ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา

หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น

"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น

"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก

"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย

ร่างบางลุกขึ้นเตรียมไปทำอาหารให้เขาสำหรับมื้อเย็นนี้เธอจำได้ว่าวันนี้วันเกิดเขาเธอจึงจะทำเค้กไว้ให้เขาด้วย ไม่ต้องถามว่าทำไมเธอถึงรู้ว่าเป็นวันเกิดของเขาก็เพราะเธอจำรายละเอียดของเขาได้ทั้งหมด

ครืน~

"ฮัลโหลค่ะ"

'วันนี้วันเกิดฉันรู้หรือเปล่า' คนปลายสายถามเธอ ร่างบางยิ้มร่าทันทีเมื่อเข้าโทรมาหา

"รู้ค่ะ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

'ไม่รู้สิ ฉันกินได้หมดแหละ'

"ถ้าอย่างนั้นกุลทำเตรียมไว้เลยนะคะ" เธอดีใจที่จะได้ฉลองวันเกิดเขาอีกปีที่สำคัญเธอเตรียมของขวัญให้เขาด้วย เป็นสิ่งที่เธอแอบทำตอนเขาไม่อยู่แต่ไม่รู้ว่าเขาจะชอบหรือเปล่า

'อืม เย็นนี้ฉันจะรีบกลับนะ'

"กุลจะรอนะคะ" เธอรอเขาได้เสมอ เธอหายเศร้าแล้วรีบไปทำเค้กทำอาหารเตรียมไว้สำหรับเย็นนี้ อาหารมื้อพิเศษฉลองให้เขาผู้เป็นเจ้าของวันเกิด

ทางด้านมอร์แกนนั่งอมยิ้มกับโทรศัพท์หลังจากที่โทรไปแกล้งถามเธอ เขารู้ว่าเธอจำได้แต่ก็แค่ลองใจเธอดูเฉยๆ เธอรู้วันเกิดของเขาและมักจะทำของขวัญให้เขาแต่วันเกิดของเธอเขาไม่เคยรู้เลยเพราะไม่เคยถามแล้วเธอก็ไม่เคยปริปากบอกจนเขาก็ไม่สนใจ

ครืน~

"ครับ อริส" มองคนที่โทรมาก่อนจะรีบรับสายขืนรับช้าอีกฝ่ายวีนแตกเป็นเรื่องไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ

'สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่มอร์แกน มีความสุขมากๆ นะคะ แก่ขึ้นอีกปีแล้วอยู่กับอริสไปนานๆ นะคะอริสรักพี่นะคะ' ปลายสายอวยพรยาวเยียดแต่ประโยคอวยพรก็ค่อนข้างซ้ำกับที่ผ่านมาจนมอร์แกนรู้สึกชิน

"ขอบคุณนะครับ ยังจำได้ด้วยเหรอ"

'จำได้สิคะใครจะลืมวันเกิดแฟนตัวเองล่ะคะ' ก็เธอนี่ไงที่ลืม ที่จำได้ก็เพราะในโซเชียลมันแจ้งเตือน

"ขอบคุณนะครับที่รัก"

'ปีนี้ไม่มีของขวัญเช่นเคยนะคะ รวมยอดไปตอนอริสกลับไปถึงไทยเลยนะคะ'

"ไม่ต้องมีของขวัญก็ได้ครับ" เพราะเขาไม่รู้จะอยากได้อะไรของแบรนด์เนมก็มีมากพอแล้วถ้าอริสาจะซื้อให้คงหนีไม่พ้นนาฬิกาหรือไม่ก็ของราคาแพงๆ อีกตามเคย เขารู้สึกเฉยๆ กับของพวกนี้แล้ว

'อริสจะรีบกลับนะคะ'

"ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ"

'คะ? พี่ไม่อยากให้อริสกลับหรือคะ' อริสาถามเสียงแข็ง

"ไม่ใช่ครับ พี่แค่ไม่อยากให้อริสต้องรีบพี่กลัวคนรักของพี่จะเป็นอะไรไปน่ะครับ" มอร์แกนรีบแก่ตัวทันทีก่อนที่คนรักจะโมโห

'ค่ะ งั้นอริสขอตัวก่อนนะคะแล้วเจอกันค่ะ' ปลายสายทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะวางสายไป

