ตอนที่6 : ไม่ใช่ความรัก Nc

ร่างบอบบางตื่นเช้าเพื่อมาทำอาหารให้กับเขาก่อนไปทำงาน แม่ครัวคนสวยสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มลงมือทำอาหารที่เคยร่ำเรียนมาจากหลักสูตรการศึกษาและจากที่ค้นคว้าหาความรู้จากอินเทอร์เน็ตด้วยตัวเอง

"วันนี้ทำโจ๊กทรงเครื่องดีกว่า" เปิดตู้เย็นดูของสดที่ซื้อไว้เมื่อวานก็ยิ้มออกมา ในช่วงที่เธออยู่ที่นี่เธออยากให้เขาได้กินของดีๆ อร่อยๆ ที่ไม่ใช่แค่สั่งจากร้านอาหารมาเทใส่จาน

"ต้องไม่ใส่ขิง" ย้ำเตือนกับตัวเองว่าห้ามใส่อะไรที่เขาไม่ชอบ ตอนที่มาอยู่ใหม่ๆ เขาไม่พูดไม่จากับเธอเวลาทำอาหารให้เขาเธอจึงไม่รู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไรแต่พอเวลาผ่านไปเธอก็สังเกตเขาทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอาหารการกิน หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัว

"คุณมอร์แกนไม่กินเครื่องในด้วยนี่นา" พูดกับตัวเองคนเดียวแล้วหยิบนู้นหยิบนี่ใส่ลงในชามที่วางไว้

ทางด้านมอร์แกนเมื่อลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำที่มีน้ำอุ่นเตรียมพร้อมไว้แล้วทุกวันจนเป็นกิจวัตรประจำวันกุลธิดาไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่แม้แต่น้อย ร่างกายกำยำยืนอาบน้ำใต้สายน้ำที่ไหลลงมา พอออกมาจากห้องน้ำก็มีเสื้อผ้าชุดทำงานแขวนรอไว้อยู่แล้ว

"วันนี้กุลทำโจ๊กค่ะ" เมื่อเห็นเขาก็หันไปบอกด้วยน้ำเสียงสดใส

"อืม" ตอบกลับแค่สั้นๆ แต่ทำอีกคนยิ้มได้

"นั่งรอก่อนนะคะจะเสร็จแล้วค่ะ" ร่างบางรีบตักโจ๊กที่ทำใส่ชามให้เขาก่อนจะรีบยกมาวางตรงหน้าของเขา

"กุลไม่ได้ใส่ขิงค่ะเพราะรู้ว่าคุณไม่ชอบ" มอร์แกนทำหน้างงๆ เขาไม่เคยบอกเธอว่าเขาไม่ชอบกินขิง

"รู้ดีจังเลยนะ"

"ก็ครั้งก่อนกุลเคยทำโจ๊กแล้วใส่ขิงแต่คุณก็เขี่ยมันออกกุลเลยรู้ค่ะว่าคุณไม่ชอบ"

"ไม่ใช่ไม่ชอบ ฉันแพ้มันต่างหาก" ชายหนุ่มเอ่ยเรื่องที่เธอไม่รู้ออกมา เขาแค่กินมันไม่ได้เพราะจะรู้สึกคันตามตัวทุกครั้งที่กินแต่ใส่ในอาหารได้แค่ห้ามกินมันเท่านั้น

"มีอะไรอีกไหมคะที่คุณกินไม่ได้" กุลธิดาถามเพื่อเก็บไว้เวลาทำอาหารให้เขา

"ฉันแพ้แค่ถั่วลิสงกับขิงแค่นั้นแหละ"

"กุลจะจำเอาไว้นะคะ" กุลธิดาได้รู้เรื่องที่ไม่เคยรู้จากเขา ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขากับเธอไม่ค่อยคุยกันแบบนี้สักเท่าไหร่ กลางคืนเธอก็ทำหน้าที่นางบำเรอของเธอส่วนตอนเช้าเขาก็ไปทำงานไม่ได้มานั่งคุยกันตอนกินอาหารแบบตอนนี้

"อร่อยดีนะ"

"ขอบคุณค่ะ" ร่างบางยิ้มออกมา พักๆ หลังเธอรู้สึกไม่ค่อยห่างเหินกับเขาเท่าไหร่อาจจะเพราะอยู่ด้วยกันจนชินนึกภาพตอนคนรักของเขากลับมาไม่ได้เลยว่าเธอจะเป็นยังไง

"ฉันจะไปทำงานแล้ว" ร่างหนาลุกขึ้นจัดสูทของตัวเองให้เข้ารูปกุลธิดาลุกขึ้นช่วยเขาจัดแจงเสื้อผ้าก่อนจะออกจากห้อง

"ขับรถดีๆ นะคะ"

"อืม"

