ตอนที่8 : อิจฉาแต่ทำอะไรไม่ได้

การประชุมแสนหนักหน่วงผ่านพ้นไป มอร์แกนเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองก็เห็นร่างบางนั่งหลับอยู่บนโซฟา ปากหนาเผลอยิ้มออกมาก่อนจะรีบหุบยิ้มวันนี้เขาเผลอยิ้มให้เธอสองครั้งแล้วและมันจะไม่มีครั้งที่สามเขาจะไม่ยิ้มให้ใครนอกจากอริสาคนเดียว

"นี่เธอ ตื่นได้แล้ว" สะกิดไหล่เธอเบาๆ กุลธิดาลืมตามองพอเห็นเขาก็ยิ้มออกมา ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าเขาเธอมักจะส่งยิ้มให้เขาตลอด

"ไปเตรียมอาหารให้ฉันได้แล้ว ฉันหิว"

"ค่ะๆ” ร่างบางรีบลุกขึ้นอย่างเร็วกลัวจะไม่ทันใจเขา แต่ก็ต้องยืนงงเพราะไม่รู้ต้องไปทางไหน

"ทำไมยังไม่ไปอีก"

"คือ...กุลไม่ทราบค่ะว่าต้องไปเตรียมอาหารให้คุณที่ไหน"

"ข้างในห้องนี้" มอร์แกนชี้นิ้วไปที่ห้องครัวที่อยู่ในห้องทำงานของตนเอง ห้องทำงานของเขาเรียกว่าครบครันมากๆ มีทั้งห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอนสำรองเหมือนคอนโดขนาดย่อมๆ เลยก็ว่าได้

"มาแล้วค่ะ" รอไม่นานอาหารก็ถูกยกออกมาจากห้องครัว

"กุลเห็นว่ามีของสดในตู้นิดหน่อยเลยทำไข่เจียวกุ้งสับเพิ่มน่ะค่ะ" เธอกลัวว่าอาหารที่ทำให้เขาจะไม่พอสำหรับสองคนเลยทำเมนูง่ายๆ เพิ่ม

"อืมก็ดี" มอร์แกนวางปากกาแล้วหันมาสนใจอาหารที่หอมน่ากิน

"ทำไมของเธอน้อยจัง"

"กุลไม่ค่อยหิวค่ะ"

"แบบนี้ไงถึงได้ผอมเอาไปอีก" มอร์แกนตักข้าวผัดในจานตัวเองให้เธอ

"พอแล้วค่ะ เดี๋ยวคุณไม่อิ่ม"

"กินไปซะ" มอร์แกนสั่งเสียงเข้มก่อนจะลงมือกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า กุลธิดานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอได้กินข้าวนอกสถานที่กับเขา ทุกครั้งเธอจะได้กินข้าวพร้อมเขาแค่ที่คอนโดเท่านั้นเพราะไปกินที่ร้านอาหารหรือที่ไหนๆ ไม่ได้ สถานะของเขากับเธอไม่ใช่สถานะที่น่ายินดีมากนักและเขาเป็นถึงนักธุรกิจถ้าใครเห็นคงจะถูกว่าถูกมองไม่ดีได้

"คุณอิ่มแล้วใช่ไหมคะ"

"อืม" ร่างบางลุกขึ้นทำหน้าที่เก็บจานไปล้างให้เขา

มอร์แกนมองตามเธอพลางคิดในใจว่าถ้าอริสามีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบกุลธิดาบ้างก็คงดี ถ้าอริสากลับมาเขาคงต้องพึ่งร้านอาหารทุกมื้อเป็นแน่

"ถ้างั้นกุลขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"เธอมายังไง"

"นั่งแท็กซี่ค่ะ"

"แล้วตอนกลับล่ะ"

"ก็นั่งแท็กซี่ไงคะ" เธอขับรถไม่เป็นนี่นา อย่าว่าขับรถยนต์ไม่เป็นเลยแค่จักรยานกับมอเตอร์ไซค์เธอยังล้มเลยถ้าขับรถยนต์คงมีชนแน่นอนเธอรู้ตัวดีว่าเป็นคนไม่ค่อยระวังตัวสักเท่าไหร่เลยไม่หัดขับรถกลัวจะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

"นั่งรอ"

"คะ?"

