LOGINShare
ตอนที่8 : อิจฉาแต่ทำอะไรไม่ได้
Last Updated:
2026-03-09 12:21:00การประชุมแสนหนักหน่วงผ่านพ้นไป มอร์แกนเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองก็เห็นร่างบางนั่งหลับอยู่บนโซฟา ปากหนาเผลอยิ้มออกมาก่อนจะรีบหุบยิ้มวันนี้เขาเผลอยิ้มให้เธอสองครั้งแล้วและมันจะไม่มีครั้งที่สามเขาจะไม่ยิ้มให้ใครนอกจากอริสาคนเดียว
"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว" สะกิดไหล่เธอเบาๆ กุลธิดาลืมตามองพอเห็นเขาก็ยิ้มออกมา ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าเขาเธอมักจะส่งยิ้มให้เขาตลอด "ไปเตรียมอาหารให้ฉันได้แล้ว ฉันหิว" "ค่ะๆ” ร่างบางรีบลุกขึ้นอย่างเร็วกลัวจะไม่ทันใจเขา แต่ก็ต้องยืนงงเพราะไม่รู้ต้องไปทางไหน "ทำไมยังไม่ไปอีก" "คือ...กุลไม่ทราบค่ะว่าต้องไปเตรียมอาหารให้คุณที่ไหน" "ข้างในห้องนี้" มอร์แกนชี้นิ้วไปที่ห้องครัวที่อยู่ในห้องทำงานของตนเอง ห้องทำงานของเขาเรียกว่าครบครันมากๆ มีทั้งห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอนสำรองเหมือนคอนโดขนาดย่อมๆ เลยก็ว่าได้ "มาแล้วค่ะ" รอไม่นานอาหารก็ถูกยกออกมาจากห้องครัว "กุลเห็นว่ามีของสดในตู้นิดหน่อยเลยทำไข่เจียวกุ้งสับเพิ่มน่ะค่ะ" เธอกลัวว่าอาหารที่ทำให้เขาจะไม่พอสำหรับสองคนเลยทำเมนูง่ายๆ เพิ่ม "อืมก็ดี" มอร์แกนวางปากกาแล้วหันมาสนใจอาหารที่หอมน่ากิน "ทำไมของเธอน้อยจัง" "กุลไม่ค่อยหิวค่ะ" "แบบนี้ไงถึงได้ผอมเอาไปอีก" มอร์แกนตักข้าวผัดในจานตัวเองให้เธอ "พอแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณไม่อิ่ม" "กินไปซะ" มอร์แกนสั่งเสียงเข้มก่อนจะลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า กุลธิดานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอได้กินข้าวนอกสถานที่กับเขา ทุกครั้งเธอจะได้กินข้าวพร้อมเขาแค่ที่คอนโดเท่านั้นเพราะไปกินที่ร้านอาหารหรือที่ไหนๆ ไม่ได้ สถานะของเขากับเธอไม่ใช่สถานะที่น่ายินดีมากนักและเขาเป็นถึงนักธุรกิจถ้าใครเห็นคงจะถูกว่าถูกมองไม่ดีได้ "คุณอิ่มแล้วใช่ไหมคะ" "อืม" ร่างบางลุกขึ้นทำหน้าที่เก็บจานไปล้างให้เขา มอร์แกนมองตามเธอพลางคิดในใจว่าถ้าอริสามีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบกุลธิดาบ้างก็คงดี ถ้าอริสากลับมาเขาคงต้องพึ่งร้านอาหารทุกมื้อเป็นแน่ "ถ้างั้นกุลขอตัวกลับก่อนนะคะ" "เธอมายังไง" "นั่งแท็กซี่ค่ะ" "แล้วตอนกลับล่ะ" "ก็นั่งแท็กซี่ไงคะ" เธอขับรถไม่เป็นนี่นา อย่าว่าขับรถยนต์ไม่เป็นเลยแค่จักรยานกับมอเตอร์ไซค์เธอยังล้มเลยถ้าขับรถยนต์คงมีชนแน่นอนเธอรู้ตัวดีว่าเป็นคนไม่ค่อยระวังตัวสักเท่าไหร่เลยไม่หัดขับรถกลัวจะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น "นั่งรอ" "คะ?" "ค่อยกลับพร้อมฉัน" "ไม่เป็นไรค่ะ กุลนั่งแท็กซี่กลับได้ค่ะ" "งั้นก็แล้วแต่ละกัน" มอร์แกนไม่ยื้อเธอแม้แต่น้อยซึ่งเขาไม่เคยคิดจะยื้อเธออยู่แล้ว กุลธิดายิ้มบางให้เขาแล้วก้มยิ้มกระเป๋าของตนเอง "ขอตัวนะคะ" บอกกับเขาแล้วเดินออกจากห้องไป