"เย็นนี้กุลจะทำอาหารไว้รอนะคะ" บอกกับเขาด้วยน้ำเสียงสดใส

"อืม ฉันไปนะ" เมื่อเขาเดินพ้นประตูห้องออกไปทั้งห้องก็เงียบสงบลง ความเหงาเข้ามาปกคลุมเธออีกแล้ว

"วันนี้จะทำอะไรดีนะ" ถามตัวเองเพราะไม่รู้จะทำอะไรแล้วเธอทำทุกอย่างไปหมดแล้ว

ครืด~ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่ที่ห้องครัวเจ้าของเครื่องรีบวิ่งมารับทันทีเพราะกลัวจะเป็นสายของมอร์แกน

"คุณอริส" ตาโตตกใจกับสายที่โทรมา ตลอดสองปีอริสาไม่เคยโทรมาหาเธอเลยทำไมวันนี้ถึงได้โทรมานะ

"สวัสดีค่ะคุณอริส"

'ชักช้าจริงๆ ฉันถือสายรอตั้งนาน' ปลายสายบ่งบอกเสียง

ไม่สบอารมณ์

"ขอโทษค่ะ คุณอริสโทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ"

'ฉันแค่โทรมาให้แน่ใจว่าแกยังเป็นนางบำเรอให้พี่มอร์แกนอยู่หรือเปล่า'

"เป็นค่ะ กุลยังทำตามหน้าที่เหมือนเดิมค่ะ" ตอบอย่างสลดใจหน้าที่อันใหญ่หลวงของเธอคือนางบำเรอน่าขำสิ้นดี

'ก็ดี ทำหน้าที่ของแกไปซะอย่าลืมแล้วกันว่าทำให้เขามีความสุขตอนฉันไม่อยู่' ปลายสายสั่งเธอเสร็จก็วางสายไปทันทีโดยไม่กล่าวลา กุลธิดาวางโทรศัพท์ลงแล้วได้นั่งกลุ้มใจเธอจะทำให้เขามีความสุขได้ยังไงเขาไม่ได้รักเธอการที่อยู่กับคนที่ไม่ได้รักจะไปมีความสุขได้จริงงั้นหรือ เซ็กซ์ไม่สามารถทำให้เขามีความสุขได้ตลอดหรอกนะมันก็แค่ความสุขชั่วข้ามคืนเท่านั้นและเธอก็ทำให้เขามีความสุขได้แค่ช่วงเวลาที่มีเซ็กซ์สินะเวลาอื่นนอกจากนี้เธอก็ไม่มีความหมายอะไรในตัวเขา

มอร์แกนเลิกงานก็ตรงกลับห้องทันทีไม่เถลไถลไปที่อื่นต่อเพราะเขาทำตามความต้องการของคนรักที่ไม่อยากให้เขาไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากกุลธิดาคนเดียว พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็เจอหญิงสาวหน้าตาสะสวยยืนถือแก้วน้ำรอเขาเหมือนเดิมทุกวัน

"กุลเตรียมน้ำอุ่นไว้แล้วคุณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ"

"อืม"

"วันนี้กุลทำพาสตานะคะ"

"อืม" ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรเขาก็ตอบแค่สั้นๆ แต่ก็ทำให้อีกคนยิ้มได้ ถึงจะตอบสั้นแต่อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเธอไม่ใช่อากาศธาตุ

"เดี๋ยวกุลไปเก็บสูทให้ค่ะ" ร่างบางทำหน้าที่ทุกอย่างเหมือนคนรักซึ่งบางครั้งมันมากเกินที่อริสาเคยทำให้เขาด้วยซ้ำ มอร์แกนคบกับอริสาตั้งแต่เธออยู่มัธยมปลายและเขาอยู่มหาวิทยาลัยทั้งคู่คบหากันและอยู่ด้วยกันแบบคู่รักแต่ยังไม่ได้แต่งงานซึ่งพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายก็รับรู้และเห็นดีเห็นงามด้วยเพราะการที่สองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกันเป็นเรื่องที่ดี

"ฉันเมื่อยไปนวดให้ฉันหน่อยสิ" มอร์แกนถอดเสื้อผ้าออกจนร่างกายเปลือยเปล่าแล้วเดินเข้าห้องน้ำยังไม่วายหันมาสั่งเธออีกด้วย

"ค่ะ เดี๋ยวกุลตามเข้าไปนะคะ" กุลธิดารับหน้าที่ก่อนจะเดินไปหยิบน้ำมันเพื่อมานวดให้เขา พอเข้ามาในห้องน้ำก็เจอชายหนุ่มร่างกายกำยำ ช่วงลำตัวมีรอยสักมากมาย ถ้ามองจากนอกเสื้อสูทคงไม่มีทางเห็นรอยสักเหล่านี้เพราะมอร์แกนตั้งใจสักแค่ภายในร่มผ้าเท่านั้นเขาเป็นนักธุรกิจการที่มีรอยสักนอกร่มผ้ามากมายคงไม่ใช่เรื่องดีมากนัก

