ตอนที่11 : ทริปครั้งแรก

วันอาทิตย์ที่รอคอยมาเยือน เริ่มต้นปีใหม่เธอจะได้ไปเที่ยวกับเขา กุลธิดาเก็บกระเป๋ารอตั้งแต่เมื่อคืนทั้งของเขาและของเธอ มอร์แกนไปทะเลกับเธอสองคนเป็นครั้งแรกในรอบสองปีจะเข้าปีที่สามคนตัวเล็กยิ้มหน้าบานตั้งแต่เช้าที่จะได้ไปเที่ยวเพราะเธอไม่ได้ไปไหนนอกจากห้าง

"พร้อมหรือยัง"

"ค่ะ" รีบตอบทันควันก่อนจะก้มหยิบกระเป๋าแต่มือหนามาคว้าเอาไปถือแทน

"เดี๋ยวกุลถือเองก็ได้ค่ะ"

"ฉันเป็นผู้ชายให้เธอถือใครเห็นเขาจะมองฉันไม่ดี ไปได้แล้ว" มอร์แกนตอบปัดๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอเธอ ร่างบางรีบสาวเท้าก้าวตามเขาแต่คนตัวสูงและขายาวแบบเขาไปไกลเสียแล้ว

"เอาของมาครบแล้วใช่ไหม"

"น่าจะครบนะคะ" ไปเที่ยวทะเลแค่สามวันเพราะแค่ต้องการไปพักผ่อนเฉยๆ เธอจึงไม่ได้เตรียมอะไรไปมากมีแค่เสื้อผ้าของเขากับเธอเท่านั้น กระเป๋าเสื้อผ้าจึงมีแค่ใบเดียวเพราะใส่รวมกันได้

"ช่างเถอะ ขาดเหลืออะไรก็ค่อยไปซื้อเอาแล้วกัน"

"ขึ้นรถสิ" คนตัวเล็กมัวแต่ยืนนึกเพลินๆ ว่าเอาของใส่มาครบหรือเปล่าเพราะกลัวขาดเหลือจนคนที่ขึ้นรถไปแล้วเรียกเสียงดัง

"ค่ะๆ” รีบเปิดประตูและขึ้นรถอย่างรวดเร็วกลัวเขาจะรอนาน

"แซนด์วิชหน่อยไหมคะ" ยื่นแซนด์วิชที่ตื่นมาทำแต่เช้าเพราะกลัวเขาจะหิวระหว่างทางให้เขา

"ป้อนฉันสิ ฉันขับรถอยู่มือไม่ว่าง"

"นี่ค่ะ อ้าม" กุลธิดาแอบลอบยิ้มตอนนี้เธอกับเขาเหมือนคู่รักกันไม่มีผิดเลย

"ขอน้ำหน่อย" แก้วน้ำพร้อมหลอดถูกยื่นไปจ่อปากคนขับรถ

"ฉันอิ่มแล้ว" คนขับรถหันมาปราบคนนั่งที่กำลังจะป้อนแซนด์วิชอีกชิ้นให้

"เราจะไปที่ไหนกันเหรอคะ" นั่งมาจะครึ่งทางแล้วเธอยังไม่รู้เลยว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน บอกแค่ว่าไปทะเลแต่ทะเลในประเทศไทยมีตั้งหลายที่

"นั่งไปเถอะเดี๋ยวก็รู้"

"บอกไม่ได้เลยเหรอคะ"

"เฮ้อ! ชะอำพอใจไหม" มอร์แกนถอนหายใจก่อนจะบอกคนที่อยากรู้ซะเหลือเกิน เห็นหน้าของเธอแล้วปิดบังไม่ลงเหมือนเด็กที่กำลังตื่นเต้นรอฟังข่าวดีจากผู้ปกครองอย่างไรอย่างนั้น

"พอใจแล้วค่ะ"

"ก็แค่นั้นไม่ต้องถามแล้วนะ"

"คุณมอร์แกนคะ" เสียงหวานเรียกเขาเบาๆ

"อะไรอีกล่ะ?"

"คุณอริสรู้หรือเปล่าคะว่าเราจะไปทะเลกัน" เธอกลัวว่าถ้าอริสารู้ความจริงทีหลังจะโกรธเพราะอริสาไม่อนุญาตให้กุลธิดาไปไหนมาไหนกับมอร์แกนตามลำพัง

"ไม่ ฉันไม่ได้บอก"

"กุลว่าคุณควรบอกคุณอริสหน่อยนะคะ"

"ฉันไม่อยากให้อริสไม่สบายใจ ฉันแค่อยากมาพักผ่อนแต่ไม่อยากมาคนเดียว" มอร์แกนเอ่ยตอบเธอ เขาอยากหนีความวุ่นวายในกรุงเทพมารับธรรมชาติบ้างแต่ถ้าหากบอกอริสาว่าจะมากับกุลธิดาอีกฝ่ายคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ

"ถ้าคุณอริสรู้ทีหลังจะโกรธกว่าเดิมนะคะ"

"ก็อย่าให้รู้สิ" มอร์แกนตอบอย่างไม่สนใจไม่รู้ทำไมเวลานี้เขาถึงไม่คิดถึงอริสาเลยเขาอาจจะแค่น้อยใจเธออยู่ก็ได้มั้ง

"แต่..."