"เฮ้อ!..." มอร์แกนถอนหายใจเป่าปากอย่างเหนื่อยๆ อริสาจะกลับมาในเร็ววันนี้แล้วแต่ทำไมเขารู้สึกไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับเธอเหมือนเมื่อก่อนอาจจะเพราะไม่ได้เจอกันนานแต่เขายังรักเธอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ร่างบางชื่นชมผลงานของขวัญที่เตรียมไว้ให้เขาอยู่นานสองนานเธอตั้งใจทำให้เขาสุดฝีมือและหวังว่าเขาจะใช้มัน มือบางจับๆ ลูบๆ แล้วยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะเก็บเข้ากล่องแล้ววางไว้ที่เดิม

"เค้กใกล้จะเสร็จแล้ว" เธอลงมือทำเค้กให้เขาเองกับมือเพราะนี่อาจจะเป็นวันเกิดปีสุดท้ายที่เธอได้ฉลองกับเขาเธอเลยอยากทำให้เขาด้วยฝีมือเธอเอง

"เรียบร้อย" นำเค้กเข้าเตาอบแล้วไปทำอาหารเมนูอื่นต่ออีกตามที่คิดเอาไว้ เธอจะรีบทำให้เสร็จก่อนเขาจะกลับมาเย็นนี้

แก๊ก! เสียงประตูดังขึ้นทำให้เธอตกใจที่เขากลับมาเร็วกว่าที่คิดไว้

"ทำไมกลับเร็วจังคะ? กุลยังทำอาหารไม่เสร็จเลยค่ะ" คนที่ก้มหน้าทำอาหารจนไม่ได้มองว่าเป็นใครที่เข้ามาในห้อง คนที่จะมีคีย์การ์ดมีแค่สามคนคือเขา เธอและอริสา

"นั่งรอกะ..." เสียงหายไปเมื่อเห็นคนที่ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ ไม่ใช่มอร์แกนแต่เป็นอริสา

"ดูมีความสุขจังนะ?"

"คุณอริส!!" กุลธิดาตกใจที่อริสากลับมาเร็วกว่าที่เขาบอกไว้ตั้งสองเดือน

"ไงทำไมเห็นหน้าฉันแล้วอึ้งเลยเหรอ" อริสากอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม

"เปล่าค่ะ กุลแค่ตกใจที่คุณกลับมาเร็วกว่ากำหนด"

"ฉันมาเซอร์ไพรส์พี่มอร์แกน หมดหน้าที่ของเธอแล้ว" เมื่อได้ยินคำนั้นใจแทบแหลกไม่มีชิ้นดีเธอต้องไปแล้วจริงๆ แต่มันเร็วเกินไป

"กุลขอทำอาหารให้เสร็จก่อนได้ไหมคะ"

"จะทำอะไรก็ทำ ดีเลยฉันจะได้ฉลองกับพี่มอร์แกนเย็นนี้สองต่อสอง" เน้นคำว่า'สองต่อสอง'ให้ดังฟังชัดจนคนได้ยินทำได้แค่ยิ้มอ่อนๆ กุลธิดาทำอาหารและเค้กต่อทั้งที่ใจเหลวเป็นน้ำปีนี้เธอคงไม่ได้อยู่ให้ของขวัญเขาแล้วแต่อย่างน้อยก็ขอทำอาหารให้เขาเป็นมื้อสุดท้าย

"ฉันจะไปนั่งรอ แกก็รีบทำให้เสร็จแล้วไปเก็บของออกไปซะ"

"ค่ะ" ตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ ร่างบางทำอาหารจนสุดความสามารถพร้อมกับจัดโต๊ะอาหารไว้พร้อมสำหรับคู่รักที่น่าอิจฉา กุลธิดาวางเค้กที่ตั้งใจทำไว้กลางโต๊ะอาหารก่อนจะมองด้วยสายตาละห้อย

"นี่! เสร็จแล้วก็รีบๆ ไปเก็บของซะสิ อย่าให้เหลือแม่แต่ชิ้นเดียวล่ะ"

"ค่ะ" ทำได้แค่ตอบรับสั้นๆ เท่านั้น โชคดีที่เธอเก็บของอันน้อยนิดของตัวเองไว้บ้างแล้ว เธอมาแต่ตัวกับเสื้อผ้าที่นับชิ้นได้ตอนกลับเธอก็มีเท่านั้นแค่เพิ่มชุดใหม่มาเล็กน้อย

"สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณมอร์แกน" มองกล่องของขวัญที่เตรียมให้เขาพร้อมกับเอ่ยเบาๆ เธอนำของขวัญใส่ตู้เสื้อผ้าของเขาไว้เพราะคิดว่าหากเขาเปิดต้องเจอเธอไม่กล้าวางไว้โล่งแจ้งกลัวอริสาจะเก็บของเธอทิ้งก่อนที่จะเขาจะกลับมาเจอ

