ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน

เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ

"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเอง

จากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ

"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ"

"อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว

"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้ว

ต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่ก็แค่โลกแห่งความฝัน

"กุลอยากอยู่กับคุณตลอดไปนะคะคุณมอร์แกนแต่คงทำไม่ได้" เอ่ยกับตัวเองอย่างตัดพ้อ ทำไมคนที่เขารักถึงไม่ใช่เธอนะ ทำดีแทบตายคำว่ารักก็ไม่เคยได้ ร่างบางน้ำตาซึมเมื่อคิดถึงเวลาที่ใกล้เข้าเต็มที

ตกดึกมอร์แกนเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยความเงียบเพราะกลัวจะทำให้คนที่คิดว่าหลับตื่น

"กลับมาแล้วเหรอคะ น้ำค่ะ" แต่เธอไม่ได้กลับแต่กลับกันเธอยังเตรียมน้ำให้เขาแบบทุกวัน

"ขอบใจ"

"คุณทานอะไรมาหรือยังคะ"

"ยังเลย"

"หิวหรือเปล่าคะ"

"ก็นิดหน่อย" ถามกันไปมาราวกับคนรักกัน มอร์แกนเพิ่งประชุมเสร็จก็รีบกลับทันทีไม่ไปต่อที่ไหน

"คุณไปอาบน้ำก่อนนะคะเดี๋ยวกุลทำอาหารให้"

"อืม ฉันอยากกินอะไรร้อนๆ สักหน่อย"

"ได้ค่ะ กุลจะทำข้าวต้มปลานะคะ" ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะเข้าห้องไป ร่างบางทำหน้าที่ดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเวลาต่อจากนี้ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วเธอขอทำให้วันนี้ให้ดีที่สุด

"หอมจังเลย" คนตัวโตในชุดนอนเดินตามกลิ่นอาหารเข้ามาในครัว

"ไปนั่งรอที่โต๊ะสิคะ เดี๋ยวกุลยกไปให้" เดินไปนั่งที่โต๊ะอย่างเชื่อฟัง รอไม่นานข้าวต้มปลามื้อดึกที่ทำโดยเชฟฝีมือดีถูกวางตรงหน้าคนที่กำลังหิวโหย

"พรุ่งนี้กุลขอไปโรงพยาบาลนะคะ"

"เธอป่วยเหรอ ทำไมไม่บอกฉันล่ะ" คนที่ได้ยินคำว่าไปโรงพยาบาลก็นึกได้อย่างเดียวว่าเธอต้องป่วยหรือไม่สบายเป็นแน่เพราะมีคนดีๆ ที่ไหนจะอยากไปโรงพยาบาลกัน

"เปล่าค่ะไม่ได้ป่วย"

"แล้วไปทำไม?"

"ยาคุมที่ฝังครบกำหนดต้องไปเอาออกแล้วค่ะ" กุลธิดาไม่ปิดบังเพราะก่อนที่จะตัดสินใจคุมกำเนิดแบบนี้มอร์แกนก็รับรู้แต่เขาอาจจะลืม

"งั้นเหรอ ครบสามปีแล้วเหรอเร็วจัง" แม้แต่ตัวเขาเองยังว่าเวลามันผ่านไปเร็วเหลือเกินจากที่เคยคิดว่าผ่านไปช้าแต่จริงๆ เวลาสามปีแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย

"ครบแล้วค่ะ ขอไปโรงพยาบาลนะคะ"

"อืมไปเถอะ ต่อจากนี้เธอจะไปไหนไม่ต้องขอฉันหรอก ฉันอนุญาต" เขาไม่อยากกักขังเธอไว้อีกแล้ว เวลาสามปีกุลธิดาอยู่กับเขามามากพอแล้วเธอไม่ได้รับอิสระเลย

"ขอบคุณนะคะ แต่กุลไม่ไปไหนหรอกค่ะกุลไม่มีที่ไป"

"เรา...ไปเที่ยวกันอีกไหม" ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาถามเธอแบบนี้ทำให้กุลธิดายิ้มน้อยๆ ให้เขาก่อนจะเอ่ยปฏิเสธ

"อย่าดีกว่าค่ะ แยกกันไปดีแล้วค่ะ" เธอไม่อยากให้อะไรมันวนกลับมาเหมือนเดิม

"ฉันยังไม่ได้พาเธอไปเชียงรายเลยนะ"

"ยังจำได้อยู่เหรอคะ"

"ได้สิ" คนที่ได้ยินยิ้มดีใจเขายังจำได้ว่าเธออยากไปเชียงรายถึงเวลาจะผ่านมาหลายเดือนแล้วแต่เขาก็ยังไม่ลืม

"ถ้ากุลมีโอกาสคงได้ไปค่ะ"

"แต่ฉันสัญญาว่าจะพาไป" มอร์แกนไม่เคยผิดสัญญาเขาพูดคำไหนคำนั้น

"ไม่เป็นไรค่ะสัญญาเปลี่ยนได้เสมอ อย่าทำให้คุณอริสไม่สบายใจอีกเลยนะคะ" เธออยากไปกับเขาแต่การไปแบบหลบๆ ซ่อนๆ คงไม่มีความสุขแน่

"แต่ฉัน..."

"ดึกแล้วรีบทานเถอะนะคะ" ร่างบางรีบตัดบทไม่อยากให้เขาพูดอะไรต่อ เธอไม่อยากคิดเองเออเองไปมากกว่านี้

[โรงพยาบาล]

ร่างบางเดินทางมาโรงพยาบาลคนเดียวไร้คนข้างกายซึ่งก็ไม่มีใครมากับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว สายตาพลันไปมองรอบกายหลายคนมากับคนรัก บางคนมากับครอบครัวกุลธิดารู้สึกเศร้าเพราะเธอไม่เคยได้มีโอกาสมาใครทั้งนั้นนอกจากตัวเอง

"คุณกุลธิดา เชิญค่ะ" พยาบาลออกมาเรียกเธอให้เข้าไปในห้องที่มีแพทย์ชำนาญการรออยู่ เมื่อเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมแล้วก็รู้สึกกังวลเหมือนเมื่อครั้งแรกที่เธอมา

"ไม่ต้องกลัวนะคะ เอาเข็มออกไม่เจ็บเลยค่ะ" คุณหมอวัยกลางคนเห็นสีหน้ากังวลของเธอจึงปลอบใจ คุณหมอค่อยๆ คลำหาเข็มของยาคุมที่อยู่ใต้ผิวหนัง

"หมอจะฉีดยาชาแล้วจะทำการกรีดเล็กๆ เพื่อเอาเข็มที่ฝังออกนะคะ" ร่างบางที่ขี้กลัวพยักหน้าแล้วเบนหน้าหนีเมื่อเห็นเข็มฉีดยาที่คุณหมอรับมาจากพยาบาล

"เจ็บอยู่หรือเปล่าคะ" คุณหมอถามเพื่อเช็กว่ายาชาออกฤทธิ์หรือยัง

"ไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ" กุลธิดาไม่กล้าหันไปมองว่าคุณหมอทำอะไรกับแขนเธอแต่รู้อย่างเดียวว่าไม่รู้สึกอะไรเลย คุณหมอได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆ ใช้มีดกรีดแค่เล็กๆ ตรงบริเวณที่ฝังเข็มยาคุมก่อนจะใช้คีมหนีบเข็มที่อยู่ภายใต้ผิวหนังเป็นเวลาสามปีออกสุดท้ายก็ทำการเย็บปิดปากแผลเรียบร้อย

"เสร็จแล้วค่ะ ตอนนี้ยาชายังออกฤทธิ์อยู่แต่อีกสักพักน่าจะรู้สึกปวด หมอจะให้ยาแก้ปวดไปนะคะ"

"ขอบคุณนะคะ" คนขี้กลัวน้ำตาคลอหน่อยๆ ด้วยความกังวล แม้จะไม่รู้สึกเจ็บแต่เธอกลัว

"วางแผนมีบุตรต่อเลยใช่ไหมคะ" คุณหมอถามขณะที่กำลังเขียนใบสั่งยา

"เปล่าค่ะไม่ใช่"

"ถ้างั้นต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่นนะคะ" คุณหมอแนะนำเธอ ซึ่งกุลธิดาก็กำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงต่อดีเธอไม่อยากมาฉีดยาคุมทุกเดือนเพราะเธอกลัวเข็มแค่ครั้งนี้เธอก็แทบเข่าอ่อนแล้วแต่ถ้าต้องมาฉีดทุกเดือนหรือถึงจะมีแบบสามเดือนทีก็เถอะคงไม่ไหวแน่ๆ ทางเดียวที่เลือกได้คงเป็นวิธีกินยาคุมรายเดือน

"ค่ะ กุลพอจะศึกษามาบ้างแล้วค่ะ"

"เลือกตามที่ตัวเองถนัดนะคะถ้ามีอะไรปรึกษาหมอได้ค่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะ" กุลธิดากล่าวลาคุณหมอก่อนจะออกมานั่งรอยาที่ห้องรับยาเมื่อได้รับยาแล้วกุลธิดาเดินมายังร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อน้ำเพื่อที่จะกินยาแก้ปวดที่หมอให้ไว้เพราะเธอรู้สึกปวดตุบๆ ที่แผลเล็กน้อย

"คุณคะที่หลังมาคนเดียวไม่ได้หรือไงคะ ฉันจะไปทำเล็บสายแล้วเนี่ย" เสียงอันคุ้นหูทำให้เธอต้องหันไปมอง

"คุณท่าน" กุลธิดาเรียกเบาๆ ราวกับเสียงลมพัด เธอเจอบุพการีของตนเองมากับภรรยาที่โรงพยาบาล กุลธิดารีบหลบมุมแล้วหันหน้าหนีกลัวทั้งสองคนจะเห็นเธอ

"ถ้าคุณไม่มาแล้วใครจะมากับผมล่ะคุณหญิง" ท่านดิเรกหรือที่กุลธิดาเรียกว่าคุณท่านเอ่ยกับภรรยาด้วยเสียงแผ่วๆ

"คนรับใช้ในบ้านเยอะแยะทำไมไม่พามาล่ะคะฉันจองคอร์สสปากับทำเล็บไว้ตอนบ่ายนะคะ"

"คุณเป็นภรรยาของผมนะ ผมก็อยากให้คุณมาด้วย" ท่านดิเรกพูดอย่างปลงๆ ตัวเองเป็นโรคหัวใจที่จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้แต่ดูเหมือนภรรยาและลูกสาวสุดที่รักจะไม่ได้สนใจเลยสักนิด ภรรยาก็ห่วงแต่ทำสวยส่วนลูกสาวก็ไปเรียนต่างประเทศไม่คิดจะกลับมาสักครั้ง

"เมื่อไหร่จะหายก็ไม่รู้โรคนี้เนี่ย" คุณหญิงพิมอรยืนกอดอกไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ที่ต้องมากับสามี กุลธิดาแอบมองอยู่ไกลๆ เธออยากจะเข้าไปหาคนที่กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นแต่ทำไม่ได้เพราะท่านสั่งไว้ว่าห้ามให้เธอมาให้เห็นหน้าถ้าไม่ครบสี่ปี

"คุณจะไปไหน"

"ไปห้องน้ำค่ะ อยู่คนเดียวรอหมอเรียกได้ใช่ไหมคะ" คุณหญิงพิมอรพูดจบก็เดินสะบัดไปทันทีทิ้งให้สามีที่นั่งอยู่บนรถเข็นนั่งอยู่คนเดียว ท่านดิเรกส่ายหัวอย่างเอือมระอา

"เฮ้อ! ชีวิตฉัน กระดาษดันหล่นอีก" เหนื่อยใจกับภรรยาไม่พอยังต้องเหนื่อยใจกับตัวเองที่หยิบกระดาษขึ้นมาดูแล้วดันทำตกอีก

"นี่ค่ะ" กุลธิดายืนมองท่านที่ก้มหยิบกระดาษอย่างยากลำบากไม่ได้จึงยอมทำผิดคำสั่งของท่าน

"กุล!?" ท่านดิเรกทั้งตกใจและอึ้งไม่คิดว่าจะเจอกุลธิดาลูกสาวอีกคนที่เกิดจากเมียคนรับใช้ที่นี่ เวลาสามปีแล้วที่ไม่ได้เห็นลูกสาวที่ตนเองไม่เคยมองเป็นลูกแต่กุลธิดาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย

"ขอโทษค่ะกุลจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจเธอจึงจะรีบไปให้พ้นจากตรงนี้

"เดี๋ยวสิ!" ร่างบางหยุดชะงักเมื่อถูกเรียกเอาไว้

"คะ?"

"สบายดีหรือเปล่า" คำถามที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนจากปากผู้เป็นพ่อทำให้กุลธิดายิ้มออกมา

"สบายดีค่ะ คุณท่านล่ะคะ"

"ก็อย่างที่เห็นฉันแก่ตัวลง สังขารก็เริ่มเปลี่ยน" ท่านดิเรกอดสูกับสารรูปตัวเองที่ตอนนี้ทำได้แค่นั่งรถเข็นเพราะหากขยับตัวมากๆ จะมีผลต่อโรคที่เป็นอยู่

"คุณท่าน" ร่างบางเอ่ยอย่างเบาๆ รู้สึกเป็นห่วงท่านเหลือเกิน

"ฉันไม่เป็นไรหรอก เธอไปเถอะก่อนที่คุณหญิงจะมาเห็น"

"ค่ะ รักษาตัวด้วยนะคะคุณท่าน"

"อืม ขอบใจนะและก็ขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา" ท่านดิเรกเริ่มปลงกับทุกๆ เรื่องๆ แล้วจึงไม่ได้อคติอะไรกับเธอและยังรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปอีกต่างหาก

"กุลไม่เคยโกรธเคืองคุณท่านเลยนะคะ คุณท่านไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ" เธออยากจะมีโอกาสได้เข้าไปสวมกอดผู้เป็นพ่อบ้างสักครั้งก็ยังดีแต่คงเป็นไปไม่ได้ มันเป็นไม่ได้ตั้งแต่เธอจำความได้แล้ว