"อริสจะไม่รู้ถ้าฉันไม่บอกและเธอไม่พูด"

"กุลไม่บอกหรอกค่ะ" เธอไม่บอกหรอกเพราะเธอไม่ได้คุยกับอริสาเลยถ้าอีกคนไม่โทรมาก่อน

"ก็ดี ฉันอยากมาพักผ่อนสงบๆ อย่ากวนใจฉัน อย่าถามอะไรมากเข้าใจไหม" มอร์แกนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุๆ

"ฉันถามว่าเข้าใจไหม"

"ขะ...เข้าใจค่ะ" เสียงหวานตอบอ่อยๆ ด้วยความกลัว เธอกลัวเขาจะอารมณ์เสีย ชายหนุ่มชำเลืองมองคนข้างๆ ที่มีสีหน้าตกใจก่อนจะแอบลอบยิ้มน้อยๆ เขาไม่ได้จะดุเธอจริงจังหรอกแต่ถ้าไม่ทำเสียงแบบนี้กุลธิดาก็จะถามไม่หยุดหย่อน ร่างบางนั่งเงียบไม่กล้าถามอะไรต่อได้แต่แอบมองเขาเป็นระยะ

"มองอะไร?"

"ปะ...เปล่าค่ะไม่ได้มอง"

"โกหกขัดๆ ก็เห็นว่ามองอยู่" มอร์แกนจับได้ทำเอาอีกคนยิ่งกลัว

"ไม่มองแล้วก็ได้ค่ะ"

"อยากมองก็มองไปสิฉันไม่ว่าหรอก" คนตัวโตเอ่ยแล้วทำเป็นไม่สนใจแต่เขาจะรู้ไหมว่าคำพูดของเขาทำให้ใจของเธอเต้นรัวจนจะทะลุออกมา วันนี้เขากินอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่าถึงได้หว่านคำเหล่านี้ออกมา กุลธิดาเมินหน้าหนีเพราะตอนนี้หน้าขอบเธอคงแดงไม่น้อย เธออยากให้วันนี้ยาวนานจริงๆ ไม่อยากให้ผ่านพ้นวันนี้ไปเลย

เมื่อถึงจุดหมายที่ตั้งไว้รถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าโรงแรมระดับห้าดาวที่สามารถมองเห็นวิวชายหาดได้จากห้องส่วนตัวสุดหรูที่ได้ทำการจองล่วงหน้าไว้แล้ว

"จองไว้แล้วครับ" มอร์แกนยื่นเอกสารการจองให้พนักงานต้อนรับด้านหน้าโรงแรม

"เชิญเลยค่ะจะมีพนักงานยกกระเป๋าให้นะคะ" พนักงานต้อนรับส่งมอบคีย์การ์ดพร้อมกับผายมืออย่างมีมารยาท

"ละ...แล้วคีย์การ์ดห้องกุลล่ะคะ"

"นี่ไง" ชูคีย์การ์ดหนึ่งใบที่ได้รับจากพนักงานต้อนรับให้เธอดู

"อันนั้นของคุณไม่ใช่หรือคะ"

"ของเราต่างหาก"

"ของเรา?" คำว่าของเราทำเอาใจเธอเต้นรัวจนผิดจังหวะ

"ใช่ทำไม ฉันจองไว้ห้องเดียวนอนด้วยกันเหมือนอย่างเคยนี่แหละ" มอร์แกนตอบโดยไม่ได้คิดอะไร

"กุลแค่คิดว่าเราจะแยกกันอีก"

"ฉันชวนเธอมาเที่ยวก็ต้องเที่ยวกับเธอสิ ไปขึ้นห้อง" ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี

ตึกๆ ๆ เสียงอวัยวะที่เรียกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากร่างกาย วันนี้คำพูดของเขาทำให้ใจเธอเต้นแรงจนหยุดไม่ได้แล้ว

"มาเร็วๆ สิ" คนตัวโตรอเธออยู่ในลิฟต์ กุลธิดารีบวิ่งเข้าลิฟต์ตามเขาไป ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ให้ดีที่สุดถึงเขาจะไม่ได้รักเธอแต่เธอรักเขา

"ว้าว! วิวสวยจัง" เมื่อเข้าห้องมาร่างบางตื่นเต้นที่ได้เห็นวิวผ่านทางกระจกหน้าต่างของห้องที่อยู่ชั้นสิบหกวิวทะเลที่มีคลื่นซัดเข้าฝั่งและชายหาดเต็มไปด้วยผู้คน ทำให้เธอมีความสุขจนหยุดยิ้มไม่ได้ ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยได้มีโอกาสมาเที่ยวที่แบบนี้เพราะไม่มีใครพามาเธอไม่ใช่คนในครอบครัวเธอก็ไม่มีสิทธิ์