"ลงมาสิ"

"แต่กุลอาบน้ำแล้วค่ะ"

"ฉันบอกว่าให้ลงมา" ร่างบางเริ่มรับรู้ชะตากรรมของตนเอง พาสตาที่ทำวันนี้คงเป็นหม้ายอีกตามเคย เธอชอบการกินข้าวกับเขามากกว่าการร่วมเพศแต่เขาคงตรงข้ามกับเธอทุกอย่าง แต่จะไปออกสิทธิ์ออกเสียงอะไรได้ล่ะเธอมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรเธอรู้ดี ร่างกายขาวที่มีรอยแดงเป็นจ้ำตามร่างกายประจักษ์ต่อสายตาคนตัวโตทำเอาแก่นกายใหญ่เริ่มลุกชันผงาดขึ้น

"คุณบอกว่าคุณเมื่อยนี่คะ"

"ใช่ มันปวดหนึบไปหมดเลย" มอร์แกมมองต่ำลงไปที่แก่นกายใหญ่ของตนเองที่แข็งขืนกระตุกหงึกๆ อยู่ตรงหน้า กุลธิดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะใช้สองมือลูบแก่นกายใหญ่เบาๆ

"อื้ม...เร็วๆ” มือเล็กชักรูดแก่นกายใหญ่ช้าๆ ปลายนิ้ววนที่หัวปลายมนจนมีน้ำซึมออกมาจากรูเล็กที่ปลายโคน

"อมมันซะ...อ๊า!" กดหัวเธอให้ก้มต่ำลงมา ปากเล็กอ้างับอย่างจำใจก่อนจะผงกหัวขึ้นลงตามจังหวะอย่างชำนาญ

"อื้อ...อึก...อ๊อก!" ในโพรงปากที่มีน้ำขาวๆ จากโคนใหญ่ทำเอาอีกคนแทบสำลักแต่ก็ต้องก้มหน้าทำต่อไป เธอหยุดไม่ได้ถ้าเขาไม่สั่ง

"ดูดมันด้วย...ซี้ด!" ปากเล็กดูดแก่นกายใหญ่จนแก้มตอบทำเอาอีกคนเสียวจนครางลั่น มอร์แกนเริ่มหักห้ามตัวเองไม่อยู่ความต้องการของเขาถึงขีดสุดแล้ว ผมยาวสวยถูกจับขยุ้มโดยมือใหญ่เขาดึงผมเธอแรงๆ จนเธอต้องทำตามไม่อย่างนั้นเธอจะต้องเจ็บมากกว่าเดิม เธอไม่โกรธเขาหรอกที่เขาทำเธอเจ็บเพราะเขามีความต้องการทางเพศสูงเขาห้ามตัวเองไม่ได้

"จะแตก...อ๊า" มือใหญ่กดหัวของเธอจนมิดลำโคนยาว แก่นกายใหญ่พ้นน้ำสีขาวเต็มโพรงปากของเธอร่างบางทำได้แต่รีบกลืนเพื่อรับน้ำที่ออกมาเรื่อยๆ จนท่วมปาก เธอกลายเป็นคนที่ชำนาญในเรื่องแบบนี้โดยไม่ต้องมีใครสอนแค่ฝึกจากเขาทุกวันเท่านั้น

"อึก..." ผมสวยถูกดึงจนปากเล็กหลุดออกจากแก่นกายใหญ่ น้ำสีขาวบางส่วนไหลออกจากสวยเพราะกลืนไม่ไหวมือเล็กๆ รีบปาดน้ำออกอย่างเร็ว น้ำสีขาวที่ทั้งคาวและไม่หอมหวานแบบที่ใครๆ พูด เป็นน้ำที่เธอต้องกลืนมันเกือบทุกคืน

"เก่งมากสาวน้อย" เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเบาๆ เธอ

ทำใจแล้วแหละว่าวันนี้คงไม่ได้กินข้าวเย็นแน่นอนคนอย่างเขาไม่มีทางหยุดแค่ครั้งเดียว

"เริ่มของจริงกันเลยดีกว่า" ว่าจบก็จับคนตัวเล็กลุกขึ้นยืนแล้วพาเธอเดินไปชิดกำแพงห้องน้ำ ขาเรียวสวยกางออกอย่างรู้งาน ช่องสวาทเยิ้มพร้อมใช้งานทำเอาอีกคนยิ้มอย่างพอใจ

"รู้งานจริงๆ เลยนะ" แก่นกายใหญ่ถูไถเบาๆ ที่ช่องสวาทก่อนจะค่อยๆ จับกดเข้าไปช้าๆ