"หมดหน้าที่ของแกแล้วต่อจากนี้อย่ายุ่งเกี่ยวกับคนของฉันอีก จำไว้!" อริสาพูดย้ำกับเธอเมื่อเห็นเธอเดินลากกระเป๋าออกมา

"เอาคีย์การ์ดคืนมา" กุลธิดาส่งมอบคีย์การ์ดที่อยู่กับเธอมาสี่ปีคืนเจ้าของตัวจริง

"รีบๆ ไปให้พ้นหน้าฉันได้ล่ะ เห็นแล้วรำคาญ"

"กุลขอรอคุณมอร์แกนกลับมาก่อนได้ไหมคะ" เธออยากบอกลาเขาอยากเห็นหน้าเขาครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่ได้เจอกันอีก

"แกมีสิทธิ์อะไร? รีบไปได้แล้ว" หมดโอกาสที่จะได้บอกลาเขา

แก๊ก! เสียงประตูเปิดขึ้นโดยบุคคลที่สาม อริสาหันขวับไปมองก่อนจะรีบวิ่งไปต้อนรับ กุลธิดาทำได้แค่จับกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองไว้แน่นแล้วเตรียมก้มหน้าเดินออก

"เซอร์ไพรส์ค่ะพี่มอร์แกน"

"อริส!?" มอร์แกนทั้งตกใจและทำตัวไม่ถูก อริสาโผล่กอดคนรักจนแน่น มอร์แกนกอดเธอตอบอย่างสับสน

"คิดถึงอริสไหมคะ"

"ทำไมกลับมาเร็วตั้งสองเดือนล่ะ" เธอบอกว่าจะกลับมาในอีกหกเดือนข้างหน้าแต่นี่เพิ่งผ่านไปแค่สี่เดือนกว่าเอง

"ทำไมคะไม่อยากให้อริสกลับเร็วเหรอคะ" แกล้งทำหน้าน้อยใจ กุลธิดายืนมองคู่รักที่กำลังคุยกันหลังจากไม่ได้เจอกันนานอย่างเจียมตัวเธอจะออกจากห้องนี้ไปได้ยังไงถ้าทั้งคู่ยังยืนขว้างประตูอยู่แบบนี้เธอจึงยืนรอเงียบๆ คนเดียว

"เปล่าๆ พี่แค่ตกใจไม่คิดว่าอริสจะกลับมาเร็ว"

"อริสอุตส่าห์รีบจัดการทุกอย่างแล้วกลับมาวันเกิดพี่เลยนะคะ เซอร์ไพรส์หรือเปล่า" ที่บอกจัดการคือจัดการทุกอย่างจริงๆ รวมถึงแฟนที่คบตอนอยู่ที่นั่นด้วย

"เซอร์ไพรส์สิเซอร์ไพรส์มากๆ” มอร์แกนอึ้งจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก จะว่าดีใจก็ใช่แต่แบบนี้ก็เท่ากับว่ากุลธิดาต้องไป

"นี่! จะไปก็รีบไปซะสิ มายืนให้เกะกะตาอยู่ได้" อริสาหันไปตะคอกใส่คนที่ยืนจับกระเป๋าไว้มั่นจนเธอสะดุ้ง กุลธิดายกกระเป๋าเดินก้มหน้าผ่านช่องกลางระหว่างทั้งคู่

"เดี๋ยวฉันช่วย"

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่มอร์แกนกุลถือเองได้จริงไหม" รีบห้ามคนรักเอาไว้

"ไม่เป็นไรค่ะ ไปก่อนนะคะ" เธอบอกลาเขาได้เพียงเท่านี้พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่ส่งมาให้เขา มอร์แกนรู้สึกใจหวิววูบเมื่อเธอกำลังจะเดินออกจากห้องของเขาไปโดยไม่กลับมาอีก

ปัง! เสียงประตูปิดลงคนที่ออกจากห้องมาแล้วก็ยืนร้องไห้จนไหล่สั่น มือจับกระเป๋าไว้แน่นก่อนจะรีบก้าวเดินออกไปจากตรงนี้โดยไม่หันหลังกลับไปมองอีก เธอหมดหน้าที่แล้วเธอกับเขาไม่เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว เธอก็แค่...นางบำเรอตัวแทน