"อยากลงไปเล่นน้ำไหม"

"อยากค่ะๆ” ตอบอย่างไม่ทันคิด ปากบางยิ้มจนแก้มปริ เธออยากสัมผัสน้ำทะเลบ้างแต่พอมองหญิงสาวส่วนใหญ่ที่อยู่ด้านล่างแล้วได้แต่หุบยิ้ม

"คุณไปเถอะค่ะ เดี๋ยวกุลรอที่ห้องดีกว่า" ร่างบางยิ้มบางๆ ให้เขาเธออยากเล่นน้ำทะเลแต่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่อยู่ด้านล่างล้วนแต่ในชุดว่ายน้ำหรือบิกินีแต่เธอไม่สามารถใส่ชุดแบบนั้นเพราะร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยที่ใครๆ เห็นก็รู้ได้ทันทีว่ารอยอะไร ในทุกวันเธอจึงเลือกใส่แต่เสื้อแขนยาวหรือไม่ก็เสื้อที่ตัวใหญ่ๆ

"แล้วไหนบอกว่าอยากเล่นน้ำไง" มอร์แกนถามด้วยความสงสัย

"ไม่อยากแล้วค่ะ"

"อะไรของเธอ ไม่อยากเล่นก็ต้องไปกับฉันไม่กินหรือไงข้าวกลางวันน่ะ" มอร์แกนไม่ถามเหตุผลของเธอเพราะเขาไม่อยากรู้แต่เขาก็ไม่ใจร้ายกับเธอ

ร่างบางมองผู้คนเล่นน้ำแล้วยิ้มไม่หุบถึงเธอจะไม่ได้ลงไปเล่นแต่ก็รับรู้ว่ามันต้องสนุกแต่ๆ ดูจากสีหน้าของผู้คนแล้วมันต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ

"อยากเล่นน้ำก็ไปซื้อชุดว่ายน้ำซะสิ" มอร์แกนเห็นเธอชะเง้อมองไปทางทะเลแล้วยิ้มอยู่คนเดียว

"ไม่เป็นไรค่ะ นั่งมองคนอื่นเล่นก็พอแล้วค่ะ"

"เคยมาทะเลหรือเปล่า"

"ไม่เคยค่ะ" ตอบอย่างไม่ต้องคิด มอร์แกนมองเธออย่างแปลกใจ

"เคยไปเที่ยวที่ไหนบ้างหรือเปล่าเธอน่ะ"

"ไปเข้าค่ายกับโรงเรียนนี่เรียกว่าเที่ยวหรือเปล่าคะ" กุลธิดาถามเขากลับ เธอจะได้ไปที่อื่นก็ต่อเมื่อโรงเรียนพาไปเข้าค่ายหรือทำกิจกรรมที่ต่างจังหวัด

"สำหรับฉันแบบนั้นไม่ใช่การเที่ยว"

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เคยค่ะ" เธอไม่ได้ไปไหนจริงๆ เมื่อไหร่ที่อริสาอยากเที่ยวคุณท่านก็จะไปกันแค่สามคนคือพ่อแม่ลูกไม่รวมลูกเมียน้อยอย่างเธอ

"อริสก็เที่ยวตั้งหลายที่ทำไมเธอไม่ตามไปด้วยล่ะ"

"ไม่ได้ค่ะ คนรับใช้ก็ต้องอยู่เฝ้าบ้านสิคะ"

"คนรับใช้? เธอก็ลูกอีกคนของท่านดิเรกนะ"

"แต่กุลเป็นลูกเมียน้อยค่ะ เมียน้อยที่เป็นคนรับใช้" กุลธิดายิ้มบางๆ ให้เขาต่อให้แม่ของเธอไม่ได้เป็นเมียน้อยยังไงเธอก็ต้องเป็นคนรับใช้อยู่ดี

"เธออยากไปเที่ยวที่ไหนอีกไหมนอกจากที่นี่"

"หลายที่เลยค่ะ"

"สักที่ที่อยากไปที่สุดสิ"

"ที่อยากไปที่สุดคงเป็นเชียงรายมั้งคะ" จริงๆ เธออยากเที่ยวทุกจังหวัดในประเทศไทยเลยด้วยซ้ำแต่ที่ที่อยากไปที่สุดคงเป็นเชียงรายเพราะเป็นบ้านเกิดของแม่เธอ

"ไว้ครั้งหน้าฉันจะพาไป"

"จริงเหรอคะ? คุณจะพากุลไปจริงๆ เหรอคะ" กุลธิดาดีใจจนแสดงสีหน้าออกมา เธอจะได้ไปจริงๆ งั้นเหรอเขาจะพาเธอไปจริงๆ ใช่ไหม

"อืม ไว้จะพาไป" มอร์แกนบอกกับเธอแม้ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พาเธอไปจริงๆ หรือเปล่าแต่เขาก็อยากจะพาเธอไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง