ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc

ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ

"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ

"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้

"เข้าบ้านกันเถอะลูก"

"คุณท่านหลับหรือยังคะป้า"

"เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว

"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด"

"ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ

"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ทางฝั่งมอร์แกนและอริสาทั้งคู่นั่งฉลองกันด้วยอาหารและเค้กที่กุลธิดาทำเอาไว้ให้ มอร์แกนกินไม่ลงเพราะยังรู้สึกไม่ชิน ทุกอย่างมันเร็วมากสำหรับเขาอริสากลับมากุลธิดาไปในวันเกิดของเขาพอดี

"คืนนี้อริสเตรียมเซอร์ไพรส์เด็ดให้พี่ด้วยนะคะ" อริสาที่โหยหาเซ็กซ์จากคนรักมานานก็เริ่มเปิดประเด็นทันที

"เซอร์ไพรส์อีกแล้วเหรอ" มอร์แกนเริ่มเกลียดการเซอร์ไพรส์แล้ว มันต้องเป็นอะไรที่คาดเดาไม่ได้ซึ่งเขาไม่ชอบเลย

"อันนี้พี่ชอบแน่ๆ ค่ะ"

"งั้นเหรอครับ" สีหน้าเขาดูไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่อาจเพราะยังปรับตัวไม่ได้ แต่ในใจเขาก็ยังรักอริสาเช่นเดิมแค่เขาอยากบอกลากุลธิดาแบบเป็นทางการมากกว่านี้

"พี่ดูไม่มีความสุขที่อริสกลับมา"

"มีสิครับ พี่แค่กำลังตกใจน่ะ"

"คืนนี้อริสจะทำให้พี่หายตกใจนะคะ" มือเรียวสวยกุมมือหนาของเขาบ่งบอกว่าคืนนี้เธอต้องการอะไรจากเขา มอร์แกนมองหน้าคนรักตรงหน้าก่อนจะยิ้มให้เธอ อริสายิ้มตอบก่อนจะลงมือกินอาหารตรงหน้าต่อ

มอร์แกนเข้าห้องอาบน้ำที่ไร้การเตรียมไว้ก่อนอย่างทุกวัน เขาได้แต่ถอดหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะรีบอาบน้ำแล้วออกไปแต่งตัว

"อะไร?" เมื่อเปิดประตูเสื้อผ้าแล้วก็ตกใจกับกล่องสี่เหลี่ยมที่วางเอาไว้ มือหนาหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย

"กุล?!" เปิดกล่องแล้วก็เจอผ้าพันคอไหมพรมสีเทาอยู่ด้านใน ดูจากความสวยงามและละเอียดอ่อนของผ้าพันคอแล้วคนทำคงตั้งใจมากแน่ๆ มอร์แกนจับผ้าพันคอไว้มั่นก่อนจะเก็บมันเข้ากล่องดังเดิมเมื่ออริสาเดินเข้ามาในห้อง

"ไม่ต้องใส่เสื้อผ้าหรอกค่ะ อริสจะได้ไม่ต้องถอด" ร่างเพรียวบางเดินมาถอดผ้าขนหนูที่เขานุ้งออกก่อนจะผลักร่างหนาให้ล้มไปนั่งบนเตียง

"เดี๋ยวก่อนสิอริส" จับมือเธอเอาไว้ก่อนที่มือของเธอจะเริ่มลูบไล้

"ทำไมคะ"

"อริสกลับมาพี่กลัวอริสจะเหนื่อย"

"ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ อริสคิดถึงพี่นะคะ" ใบหน้าสวยก้มไปจูบแสนเย้ายวนกับคนใต้ร่าง มอร์แกนรับจูบของเธอก่อนที่ทั้งคู่จะแลกลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมา

"พี่ก็คิดถึงอริสนะ"

"อื้ม!" คนตัวเล็กทรุดลงนั่งชันเข่าจับแก่นกายใหญ่ที่หลับใหลให้ผงาดขึ้นมาก่อนจะอ้าปากครอบงำจนสุดโคน

"ซี๊ด...อื้อ"

"บ๊วบ...อื้ม...อ๊อก...อึก" คนชำนาญชักเข้าชักออกดูดหัวมนจนแก้มตอบ มือหนากดหัวของเธอเอาไว้ก่อนก่อนจะจับหัวของเธอชักเข้าชักออก

"อื้อ...อึก..." ใบหน้าสวยก้มลงตั้งใจดูดแก่นกายใหญ่จนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นี่แหละที่เธอต้องการสี่ปีแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสเจ้างูยักษ์ตรงหน้าต่อจากนี้เธอจะได้ทำทุกวันแบบถึงใจเสียที

"อริส...อ๊า...พอก่อน"

"บ๊วบ!" คนตัวเล็กผละออกอย่างน่าเสียดาย ร่างบางลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไม่อาย