"ค่อยกลับพร้อมฉัน"

"ไม่เป็นไรค่ะ กุลนั่งแท็กซี่กลับได้ค่ะ"

"งั้นก็แล้วแต่ละกัน" มอร์แกนไม่ยื้อเธอแม้แต่น้อยซึ่งเขาไม่เคยคิดจะยื้อเธออยู่แล้ว กุลธิดายิ้มบางให้เขาแล้วก้มยิ้มกระเป๋าของตนเอง

"ขอตัวนะคะ" บอกกับเขาแล้วเดินออกจากห้องไป มอร์แกนมองตรงที่เธอนั่งเมื่อสักครู่แล้วรู้สึกเหงาทั้งๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ฉันจะมีอริสคนเดียว" พูดปลอบใจตัวเองเขาไม่อยากเป็นเหมือนครอบครัวอื่นที่สามีมีเมียน้อยเพราะความไม่รู้จักพอของตนเองเขาจะมีแค่อริสาคนเดียว ยังไงก็ไม่มีใครแทนที่อริสาได้

กุลธิดากลับถึงห้องก็ล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยอ่อน

"ถ้ากุลอยู่ในใจคุณได้สักเศษเสี้ยวหนึ่งของคุณอริสก็คงดี" ร่างบางมองภาพเขากับอริสาที่ติดเอาไว้ที่ผนังด้านบน ทุกครั้งที่นอนเงยหน้าก็จะเห็นรูปนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เกิดจากความตั้งใจของมอร์แกนที่ให้คนมาติดรูปนี้เพราะก่อนนอนทุกคืนเขาจะได้รู้สึกว่าอริสาอยู่ไม่ไกลจากเขา

"กุลอิจฉาคุณจังเลยค่ะคุณอริส" เธออิจฉาอริสาเกือบทุกอย่าง อริสาเกิดมามีทั้งพ่อแม่และคนที่รักอยู่รอบตัว แต่เธอเกิดมาก็ไม่เคยได้เรียกพ่อแท้ๆ ว่าพ่อแถมแม่ก็ยังเสียตั้งแต่เด็ก คนที่เธอรักเขาก็ไม่ได้รักเธอไม่ได้มีเธอในชีวิตของเขาแม้แต่วินาทีเดียว ถึงเธอจะบอกว่าอิจฉาแต่เธอก็ไม่เคยคิดร้ายสักครั้งเพราะยังไงอริสาก็เป็นพี่สาวต่างแม่ของเธอถึงอริสาจะไม่เคยมองเธอเป็นน้องเลยก็ตาม

"คุณมอร์แกนเขามีแต่คุณจริงๆ นะคะ" เอ่ยอย่างตัดพ้อแม้เธอจะทำดีกับเขาแค่ไหนในสายตาของเขาเธอก็แค่นางบำเรอ ส่วนในหัวใจของเขาก็มีแค่อริสาคนเดียวไม่เคยเปลี่ยนแปลง ที่เขาบอกว่าความรักแพ้ระยะทางคงใช้ไม่ได้สำหรับมอร์แกน

กุลธิดาทำอาหารมื้อเย็นเตรียมไว้ให้เขากลับมา กลิ่นอาหารที่ทำหอมฟุ้งไปทั่วครัวจนทำให้คนทำยิ้มออก

"เรียบร้อย คุณมอร์แกนจะกลับแล้ว" พูดกับตัวเองก่อนจะรีบไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมไว้ให้เขา กุลธิดายิ้มออกเมื่อใกล้ถึงเวลาที่เขาจะกลับเต็มที

แก๊ก! เสียงประตูเปิดออกปรากฏร่างหนาเดินเข้ามาในห้อง ร่างบางยิ้มร่าออกมาเมื่อเห็นเขาเธอเองก็ไม่ต่างกับสุนัขที่ดีใจเมื่อเจ้าของกลับมาและที่สำคัญเธอจงรักภักดีกับเขามาก

"ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ" ยื่นแก้วน้ำดื่มที่รินใส่แก้วส่งให้เขา มอร์แกนรับมาดื่มจนหมดแก้วด้วยความกระหาย

"ขอบใจ"

"กุลทำข้าวไก่บาบีคิวไว้นะคะ"

"อืม" เสียงตอบรับสั้นๆ แต่ทำอีกคนยิ้มได้

"คุณจะทานข้าวเลยไหมคะ"

"ฉันอยากอาบน้ำก่อน" กุลธิดาหน้าหม่นลงเมื่อได้ยินที่เขาบอก เธอกลัวว่าอาหารมื้อนี้จะต้องเป็นหม้ายแบบทุกครั้ง ทุกครั้งหลังจากเสร็จกิจกรรมกามเธอไม่เคยได้กินข้าวร่วมกับเขาเพราะรู้สึกอิ่มไปโดยปริยายและมวลท้องจนกินอะไรไม่ลง

"กุลเตรียมน้ำอุ่นกับชุดนอนไว้ให้แล้วนะคะ" ในเมื่อเขาต้องการเธอจะปฏิเสธได้ยังไง

"ขอบใจ"

"คุณจะออกมาทานอาหารใช่ไหมคะ" ถามเขาอีกครั้งพลางมองไปที่จานอาหารที่เตรียมเอาไว้เธอกลัวมันจะเย็นจนต้องอุ่นเหมือนเมื่อวาน

