Mag-log inShare
ตอนที่7 : เจ็บแต่เต็มใจ Nc
Huling Na-update:
2026-03-09 12:18:00แก่นกายใหญ่สอดเข้าไปร่องแคบจนสุดทาง ร่างบางรู้สึกจุกน้อยๆ ด้วยขนาดตัวเขากับเธอช่างต่างกันเหลือเกิน ขาเรียวสวยถูกจับยกลอยขึ้นจากพื้นมาพาดที่แขนแกร่งของเขา
"ท่านี้เข้าไปลึกจริงๆ ...ซี้ด" กระซิบข้างหูของเธออย่างพอใจ สะโพกสอบเริ่มขยับในจังหวะที่เร็วในทันทีไม่มีโดยไม่มีวอร์มก่อน ร่างบางใบหน้าแนบชิดกำแพงสองมือจิกเกร็ง "อ๊ะ...อ๊ะ...คุณ...อ๊า" เสียงหวานครางลั่นจนคนด้านหลังจนจับใบหน้าสวยหันมารับจูบจากตนเอง มอร์แกนจูบปากเธอแต่ด้านล่างยังคงขยับไม่หยุด แรงสอดใส่ที่เข้าออกถี่ๆ ทำให้อีกคนแข้งขาหมดแรง มอร์แกนรับรู้ว่าอีกคนจะหมดแรงจึงจับขาเรียวอีกข้างขึ้นมาพาดแขนอีกข้างของตนเองเอาไว้ ร่างบางถูกยกลอยตามแรงยกของคนตัวโต มือเล็กรีบหาที่เกาะเกี่ยวเอาไว้ด้วยความตกใจ "อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊า...เสียว" มอร์แกนยกอีกคนเดินไปหน้ากระจกช่วงจังหวะที่เดินแก่นกายใหญ่ก็ยังไม่หยุดทำงานพอถึงหน้ากระจกบานใหญ่ภาพที่สะท้อนในกระจกทำเอาเธออายจนไม่กล้ามอง "อ๊า!...ซี้ด...แน่นมาก" ภาพหญิงสาวถูกยกลอยหันหน้าเข้าหากระจก จุดเชื่อมด้านล่างก็ผลุบเข้าผลุบออกอย่างรวดเร็วเป็นภาพที่น่ามองยิ่งนักสำหรับเขา "อ๊ะ...อู๊ย...อ๊า!" แม้จะไม่ได้มองภาพในกระจกแต่แก่นกายใหญ่ของเขาทำเอาเธอเสียวจนหยุดครางไม่ได้ ปึก! ปึก! ภาพในกระจกที่เขาเห็นตอนนี้คือพวงไข่สองใบกำลังกระทบกับก้นงามงอนของเธอจนเกิดเสียงดัง "ไม่ไหว...อ๊ะ...อ๊า" ร่างบางครวญครางตามจังหวะกระแทกที่ถี่ยิบของเขา "แตกก่อนสิ...ซี้ด" "อ๊าย!...อ๊ะ" คนตัวเล็กไม่รอช้ากระตุกถี่ๆ ตอดรัดแก่นกายใหญ่จนแน่นก่อนจะนิ่งไป มอร์แกนปล่อยขาเธอลงทีละข้างร่างบางพยายามพยุงตัวเองให้ได้มากที่สุดแม้ขาจะสั่นเทา "ก้มลงไป แบบนั้นแหละ" มอร์แกนจับเธอกดต่ำลงไปก่อนจะเริ่มขยับแก่นกายถี่ๆ อีกครั้ง สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้ก็แค่ทำตามที่เขาสั่งไปเรื่อยๆ ไม่รู้คืนนี้จะสิ้นสุดกี่ทุ่มหรืออาจจะล่วงเลยไปถึงเช้าของอีกวัน เธออยากบอกเขาเหลือเกินว่าส่วนนั้นของเธอมันระบมจนบางครั้งก็รับไม่ไหวแต่ถ้าบอกไปแล้วเขาส่งเธอกลับบ้านเธอก็อดอยู่ใกล้เขาน่ะสิ "อ๊ะ" "ฟัค!...รัดอีกแรงๆ ...อ๊า" เสียงทุ้มเสียงและเสียงหวานครางแข่งกันในห้องน้ำอย่างไม่หยุดหย่อน แขนเล็กถูกจับดึงไปด้านหลังโดยมือใหญ่ที่จับไว้แน่น "อ๊า...เสียว...อ๊ะ...จะออก" "ซี้ด...แตกเลย...อ๊า...เยส" "อ๊า...อู๊ย...อ๊าย!" เสียงหวานครางลั่นอีกครั้งก่อนจะกระตุกถี่ๆ เป็นรอบที่สอง "อ๊า...ฟัค!...