"อริส พี่ว่าอริสไปอาบน้ำก่อนดีไหม"

"รังเกียจอริสหรือคะ" ร่างบางไม่พูดเปล่าแต่กลับนั่งตักของเขาพร้อมกับใช้มือจับแก่นกายของเขาชักด้วยมือ

"ไม่ใช่ครับ"

"ถ้าไม่ใช่งั้นเรามาทำกันเถอะค่ะ อริสคิดถึงพี่แทบขาดใจ" ร่างบางลุกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเริ่มจับแก่นกายใหญ่สอดเข้าโพรงสวาทช้าๆ

ครืน~ ยังไม่ทันได้ใส่เข้าไปโทรศัพท์เจ้าปัญหาก็ดังขัดจังหวะเสียก่อน

"พี่ต้องรับโทรศัพท์"

"ค่อยรับก็ได้นี่คะ"

"ไม่ได้ครับอาจจะมีงานด่วน"

"จิ๊! อารมณ์เสีย" คนตัวเล็กลุกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์เดินปึงปังเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองแบบที่เคยส่วนมอร์แกนลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวสอบแล้วออกไปคุยโทรศัพท์ หากเป็นแต่ก่อนต่อให้โทรศัพท์ดังแค่ไหนเขาก็ไม่สนใจแต่คราวนี้กลับต้องรีบรับให้ได้

คนที่หมดหน้าที่กลับมายังที่ของเธอเหมือนเดิม ร่างบางยังตื่นแต่เช้าดังเดิมเพื่อทำอาหารเช้าให้คนที่รักอีกคน

"ทำไมตื่นเช้าจังเลยลูก"

"กุลอยากทำข้าวต้มให้คุณท่านน่ะค่ะ"

"ข้าวต้มฝีมือหนูกุลนี่ใครทำตามก็ไม่อร่อย" ป้าเดือนพูดไปตามความจริง ข้าวต้มง่ายๆ แต่รสชาติที่อร่อยทำตามได้ไม่ง่ายเลย

"คุณท่านตื่นหรือยังคะ"

"ตื่นแล้วจ้ะ หนูไม่ไปหาคุณท่านหน่อยเหรอลูก"

"ไม่ดีกว่าค่ะ ท่านคงไม่อยากจะเห็นหน้าหนูสักเท่าไหร่" เธอเจียมตัวอยู่ในที่ของเธอมาตลอด

"โถ่! ลูก" ป้าเดือนเองก็อดสงสารเธอไม่ได้ กุลธิดายอมทุกคนตลอดแม้ตัวเองจะไม่มีความสุขก็ไม่เคยปริปากบอกใครทำได้แค่เงียบ

"กุลไม่เป็นไรหรอกค่ะ ป้าเดือนกินข้าวเช้าหรือยังคะกุลทำข้าวต้มไว้เยอะเลย" แม่บ้านในบ้านมีมากก็จริงแต่ทุกคนเก็บล้วนมีงานของตนเองหน้าที่ในครัวเลยเป็นของป้าเดือนและแม่บ้านอีกสองคนรวมถึงกุลธิดาด้วย

"ป้าคุณท่านให้มายกอาหารเช้าแล้ว" แม่บ้านคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในครัว

"นี่ค่ะ ยกไปได้เลย" ข้าวต้มหอมน่ากินสองชามถูกยกไปในบ้านหลังใหญ่ คุณท่านและคุณผู้หญิงของบ้านได้ทานมื้อเช้าที่อร่อยแปลกไปจากทุกวัน

"ทำไมวันนี้ข้าวต้มอร่อยกว่าทุกวันป้าเดือนเปลี่ยนสูตรหรือไง" คุณหญิงพิมอรภรรยาคนสวยของท่านดิเรกถามแม่บ้านที่ยืนข้างๆ

"วันนี้ป้าเดือนไม่เป็นคนทำค่ะ"

"แล้วใครทำ?" เป็นท่านดิเรกที่ถามเพราะจำรสมือของอาหารที่ตนกำลังกินได้แต่ยังไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่

"หนูกุลค่ะคุณท่าน"

"นังลูกเมียน้อยนั่นน่ะเหรอ มันกลับมาแล้วหรือไง" คุณหญิงพิมอรก็ไม่ชอบกุลธิดาพอๆ กับอริสา

"ค่ะ กลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ"

"หึ! โดนคุณมอร์แกนเฉดหัวแล้วน่ะสิ สมน้ำหน้า" ทั้งคุณหญิงและคุณท่านไม่มีใครรู้ว่าลูกสาวคนโปรดกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

"คุณหญิงไม่เอาสิ"

"คุณเข้าข้างนังลูกเมียน้อยเหรอคะ คิดถึงอีเมียคนใช้ของคุณสินะคะ"

