Mag-log inShare
ตอนที่9 : แค่มาแวะเวียน
Huling Na-update:
2026-03-09 22:06:00เช้าวันใหม่มาเยือนร่างบางลุกขึ้นทำอาหารเช้าให้เขาด้วยสภาพที่เหมือนคนผ่านสงครามมา ขาเรียวค่อยๆ ก้าวช้าๆ หยิบวัตถุดิบมาปรุงอาหารเมื่อเสร็จก็ไปอาบน้ำและเตรียมน้ำอุ่นและเสื้อผ้าสำหรับทำงานให้เขาแบบที่เคยทำทุกวัน
"เช้านี้มีข้าวต้มกุ้งค่ะ" คนตัวเล็กค่อยๆ เดินยกชามข้าวต้มออกมาให้เขาที่โต๊ะอาหาร ทุกครั้งที่ก้าวเดินเธอรู้สึกเจ็บน้อยๆ ที่ส่วนนั้นอาจจะเป็นเพราะว่าส่วนนั้นของเธอมันเริ่มบอบช้ำแล้วจากการที่ต้องรองรับอารมณ์จากเขาในทุกๆ คืนและเป็นเวลานานหลายชั่วโมง "วันนี้ไม่ต้องทำมื้อกลางวัน ฉันมีนัดกับหุ้นส่วน" "ค่ะ แล้วเย็นนี้ล่ะคะอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" "ทำมาเถอะฉันกินได้หมด" มอร์แกนตอบอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะลงมือกินมื้อเช้าของตัวเอง กุลธิดามองเขาแล้วได้แต่แอบยิ้มอย่างเศร้าๆ เขาจะรู้ไหมว่าเธออยากพักจากเรื่องแบบนั้นบ้างสักคืนหนึ่งก็ยังดีเธอไม่อยากต้องเป็นแบบนี้อีกแล้ว การมีอะไรกับคนที่รักมันมีความสุขก็จริงแต่เธอไม่ต้องการแบบนี้ "ฉันอิ่มแล้ว" เมื่อได้ยินเขาบอกเธอรีบลุกขึ้นผูกเนกไทของเขาให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มให้เขา "เรียบร้อยแล้วค่ะ" "ฉันไปก่อนนะ" "ขับรถดีๆ นะคะ" ปากสวยยังคงยิ้มให้เขาทั้งๆ ที่ในใจอยากร้องไห้เธออยากให้เขาหันมาสนใจเธอบ้างสักนิดก็ยังดี "กุลรักคุณนะคะ" พูดเบาๆ เมื่อเขาเดินไปจนลับสายตา เธอทำได้แค่บอกรักเขาในตอนที่เขาไม่ได้ยินเธอทำได้แค่นี้จริงๆ เธอไม่มีสิทธิ์บอกรักเขาโต้งๆ แบบที่อริสาบอกกับเขา...เธอไม่มีสิทธิ์ ช่วงสายกุลธิดามาซื้อของที่ห้างตามที่ตั้งใจเอาไว้ใจจริงเธออยากจะนอนพักไม่อยากไปไหนแต่เธอขออนุญาตเขาแล้วถ้าไม่ไปวันนี้ก็ไม่รู้จะได้ไปวันไหน "ทั้งหมดสองพันห้าร้อยบาทค่ะ" เมื่อซื้อของเสร็จก็มาชำระเงิน บัตรเครดิตที่เขาให้เธอไว้ถูกส่งให้พนักงาน ร่างบางซื้อของเสร็จแล้วกว่าที่คิด "ยังเหลือเวลาอีกเยอะ" มองนาฬิกาข้อมือก็แอบดีใจที่ยังเหลือเวลาอีกเยอะแต่เธอยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้เพราะกลับไปก็ต้องอยู่คนเดียว กุลธิดาตัดสินใจนั่งรถไปยังสถานที่ที่ไม่ควรมาเพราะเป็นคำสั่งของผู้เป็นพ่อเมื่อสองปีที่แล้วนั่นก็คือบ้านที่เธออยู่ "สองปีแล้วสินะ" สองปีแล้วที่เธอไม่ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกเลย เธอคิดถึงผู้เป็นพ่ออยากเห็นหน้าท่านสักนิดก็ยังดีแต่เธอทำได้แต่ยืนมองจากหน้ารั้วบ้านไกลๆ แอ๊ด! ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกเลื่อนเปิดโดยแม่บ้านอาวุโสของบ้าน "ป้าเดือน!" แม่บ้านอาวุโสคนนี้คือคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็กแทนแม่ที่เสียไป เธอรักและเคารพเหมือนแม่แท้ๆ ของตัวเอง "หนูกุล? หนูกุลจริงๆ ด้วย" แม่บ้านสูงวัยเห็นเธอก็รีบเข้ามากอดด้วยความคิดถึง "กุลคิดถึงป้าเดือนจังเลยค่ะ" "หนูกุลมาทำอะไรที่นี่ถ้าคุณท่านรู้จะโดนว่านะคะ" ทุกคนในบ้านรู้เรื่องที่เธอไปเป็นนางบำเรอและถูกห้ามไม่ให้ติดต่อกับเธอ "กุลแค่เป็นห่วงคุณพะ...เออคุณท่านน่ะค่ะ" ป้าเดือนทำหน้าเศร้าสงสารกุลธิดาที่ไม่สามารถเรียกพ่อแท้ๆ ของตนเองว่าพ่อได้ "โถ่! หนูกุลของป้า" "กุลไม่เป็นไรหรอกค่ะอย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะป้าเดือน" กุลธิดายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ป้าเดือนบ่งบอกว่าเธอไม่เป็นอะไร "อดทนนะลูก" "ค่ะ กุลจะอดทนว่าแค่คุณท่านเป็นยังไงบ้างคะสบายดีหรือเปล่า" เธอถูกตัดขาดกับทุกคนในบ้านหลังนี้จึงไม่รู้เลยว่าคนในบ้านเป็นยังไงบ้าง "ป่วยออดๆ แอดๆ ต้องกินยาตลอดเลยจ้ะ" "คุณพะ...เออคุณท่านเป็นอะไรมากไหมคะ" เธอเป็นห่วงท่านเหลือเกิน "ก็โรคหัวใจตามเดิมนั่นแหละจ้ะ ยิ่งช่วงนี้ทะเลาะกับคุณผู้หญิงบ่อยๆ ป้าเองก็กลัวอาการของคุณท่านจะกำเริบ" กุลธิดาได้ฟังแล้วเริ่มใจไม่ดีอยากจะกลับมาดูแลท่านแต่คงทำไม่ได้ "กุลเป็นห่วงท่านจังเลยค่ะ" "ไม่ต้องห่วงนะลูกทุกคนดูแลคุณท่านอยู่ หนูนั่นแหละต้องดูแลตัวเองให้มากๆ นะดูสิผอมลงไปเยอะเลย" ป้าเดือนจับตัวเธอหมุนซ้ายหมุนขวา ร่างบางผอมจนผิดหูผิดตาแต่ความน่ารักของเธอก็ยังคงอยู่ "กุลกินอะไรไม่ค่อยลงน่ะค่ะ คิดถึงฝีมือทำอาหารของป้าเดือนไงคะ" กุลธิดาแกล้งโกหกให้อีกคนสบายใจทั้งที่จริงๆ แล้วเธอแค่เหนื่อยจนกินอะไรไม่ลง "โถ่! หนูกุลอดทนหน่อยนะคะถ้ากลับมาแล้วป้าจะทำให้กินทุกวันเลยค่ะ" ป้าเดือนกอดเธอเอาไว้แน่นเพราะรู้ว่ากุลธิดาคงเหนื่อยมากและต้องเจอกับอะไรบ้างแต่ตัวเธอเองก็เป็นแค่คนรับใช้จะไปช่วยอะไรได้ทุกวันนี้ก็ทำงานเพื่อแลกเงินรักษาปากท้องของตัวเองและครอบครัว "หนูมานานแล้ว กลับก่อนดีกว่าเดี๋ยวคุณมอร์แกนจะว่าเอาน่ะค่ะ" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นก่อนจะลากลับแต่ก่อนจะเดินไปสายตาพลันหันไปมองบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยอยู่อาศัย อีกแค่สองปีเธอก็จะได้กลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิมแล้ว ร่างเพรียวบางกลับบ้านก่อนเวลาที่เขาตั้งไว้ เมื่อกลับมาไม่ทันได้พักก็ต้องทำอาหารเตรียมไว้ให้เขาสำหรับเย็นนี้ คนทำอาหารมีความสุขที่ได้อยู่ในครัวมีความสุขที่ได้ทำให้คนที่เธอรักได้กินฝีมือของเธอ "วันนี้ทำน้ำมะตูมด้วยดีกว่า" พูดอยู่คนเดียวในครัวอย่างอารมณ์ดี เธอแค่ทำตัวให้มีความสุขกับวันนี้ก็พอพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่างมัน แก๊ก! เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างหนาที่เธอรอคอย "ทำไมวันนี้กลับเร็วจังคะ" มองนาฬิกาแล้วสงสัยวันนี้เขากลับเร็วกว่าทุกวัน "ไม่มีเอกสารน่ะเลยกลับเร็ว" "รอก่อนนะคะกุลกำลังทำอาหารอยู่" "อืมทำไปเถอะไม่ต้องรีบฉันยังไม่หิว" มอร์แกนถอดเสื้อสูทส่งให้เธอแล้วไปนั่งรอที่โซฟา "วันนี้กุลทำต้มยำปลากับทอดมันกุ้ง คุณอยากทานอะไรเพิ่มไหมคะ" "ไม่ล่ะ แค่นั้นก็พอ" กุลธิดาพยักหน้ารับก่อนจะเอาเสื้อเขาไปเก็บแล้วมาทำอาหารต่อ ครืน~ "ครับอริส" โทรศัพท์ดังได้ไม่ถึงสองวินาทีเขาก็รีบหยิบมารับพร้อมกับทำเสียงหวานตอบกลับคนในสาย "พี่เพิ่งถึงห้องครับแล้วอริสล่ะ" ร่างบางอยู่ในครัวแอบฟังเขากำลังคุยโทรศัพท์กับคนรักอย่างหวานแหวว "ครับตั้งใจสอบนะครับคนเก่ง" "อากาศที่นั่นคงหนาวแล้ว อริสต้องดูแลตัวเองดีๆ นะครับ" มอร์แกนบอกกับคนรักอย่างเป็นห่วง กุลธิดายืนมองเขายิ้มและหัวเราะจนเพลินตา "ปิดเทอมไม่คิดจะกลับมาหาพี่บ้างเหรอครับ" มอร์แกนถามคนรักแต่คำตอบก็คือไม่ "งั้นให้พี่ไปหาอริสนะแค่หนึ่งวันก็ยังดี" และคำตอบก็ยังคงเป็นไม่เหมือนเดิม อริสาให้ข้ออ้างกับเขาว่านี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่ามอร์แกนจะยังรักและรอเธอจริงๆ หรือเปล่า แต่จริงๆ แล้วเธอแอบคบกับผู้ชายที่เรียนด้วยกันหากมอร์แกนไปเจอคงเป็นเรื่องแน่ๆ แต่เธอแค่คบเล่นๆ ระหว่างที่อยู่ที่อเมริกาถ้าเรียนจบคงต้องเลิกราแล้วกลับมาหามอร์แกน "ก็ได้ครับพี่จะรอนะครับ" มอร์แกนรู้สึกถอดใจที่จะตื๊อเธอ เขารอเธอเสมอแต่บางครั้งการรอก็มีผลกับใจเขาเหมือนกันเขาอยากเจอเธอสักวันก็ยังดีอยากเห็นหน้าเธออยากรู้ว่าคนรักของเขาสบายดีจริงหรือเปล่า "เฮ้อ!" เมื่อวางสายแล้วได้แต่ถอนหายใจ อริสาปฏิเสธเขาทุกช่องทาง ทุกวันนี้ทำได้แค่โทรหาได้ยินแค่เสียงวิดีโอคอลไปเธอก็ไม่รับ "น้ำมะตูมเย็นๆ ค่ะ" กุลธิดาเห็นเขาทำหน้าเครียดเลยยกน้ำมะตูมที่ทำมาให้เขา มอร์แกนรับแล้วดื่มหมดแก้ว "เธอว่าอริสจะมีแฟนใหม่หรือเปล่า" ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เขาคิดแบบนั้น "ไม่หรอกค่ะคุณอริสรักคุณนะคะคุณมอร์แกน" ฉันเองก็รักคุณ คำที่พูดได้แค่ในใจ "ฉันคงคิดมากไปเอง" "อย่าคิดมากเลยนะคะ อีกไม่ถึงสองปีคุณอริสก็กลับมาแล้ว ถึงเวลานั้นกุลคงต้องไป" กุลธิดาเอ่ยกับเขาอย่างยิ้มๆ แต่ในใจเศร้าเหลือเกิน "แล้วเธอล่ะจะทำอะไรต่อจากนั้น" "ไม่รู้สิคะ ก็คงกลับไปทำงานของตนเองแหละค่ะ" "ฉันมีเพื่อนที่เปิดร้านอาหารฉันฝากเธอไปทำงานได้นะ" มอร์แกนเสนอความคิดให้เธอด้วยความหวังดี "ขอบคุณนะคะ ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วกุลสนใจกุลจะให้คุณช่วยนะคะ" เธอก็แค่ตอบไปอย่างมีมารยาท เธอก็อยากทำแต่คงไม่ได้ถึงเวลานั้นจริงๆ เธอก็ต้องกลับไปอยู่บ้านหลังเดิมทำหน้าที่คนรับใช้อย่างเดิมจนกว่าคุณท่านจะเอ่ยปากไล่เธอ "เธอสวยนะกุลธิดา เธอน่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่านี้" มอร์แกนมองใบหน้าสวยของเธอ อยู่ด้วยกันมาตั้งสองปีแต่วันนี้เธอดูสวยเป็นพิเศษ "ทางเลือกของกุลหมดไปตั้งแต่ที่แม่ของกุลเป็นเมียน้อยแล้วค่ะ" ร่างบางยิ้มอ่อนๆ ให้เขา เธอไม่มีทางเลือกหรอกถ้าเธอเลือกได้เธออยากให้พ่อแท้ๆ รักเธอบ้าง "เพราะแบบนี้เธอถึงปฏิเสธสถานะนี้ไม่ได้สินะ" มอร์แกนเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากปฏิเสธแต่เธอคงทำไม่ได้เพราะคำว่าลูกเมียน้อยมันค้ำคอ "ไม่หรอกค่ะ กุลแค่อยากทำให้คุณท่านสบายใจ" "ถ้าฉันมีลูกแบบเธอคงจะไม่ทำแบบนี้" มอร์แกนรู้สึกสงสารเธอขึ้นมาพ่อแท้ๆ ทำกับลูกตัวเองได้ลงคอเลยเหรอ ถึงจะเป็นลูกเมียน้อยก็เถอะแต่ยังไงก็คือลูกในสายเลือด "อย่าใส่ใจหรือสงสารกุลเลยค่ะ กุลแค่ทำไปตามหน้าที่" ร่างบอกกับเขาแต่ในใจแอบยิ้มที่เขาสนใจเรื่องของเธอ มือหนาคว้าใบหน้าสวยมารับจูบอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาทำแบบนั้น "อื้อ..." "จ๊วบ" ลิ้นหนาสอดเข้าโพรงปากเล็กช้าๆ สองลิ้นหนาบางเกี่ยวกระหวัดกันอย่างเพลิดเพลินร่างบางนั่งหลับตารับจูบของเขา เธอไม่เคยได้รับจูบแสนอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลยตั้งแต่อยู่กับเขามา
Pinakabagong kabanata
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
Maaari mong magustuhan
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า155.7K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn90.3K viewsลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข60.3K viewsเมียเด็ก Honey (I hate you)
ลำเจียก46.4K viewsเจ้าสาวตัวแทนที่ไม่ใช่เมีย
Duangkwan947 viewsหย่าหวนรักกลับมา
กชภาภัค3.7K viewsสยบรักพยศร้าย NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 3
เอลยา1.6K viewsเล่ห์รักซ่อนชู้
รินธารา1.0K views