โอ๊ว" ร่างหนาโยกโหมกระแทกจนเธอแทบกระเด็นไปข้างหน้า รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แก่นกายใหญ่ฉีดพ่นน้ำกามเข้ามาจนเต็มท้องของเธอ แก่นกายใหญ่ยังไม่ทันได้ถอดออกก็เริ่มขยับอีกครั้งและอีกครั้งต่อไปอีกเรื่อยๆ "อ๊า!" เสียงทุ้มครางอย่างรู้สึกโล่งเมื่อได้ปลดปล่อย พื้นห้องน้ำเต็มไปด้วยน้ำสีขาวขุ่นที่หยดเต็มพื้น "คุณยังหิวอยู่ไหมคะกุลจะไปอุ่นอาหารให้" แม้กายจะเหนื่อยจนอยากจะทิ้งตัวลงนอนแต่ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ อาหารที่เธอทำคงจะเย็นชืดไปหมดแล้ว "อืม กินหน่อยก็ดี" มอร์แกนคนเดิมกลับมาแล้วเขาไม่น่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว กุลธิดายิ้มบางๆ ให้เขาก่อนจะอุ่นอาหารในส่วนของเขาเพียงจานเดียวแต่ของเธอเก็บเข้าตู้เย็น เวลากว่าสามชั่วโมงที่อยู่ในห้องน้ำกับเขาทำให้เธอหิวจนหายหิวไปแล้ว เธอรู้สึกอิ่มกับอย่างอื่นมากกว่า "อุ่นอาหารแล้วนะคะ" "แล้วของเธอล่ะ?" "กุลไม่ค่อยหิว คุณกินเถอะค่ะกุลขอไปทำความสะอาดห้องน้ำก่อน" ร่างบางเดินด้วยความยากลำบากเพราะยังเคืองๆ ที่ส่วนนั้นอยู่ "เลอะเทอะไปหมดเลย" มองสภาพห้องน้ำที่เพิ่งสมรภูมิสวาทเมื่อสักครู่แล้วได้แต่ถอนหายใจ ร่างบางมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่บานเดิมอย่างท้อใจถ้าเธออยู่ในฐานะคนรักของเขาเธอจะไม่รู้สึกเศร้าเท่านี้อย่างน้อยๆ การได้มีอะไรกับคนที่รักมันก็ดีกว่าคนที่ไม่ได้รักอยู่แล้ว สำหรับเธอเขาคือคนที่เธอรักแต่สำหรับเขาเธอคงไม่ใช่และไม่มีทางใช่แน่นอน เช้าวันใหม่ของทั้งคู่กุลธิดาตื่นแต่เช้าทำอาหารให้เขาจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน มอร์แกนลืมตาตื่นขึ้นวงแขนแกร่งตวัดพาดหวังจะได้กอดคนที่นอนด้วยกันเมื่อคืนแต่ก็คว้าได้แค่ความว่างเปล่าพบเพียงหมอนข้างที่วางเอาไว้ "จะรีบตื่นไปไหนกันนะ" บ่นอุบอิบก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว "กุลทำข้าวผัดนะคะเช้านี้" เมื่อเห็นเขาเดินออกมาคนตัวเล็กก็ส่งยิ้มให้เขาทันที "อืม ทำข้าวกลางวันให้ฉันด้วยนะวันนี้" "ค่ะ" รับคำก่อนจะรีบเข้าครัวไปทำอาหารเตรียมไว้ให้เขา มอร์แกนติดใจรสมือของเธอจนไม่อยากไปกินอาหารที่อื่น "เย็นนี้คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" "อะไรก็ได้" "ค่ะ งั้นกุลทำไก่บาบีคิวนะคะ" "อืมก็เอาสิ" กุลธิดาพยักหน้ารับก่อนจะยิ้มให้เขา มอร์แกนเผลอยิ้มตอบจึงรีบหุบยิ้มในเสี้ยววินาที "ขับรถดีๆ นะคะ" ส่งกล่องอาหารให้เขาก่อนจะโบกมือลาคนที่เดิมห่างออกไปจนลับสายตา เมื่อเขาไปกุลธิดาก็กลับมาหน้าเศร้าเช่นเดิม เธอเหงา อยากมีคนคอยปรึกษาข้างกายบ้าง "คุณมอร์แกนลืมหรือเปล่านะ?" ร่างบางหันไปเห็นเอกสารที่จะเขาเตรียมจะใช้ประชุมวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ครืน~ เสียงโทรศัพท์สั่นกุลธิดามองชื่อแล้วรีบรับทันที 'เห็นเอกสารฉันหรือเปล่า' "ค่ะ คุณลืมเอาไว้ที่โต๊ะอาหารค่ะ" กุลธิดาถือซองเอกสารขึ้นมาแต่ไม่ได้เปิดดูเพราะคิดว่าคงเป็นของสำคัญเธอไม่ควรรู้จะดีกว่า 'ค่อยยังชั่วคิดว่าลืมไว้ที่ไหน' มอร์แกนถอนหายใจอย่างโล่งอก เอกสารที่ลืมดันเป็นเอกสารสำคัญที่ต้องใช้ในการประชุมกับหุ้นส่วนวันนี้ถ้าหายคงแย่เพราะข้อมูลของบริษัทอาจจะรั่วไหลได้ "คุณจะให้เลขามารับที่ห้องไหมคะ" 'ไม่! เธอนั่นแหละเอามาให้ฉันที่บริษัท' เอกสารนี่สำคัญมากจนมอร์แกนไม่กล้าไว้ใจใครแม้แต่เลขาของตัวเอง "คะ?" 