"ไปกันใหญ่แล้วคุณหญิง" ท่านดิเรกเริ่มเบื่อหน่ายกับภรรยาของตัวเองที่เอะอะอะไรก็มักจะหาเรื่องทะเลาะอยู่เรื่อย

"ใช่สิ ฉันไม่ได้เด็ดเหมือนนังคนใช้ชาวดอยนั่นสินะคะ"

"คุณหญิง! กองแก้วก็เสียไปนานแล้วเมื่อไหร่คุณจะเลิกอคติสักที" ท่านดิเรกรู้สึกผิดแม้เรื่องจะผ่านมาหลายสิบปีถ้าเขารู้จักพอคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"คิดถึงมันมากก็ตามไปอยู่มันซะสิ" คุณหญิงพิมอรโมโหสามีคนพูดไม่ได้คิด

"อีกไม่นานนักหรอก คุณไม่ต้องห่วง" ท่านดิเรกตอบอย่างปลงๆ และน้อยใจ

"คุณคะคือ...ฉันขอโทษ" เมื่อเห็นหน้าสามีไม่ค่อยสู้ดีจึงรู้สึกผิด

"ช่างเถอะ กินข้าวต่อเถอะ" ท่านดิเรกไม่ถือโทษเขาปลงมาเยอะแล้วยังไงคุณหญิงพิมอรก็เป็นคนที่เขารักที่สุดแต่กลับกองแก้วแม่ของกุลธิดาเกิดขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบและความไม่รู้จักพอของตนเอง

"ฉันอิ่มแล้วขอตัวนะคะ" คุณหญิงพิมอรกินต่อไม่ลงจึงขอตัวลุกไปต่อ ทั้งโต๊ะเหลือเพียงท่านดิเรกที่นั่งกินข้าวต้มแสนอร่อยอยู่คนเดียว

"แดง"

"คะคุณท่าน?" แม่บ้านรีบขานรับเมื่อเจ้านายเรียกชื่อตนเอง

"ไปตามกุลมาพบฉันที่ห้องหนังสือหน่อยนะ"

"ได้ค่ะคุณท่าน"

"ขอบใจ" ท่านดิเรกกินข้าวต้มจนหมดก่อนจะลุกไปห้องหนังสือเพื่อรอพบลูกสาวอีกคน เขาไม่เคยลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเธอเมื่อสี่ปีที่แล้วที่จะให้เธอเรียกตนเองว่าพ่อ

ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูเป็นการขออนุญาตจากเจ้าของห้อง

"เข้ามาสิ"

"คุณท่านให้น้าแดงไปตามกุลมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"มานั่งนี่สิ" ท่านดิเรกเรียกเธอมานั่งที่โซฟาแต่กุลธิดากลับนั่งกับพื้นแทน

"จำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้ได้ไหม"

"จำได้ค่ะ" เธอไม่เคยลืมหรอก แต่ตอนนี้เธอกลับไม่กล้าเรียกท่านว่าพ่อแล้วไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน

"จะเรียกฉันว่าพ่อก็ได้นะ"

"กุลเรียกคุณท่านเหมือนเดิมดีแล้วค่ะ" เธอไม่อยากให้คุณหญิงกับอริสาไม่พอใจ

"ทำไมล่ะ?"

"คุณท่านเป็นคนที่ทำให้กุลเกิดมาแต่กุลไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ กุลขอเรียกคุณท่านแบบนี้ต่อไปนะคะ" ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังเป็นพ่อผู้ที่ทำให้เธอเกิดมาเธอรักเขามากแต่เพื่อความสบายใจของทุกคนเธอขอเรียกคุณท่านอย่างเดิมดีกว่า

"แล้วแต่เธอนะฉันไม่ขัด"

"แต่กุลขอ..."

"อยากได้อะไรล่ะ" ท่านดิเรกเลิกคิ้วถาม

"ขอกุลกอดท่านสักครั้งได้ไหมคะ" กุลธิดาขอสิ่งที่ไม่รู้ว่าจะได้หรือไม่แต่เธอแค่อยากกอดผู้เป็นพ่อสักครั้ง ท่านดิเรกเงียบจนเธอรู้แล้วว่าหมดหวัง

"ก็เอาสิ ฉันเองก็เป็นพ่อที่แย่จริงไม่เคยกอดลูกเลยสักครั้ง" ท่านดิเรกกางแขนออกร่างบางยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะคลานเข่าเข้ากอดท่าน

"ฮึก...ขอบคุณนะคะ" กุลธิดากอดผู้เป็นพ่อแน่นชดเชยที่เธอไม่ได้รับ ท่านดิเรกเองก็ไม่ผละออกแต่กอดเธอตอบด้วยซ้ำ ลูกที่เขาไม่ต้องการกลับเป็นคนที่ใส่ใจเขามากกว่าใคร ต่อจากนี้คงต้องมองอะไรใหม่แล้ว