มอร์แกนมองตรงที่เธอนั่งเมื่อสักครู่แล้วรู้สึกเหงาทั้งๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันจะมีอริสคนเดียว" พูดปลอบใจตัวเองเขาไม่อยากเป็นเหมือนครอบครัวอื่นที่สามีมีเมียน้อยเพราะความไม่รู้จักพอของตนเองเขาจะมีแค่อริสาคนเดียว ยังไงก็ไม่มีใครแทนที่อริสาได้ กุลธิดากลับถึงห้องก็ล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน "ถ้ากุลอยู่ในใจคุณได้สักเศษเสี้ยวหนึ่งของคุณอริสก็คงดี" ร่างบางมองภาพเขากับอริสาที่ติดเอาไว้ที่ผนังด้านบน ทุกครั้งที่นอนเงยหน้าก็จะเห็นรูปนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เกิดจากความตั้งใจของมอร์แกนที่ให้คนมาติดรูปนี้เพราะก่อนนอนทุกคืนเขาจะได้รู้สึกว่าอริสาอยู่ไม่ไกลจากเขา "กุลอิจฉาคุณจังเลยค่ะคุณอริส" เธออิจฉาอริสาเกือบทุกอย่าง อริสาเกิดมามีทั้งพ่อแม่และคนที่รักอยู่รอบตัว แต่เธอเกิดมาก็ไม่เคยได้เรียกพ่อแท้ๆ ว่าพ่อแถมแม่ก็ยังเสียตั้งแต่เด็ก คนที่เธอรักเขาก็ไม่ได้รักเธอไม่ได้มีเธอในชีวิตของเขาแม้แต่วินาทีเดียว ถึงเธอจะบอกว่าอิจฉาแต่เธอก็ไม่เคยคิดร้ายสักครั้งเพราะยังไงอริสาก็เป็นพี่สาวต่างแม่ของเธอถึงอริสาจะไม่เคยมองเธอเป็นน้องเลยก็ตาม "คุณมอร์แกนเขามีแต่คุณจริงๆ นะคะ" เอ่ยอย่างตัดพ้อแม้เธอจะทำดีกับเขาแค่ไหนในสายตาของเขาเธอก็แค่นางบำเรอ ส่วนในหัวใจของเขาก็มีแค่อริสาคนเดียวไม่เคยเปลี่ยนแปลง ที่เขาบอกว่าความรักแพ้ระยะทางคงใช้ไม่ได้สำหรับมอร์แกน กุลธิดาทำอาหารมื้อเย็นเตรียมไว้ให้เขากลับมา กลิ่นอาหารที่ทำหอมฟุ้งไปทั่วครัวจนทำให้คนทำยิ้มออก "เรียบร้อย คุณมอร์แกนจะกลับแล้ว" พูดกับตัวเองก่อนจะรีบไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมไว้ให้เขา กุลธิดายิ้มออกเมื่อใกล้ถึงเวลาที่เขาจะกลับเต็มที แก๊ก! เสียงประตูเปิดออกปรากฏร่างหนาเดินเข้ามาในห้อง ร่างบางยิ้มร่าออกมาเมื่อเห็นเขาเธอเองก็ไม่ต่างกับสุนัขที่ดีใจเมื่อเจ้าของกลับมาและที่สำคัญเธอจงรักภักดีกับเขามาก "ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ" ยื่นแก้วน้ำดื่มที่รินใส่แก้วส่งให้เขา มอร์แกนรับมาดื่มจนหมดแก้วด้วยความกระหาย "ขอบใจ" "กุลทำข้าวไก่บาบีคิวไว้นะคะ" "อืม" เสียงตอบรับสั้นๆ แต่ทำอีกคนยิ้มได้ "คุณจะทานข้าวเลยไหมคะ" "ฉันอยากอาบน้ำก่อน" กุลธิดาหน้าหม่นลงเมื่อได้ยินที่เขาบอก เธอกลัวว่าอาหารมื้อนี้จะต้องเป็นหม้ายแบบทุกครั้ง ทุกครั้งหลังจากเสร็จกิจกรรมกามเธอไม่เคยได้กินข้าวร่วมกับเขาเพราะรู้สึกอิ่มไปโดยปริยายและมวลท้องจนกินอะไรไม่ลง "กุลเตรียมน้ำอุ่นกับชุดนอนไว้ให้แล้วนะคะ" ในเมื่อเขาต้องการเธอจะปฏิเสธได้ยังไง "ขอบใจ" "คุณจะออกมาทานอาหารใช่ไหมคะ" ถามเขาอีกครั้งพลางมองไปที่จานอาหารที่เตรียมเอาไว้เธอกลัวมันจะเย็นจนต้องอุ่นเหมือนเมื่อวาน "อืม" แค่คำสั้นๆ ก็ทำเอาเธอยิ้มได้ มอร์แกนเดินเข้าห้องอาบน้ำ กุลธิดาจึงนั่งรออย่างมีความสุขวันนี้เธอจะได้กินมื้อเย็นพร้อมกับเขา "ทำน้ำส้มด้วยดีกว่า" เมื่อพูดจบก็ลุกขึ้นไปคั้นน้ำส้มใส่แก้ว ไม่นานแก้วน้ำส้มก็ถูกยกมาวางใกล้กับจานข้าว "กินกันเถอะฉันหิวแล้ว" ร่างหนาออกมาพร้อมชุดนอนและกลิ่นสบู่อ่อนๆ ของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ "ค่ะ กุลทำน้ำส้มไว้ด้วยนะคะ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะนั่งลงเริ่มตักข้าวในจานตัวเอง "อร่อยดีนะ" มอร์แกนเอ่ยออกมาเมื่อเคี้ยวข้าวคำแรกหมดไป คนทำนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างพอใจเมื่อได้ยินที่เขาบอก "ขอบคุณนะคะ" ทั้งสองคนตั้งหน้าตั้งตากินข้าวของตัวเอง ข้าวจานพูนของมอร์แกนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียวส่วนของอีกคนเหลือเกือบครึ่งจาน "กินไม่หมดแบบนี้ไงถึงได้ผอม" บ่นเบาๆ เมื่อเห็นข้าวในจานของเธอเหลืออยู่ "กุลอิ่มแล้วนี่คะ" "คือ...คุณมอร์แกนคะ" เสียงหวานเอ่ยเบาๆ อย่างประหม่า "อะไร?" "พรุ่งนี้กุลขอไปซื้อของที่ห้างได้ไหมคะ" "ซื้ออะไร" "ของใช้ส่วนตัวค่ะ" "ครั้งก่อนที่ไปทำไมไม่ซื้อให้เรียบร้อย" มอร์แกนบ่นเธอจนอีกคนหน้าเสีย "กุลเพิ่งเห็นว่าหมดน่ะค่ะ" "จะไปก็ไปแต่ฉันกลับมาต้องเจอเธอเข้าใจไหม" มอร์แกนไม่ห้ามแต่ตั้งข้อตกลงกับเธอ "ค่ะกุลไปไม่นาน ซื้อเสร็จก็กลับเลย" "อืม" "ขอบคุณนะคะ" กุลธิดายิ้มบางๆ ให้เขา มอร์แกนเมินหน้าหนีไม่อยากเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของเธอ "กุลเอาจานไปเก็บก่อนนะคะ" ร่างบางลุกขึ้นเก็บจานที่เขากินหมดเดินเข้าไปล้างในครัว มอร์แกนมองตามอย่างไม่คาดสายตาจนต้องเมินหน้าหนีเมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอมองเธอนานเกินไป "ฉันจะเข้าไปรอในห้องรีบตามเข้าไปล่ะ" สั่งเธอเสร็จก็ลุกเดินเข้าห้องไป มอร์แกนสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดบ้าๆ เขาจะไม่มองผู้หญิงคนไหนนอกจากอริสาคนเดียว ร่างบางล้างจานไปพร้อมกับทำใจที่จะต้องรับศึกคืนนี้ไปด้วย วันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตั้งแต่กลับมาจากบริษัทของเขา เธอปวดหัวและเจ็บคอหน่อยๆ แต่เลือกที่จะไม่บอกเขาเพราะกลัวเขาจะหาว่าเป็นข้ออ้างที่จะไม่ทำคืนนี้ "กุลขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ เข้าครัวแล้วตัวเหม็นน่ะค่ะ" เมื่อเข้าห้องมาเธอจึงขออนุญาตเขา "ตามใจเธอสิ" ครั้งนี้เขาไม่เร่งเธอ มอร์แกนนอนรอเธออยู่บนเตียงอย่างอารมณ์ดีแปลกๆ อาจเป็นเพราะการประชุมวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี กุลธิดาเข้าห้องน้ำด้วยความเหนื่อยอ่อนเธออยากเข้านอนตั้งแต่หัววันแต่คงทำไม่ได้ ร่างบางรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบออกจากห้องน้ำ "มานี่สิ" เมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำมอร์แกนก็เรียกเธอให้เขามาหา ร่างบางเดินเข้ามาหาก่อนจะเริ่มสงครามสวาทกันในคืนนี้จนเกือบรุ่งสาง
Latest chapter
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
You may also like
พราวกลิ่นบุปผาตัณหารัก
พะเนินเทินทึก77.8K viewsOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat66.2K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก95.4K viewsโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี91.4K viewsกรงสวาทสีชมพู (ภาคต่อ กรงสวาทสีเพลิง)
ฟ้าดุษฎี110 viewsสอนรักลูกสาวท่านประธาน
เฮียกังฟู3.0K viewsภรรยารอหย่า
พันธกา มัสญาภา มัสยาปลา426 viewsหย่าหวนรักกลับมา
กชภาภัค3.7K views
