใจเศร้าเหลือเกิน

"แล้วเธอล่ะจะทำอะไรต่อจากนั้น"

"ไม่รู้สิคะ ก็คงกลับไปทำงานของตนเองแหละค่ะ"

"ฉันมีเพื่อนที่เปิดร้านอาหารฉันฝากเธอไปทำงานได้นะ" มอร์แกนเสนอความคิดให้เธอด้วยความหวังดี

"ขอบคุณนะคะ ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วกุลสนใจกุลจะให้คุณช่วยนะคะ" เธอก็แค่ตอบไปอย่างมีมารยาท เธอก็อยากทำแต่คงไม่ได้ถึงเวลานั้นจริงๆ เธอก็ต้องกลับไปอยู่บ้านหลังเดิมทำหน้าที่คนรับใช้อย่างเดิมจนกว่าคุณท่านจะเอ่ยปากไล่เธอ

"เธอสวยนะกุลธิดา เธอน่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่านี้" มอร์แกนมองใบหน้าสวยของเธอ อยู่ด้วยกันมาตั้งสองปีแต่วันนี้เธอดูสวยเป็นพิเศษ

"ทางเลือกของกุลหมดไปตั้งแต่ที่แม่ของกุลเป็นเมียน้อยแล้วค่ะ" ร่างบางยิ้มอ่อนๆ ให้เขา เธอไม่มีทางเลือกหรอกถ้าเธอเลือกได้เธออยากให้พ่อแท้ๆ รักเธอบ้าง

"เพราะแบบนี้เธอถึงปฏิเสธสถานะนี้ไม่ได้สินะ" มอร์แกนเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากปฏิเสธแต่เธอคงทำไม่ได้เพราะคำว่าลูกเมียน้อยมันค้ำคอ

"ไม่หรอกค่ะ กุลแค่อยากทำให้คุณท่านสบายใจ"

"ถ้าฉันมีลูกแบบเธอคงจะไม่ทำแบบนี้" มอร์แกนรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาพ่อแท้ๆ ทำกับลูกตัวเองได้ลงคอเลยเหรอ ถึงจะเป็นลูกเมียน้อยก็เถอะแต่ยังไงก็คือลูกในสายเลือด

"อย่าใส่ใจหรือสงสารกุลเลยค่ะ กุลแค่ทำไปตามหน้าที่" ร่างบอกกับเขาแต่ในใจแอบยิ้มที่เขาสนใจเรื่องของเธอ มือหนาคว้าใบหน้าสวยมารับจูบอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาทำแบบนั้น

"อื้อ..."

"จ๊วบ" ลิ้นหนาสอดเข้าโพรงปากเล็กช้าๆ สองลิ้นหนาบางเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเพลิดเพลินร่างบางนั่งหลับตารับจูบของเขา เธอไม่เคยได้รับจูบแสนอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลยตั้งแต่อยู่กับเขามา