'ฉันบอกให้เธอเอามาให้ฉันที่บริษัท ตอนนี้เลย' "ค่ะ กุลจะรีบนำไปให้นะคะ" กุลธิดารีบคว้าเอกสารและกระเป๋าสตางค์ออกจากห้องอย่างเร็ว ร่างบางยืนโบกรถแท็กซี่พอรถจอดสนิทก็รีบขึ้นแล้วบอกทางไปบริษัทของเขาทันที มือเล็กถือเอกสารไว้มั่นดูแลมันเท่าชีวิตเพราะถ้าเอกสารนี้หายไปชีวิตเธอก็อาจจะหายไปด้วยเพราะน่าจะเป็นเอกสารที่สำคัญมากแน่ๆ เขาถึงได้กังวลขนาดนั้น "ไม่ต้องทอนค่ะ" เมื่อถึงหน้าบริษัทกุลธิดารีบส่งเงินให้คนขับก่อนจะลงจากรถค่อยเดินเข้าบริษัทของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาที่นี่ "สวัสดีค่ะ คือคุณมอร์แกนให้ฉันนำเอกสารมาให้น่ะค่ะ" เดินไปจุดประชาสัมพันธ์เพราะเธอไม่รู้ว่าห้องเขาอยู่ที่ไหน "รอสักครู่นะคะ" พนักงานที่ยกหูโทรศัพท์ติดต่อไปยังห้องของท่านประธาน "ค่ะ เดินตรงไปแล้วขึ้นไปชั้นบนสุดค่ะ" วางหูโทรศัพท์แล้วบอกทางคนที่ไม่เคยมา "ขอบคุณค่ะ" กุลธิดายิ้มรับก่อนจะเดินไปตามที่พนักงานบอก เมื่อเดินมาถึงลิฟต์ก็กดชั้นที่อยู่บนสุดตามที่ได้ยิน ติ๊ง! ลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหารและกรรมการบริษัทระดับสูง "ฉันมาพบคุณมอร์แกนค่ะ" "เชิญ" เลขาสาวหน้าห้องที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอสักเท่าไหร่ผายมือให้เธอเข้าไปในห้องทำงานของเขา "ขออนุญาตค่ะ" ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้องเบาๆ คิดว่าเขาทำงานอยู่ มอร์แกนเห็นเธอเดินถือเอกสารเข้ามาก็ใจชื้น "กุลเอาเอกสารมาให้ค่ะ" "ขอบใจนะ" ร่างบางยิ้มรับก่อนจะวางเอกสารที่โต๊ะของเขา "ขอตัวกลับก่อนนะคะ" "เดี๋ยวก่อน" เขาเรียกเธอเอาไว้ก่อน "คะ?" "วันนี้อยู่กินข้าวกลางวันกับฉันหน่อยสิ" "คือ..." "ก็เธอทำให้ฉันมาเยอะไป ช่วยกันกินจะได้ไม่เหลือ" ร่างหนาเอ่ยกับเธอแต่ไม่ยอมมองหน้าเธอ "ถ้าคุณกินไม่หมดก็ไม่เป็นไรค่ะ" "ฉันไปประชุมไม่นานหวังว่ากลับมาคงจะเจอเธออยู่ในห้องนี้นะ" ชายหนุ่มไม่ฟังคำเธอเขาลุกขึ้นจัดสูทแล้วถือเอกสารออกไปจากห้อง กุลธิดาได้แต่ยืนงงอาหารที่เธอทำให้เขาไม่ได้มากมายอะไรเลยก็เท่ากับทุกวันที่ทำให้ ร่างบางเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งเพื่อรอเขาประชุมเสร็จ เธอไม่กล้าขัดคำสั่งเขาหรอก
Pinakabagong kabanata
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
Maaari mong magustuhan
คลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์77.7K viewsรวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat45.8K views3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X75.5K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้203.1K viewsอยากขอวันวานคืนมาอีกครั้ง
smith156 viewsFor Love ฉบับรักร้ายของยัยปีศาจ
Peachy95 viewsเมียวิศวะ (เด็กในความลับของพี่ทิวเขา)
ได้โปรดปลื้ม22 viewsพ่อหมอเจ้าคะอย่าร้ายกับเมียให้มากนัก
เลขาท่านประธาน26 views