"อืม" แค่คำสั้นๆ ก็ทำเอาเธอยิ้มได้ มอร์แกนเดินเข้าห้องอาบน้ำ กุลธิดาจึงนั่งรออย่างมีความสุขวันนี้เธอจะได้กินมื้อเย็นพร้อมกับเขา

"ทำน้ำส้มด้วยดีกว่า" เมื่อพูดจบก็ลุกขึ้นไปคั้นน้ำส้มใส่แก้ว ไม่นานแก้วน้ำส้มก็ถูกยกมาวางใกล้กับจานข้าว

"กินกันเถอะฉันหิวแล้ว" ร่างหนาออกมาพร้อมชุดนอนและกลิ่นสบู่อ่อนๆ ของคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

"ค่ะ กุลทำน้ำส้มไว้ด้วยนะคะ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะนั่งลงเริ่มตักข้าวในจานตัวเอง

"อร่อยดีนะ" มอร์แกนเอ่ยออกมาเมื่อเคี้ยวข้าวคำแรกหมดไป คนทำนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างพอใจเมื่อได้ยินที่เขาบอก

"ขอบคุณนะคะ" ทั้งสองคนตั้งหน้าตั้งตากินข้าวของตัวเอง ข้าวจานพูนของมอร์แกนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียวส่วนของอีกคนเหลือเกือบครึ่งจาน

"กินไม่หมดแบบนี้ไงถึงได้ผอม" บ่นเบาๆ เมื่อเห็นข้าวในจานของเธอเหลืออยู่

"กุลอิ่มแล้วนี่คะ"

"คือ...คุณมอร์แกนคะ" เสียงหวานเอ่ยเบาๆ อย่างประหม่า

"อะไร?"

"พรุ่งนี้กุลขอไปซื้อของที่ห้างได้ไหมคะ"

"ซื้ออะไร"

"ของใช้ส่วนตัวค่ะ"

"ครั้งก่อนที่ไปทำไมไม่ซื้อให้เรียบร้อย" มอร์แกนบ่นเธอจนอีกคนหน้าเสีย

"กุลเพิ่งเห็นว่าหมดน่ะค่ะ"

"จะไปก็ไปแต่ฉันกลับมาต้องเจอเธอเข้าใจไหม" มอร์แกนไม่ห้ามแต่ตั้งข้อตกลงกับเธอ

"ค่ะกุลไปไม่นาน ซื้อเสร็จก็กลับเลย"

"อืม"

"ขอบคุณนะคะ" กุลธิดายิ้มบางๆ ให้เขา มอร์แกนเมินหน้าหนีไม่อยากเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของเธอ

"กุลเอาจานไปเก็บก่อนนะคะ" ร่างบางลุกขึ้นเก็บจานที่เขากินหมดเดินเข้าไปล้างในครัว มอร์แกนมองตามอย่างไม่คาดสายตาจนต้องเมินหน้าหนีเมื่อรู้สึกตัวว่าเผลอมองเธอนานเกินไป

"ฉันจะเข้าไปรอในห้องรีบตามเข้าไปล่ะ" สั่งเธอเสร็จก็ลุกเดินเข้าห้องไป มอร์แกนสะบัดหัวแรงๆ ไล่ความคิดบ้าๆ เขาจะไม่มองผู้หญิงคนไหนนอกจากอริสาคนเดียว ร่างบางล้างจานไปพร้อมกับทำใจที่จะต้องรับศึกคืนนี้ไปด้วย วันนี้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตั้งแต่กลับมาจากบริษัทของเขา เธอปวดหัวและเจ็บคอหน่อยๆ แต่เลือกที่จะไม่บอกเขาเพราะกลัวเขาจะหาว่าเป็นข้ออ้างที่จะไม่ทำคืนนี้

"กุลขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ เข้าครัวแล้วตัวเหม็นน่ะค่ะ" เมื่อเข้าห้องมาเธอจึงขออนุญาตเขา

"ตามใจเธอสิ" ครั้งนี้เขาไม่เร่งเธอ มอร์แกนนอนรอเธออยู่บนเตียงอย่างอารมณ์ดีแปลกๆ อาจเป็นเพราะการประชุมวันนี้ผ่านไปได้ด้วยดี กุลธิดาเข้าห้องน้ำด้วยความเหนื่อยอ่อนเธออยากเข้านอนตั้งแต่หัววันแต่คงทำไม่ได้ ร่างบางรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบออกจากห้องน้ำ

"มานี่สิ" เมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำมอร์แกนก็เรียกเธอให้เขามาหา ร่างบางเดินเข้ามาหาก่อนจะเริ่มสงครามสวาทกันในคืนนี้จนเกือบรุ่งสาง