Se connecterShare
ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
Dernière mise à jour:
2026-03-12 23:20:00หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน
"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว" "อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา "แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ" "พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ "รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย "ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย "แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว" "คือผม..." "อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ "แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ"คุณหญิงพิมอรที่รักสวยรักงามมาตั้งแต่สมัยสาวๆ กังวลเรื่องเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนสีแม้จะถูกกลบด้วยสีอื่นแต่อายุของเธอก็ไม่มีอะไรมากลบได้เหมือนเส้นผม "คุณหญิงไม่ต้องเร่งลูกหรอก ไม่ต้องกังวลหรอกนะถ้าพร้อมก็ค่อยแต่งเรื่องมีลูกก็ค่อยเป็นค่อยไป" ท่านดิเรกกุมมือภรรยาก่อนจะหันไปบอกกับคนรักของลูกสาว "ถ้าอริสอยากแต่งผมว่าเรารีบจัดงานเลยก็ได้ครับ" อริสาหันไปมองคนรักอย่างมึนงง ตกลงว่าเขาอยากแต่งหรือไม่แต่งกันแน่ "พี่ตามใจอริสนะครับ อริสว่ายังไงพี่ก็ว่าตามนั้น" "พี่มอร์แกนน่ารักที่สุดเลย" อริสากอดแขนมอร์แกนแน่นด้วยความดีใจ คนที่แอบฟังเมื่อได้ยินแบบนั้นก็ดีใจกับเขาด้วยถึงเธอจะไม่มีโอกาสได้อยู่กับเขาแต่ให้เขามีความสุขก็พอ "งั้นอริสจัดการเลยนะคะ อีกสามเดือนต่อจากนี้เราจะจัดงานกัน" "ไม่เร็วไปเหรอลูก" ท่านดิเรกถามลูกสาว "ไม่ค่ะคุณพ่อ รีบแต่งแล้วก็จะได้มีลูกไงคะ" อริสาทำหน้าตายิ้มแย้มอย่างมีความสุข มอร์แกนต้องเป็นของเธอเขาจะเป็นของคนอื่นไม่ได้เธอไม่ยอม กุลธิดาแอบฟังทั้งน้ำตาที่คลอเบ้าเธอจะได้รับบัตรเชิญไปร่วมงานด้วยหรือเปล่าคนอย่างเธออย่าไปทำให้งานของเขากร่อยจะดีกว่าอีกอย่างเมื่อถึงวันนั้นจริงๆ เธอคงไปไม่ได้เพราะเหตุผลบางอย่าง "ดีใจด้วยนะคะคุณมอร์แกน หวังว่าเราจะได้พบกันอีกไม่ว่าที่ไหนก็ตาม" เธอจะมีโอกาสได้เจอเขาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้ มอร์แกนและอริสากลับมาถึงห้องคนที่กำลังจะแต่งงานแต่สีหน้าไม่ค่อยจะดีใจสักเท่าไหร่ต่างจากว่าที่เจ้าสาวที่จัดการโทรจองโรงแรม ร้านแต่งหน้า ร้านเสื้อผ้าเรียบร้อย "อริสอยากใส่ชุดสีครีมพี่คิดว่าไงคะ" อริสาวางแผนไว้สำหรับงานแต่งงานทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ไปลองชุดแต่คิดเอาไว้ก่อน "อริสใส่อะไรก็สวยครับ" "จริงเหรอคะ พรุ่งนี้พี่ว่างหรือเปล่าอริสจะชวนไปเลือกชุดสักหน่อยค่ะ" "ไปพรุ่งนี้เลยเหรอ มันเร็วไปหรือเปล่า" "ไม่เร็วไปหรอกค่ะ เลือกไว้ก่อนมีปัญหาอะไรจะได้แก่ทันไงคะ" อริสาจัดการเองทุกอย่างโดยที่มอร์แกนไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากจ่ายเงินซึ่งเขาไม่ติดเรื่องนี้อยู่แล้ว "อริส" "คะ?" "อริสอยากได้ลูกสาวหรือลูกชาย" มอร์แกนถามเธอด้วยความอยากรู้ "ลูกชายมั้งคะ อริสไม่ค่อยชอบเด็กผู้หญิง" อริสาตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่มีการอ้อมค้อมแต่อย่างใด "งั้นเหรอแต่พี่คิดชื่อสำหรับลูกสาวไว้ด้วยนะ" "จริงเหรอคะชื่ออะไรล่ะคะ" อริสาแอบยิ้มที่เขาวางแผนอนาคตไว้ก่อน "มิลิน อริสชอบหรือเปล่า" มอร์แกนชอบชื่อนี้มากๆ และตั้งใจจะตั้งให้ลูกสาวคนแรกจริงๆ "ไม่ค่ะ อริสว่าชื่อมันดูไม่มีอะไรเลยไม่น่าสนใจ" อริสาตอบอย่างไม่สนใจเพราะเธอไม่ชอบชื่อนี้ มอร์แกนที่ได้ยินก็หน้าหงอยเขาคิดว่าชื่อนี้เพราะที่สุดสำหรับเขา แล้วแต่คงไม่ใช่สำหรับเธอ "ไม่เป็นไรพี่แค่ลองถามน่ะ" "ค่ะ อริสอยากให้ลูกสาวชื่อแอนนิต้าส่วนลูกชายชื่ออีริค" "เพราะดีนะ" มอร์แกนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบาๆ ชื่อที่เธอตั้งก็เพราะดีแต่เขาอยากให้ลูกสาวชื่อมิลินมากกว่า "แต่ว่าถ้าเราไม่ขยันทำเราสองคนจะมีลูกกันได้ยังไงล่ะคะจริงไหม" คนตัวเล็กเริ่มรุกปลุกอารมณ์คนรักก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงตามที่เธอหวังเอาไว้ ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวมาลองชุดกันอริสาเลือกหลายชุดแต่ไม่ถูกใจสักทีส่วนมอร์แกนเลือกสูทเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่สิบนาทีแรกที่เดินเข้ามาในร้าน "ฉันว่าชุดนี้ทำฉันอ้วน ไปเอาชุดอื่นมาสิ" อริสามองกระจกหมุนซ้ายหมุนขวาแล้วรู้สึกชุดนี้มันพองเกินไป พนักงานวิ่งกันให้วุ่นเปลี่ยนชุดให้เธอตามความต้องการ "ชุดนี้เนื้อผ้านำเข้าจากเยอรมันเลยนะคะ" พนักงานรีบเสนอชุดราคาแสนแพงให้เธอ อริสาหันไปมองสักพักก่อนจะเมินหนี "ลายลูกไม้แก่ชะมัด ไม่เอาหรอก" "แล้วชุดนี้ล่ะคะ" พนักงานรีบวนกันให้เธอเลือกชุดกันอยู่หลายสิบชุด "ฉันบอกว่าอยากได้ชุดสีครีม ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง" "ค่ะๆ สีครีม รอสักครู่นะคะ" พนักงานพากันวิ่งไปเปลี่ยนชุดที่ถือให้ตามที่ลูกค้าต้องการ อริสากอดอกทำหน้าไม่สบอารมณ์เธออยากจะเปลี่ยนร้านแต่ติดที่ว่าร้านนี้ขึ้นชื่อที่สุดแถมคนรอบตัวเธอต้องอิจฉาเธอแน่ๆ ที่ได้ใส่ชุดราคาแพงแบบนี้ เธอต้องการให้ทุกคนอิจฉาเธอ "ยังเลือกไม่ได้อีกเหรออริส" "ยังค่ะ ไม่ถูกใจอริสสักชุด" ว่าที่เจ้าสาวลงมานั่งอย่างอารมณ์เสีย มอร์แกนแอบส่ายหน้าเบาๆ กับควรมเอาแต่ใจของเธอถ้าเป็นกุลธิดาล่ะก็เธอคงให้เขาเลือกให้ แต่ทำไมเขาต้องไปคิดถึงเธอ "พี่ว่าอริสใส่ชุดไหนก็สวย" "ไม่ได้ค่ะ อริสอยากให้ทุกคนอิจฉาอริสในงานอริสต้องสวยที่สุด" ว่าจบก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรจองคอร์สทำสปาสำหรับเจ้าสาว "ตอนบ่ายเราต้องไปเลือกของชำร่วยกันนะคะ" "ตอนบ่ายพี่ติดประชุมอริสเลือกเถอะพี่ยังไงก็ได้" มอร์แกนยกให้เธอเป็นคนจัดการเขาอะไรก็ได้ทั้งสงสัยเขาคงอยู่กับกุลธิดามากเกินไปจึงติดนิสัยเรียบง่ายของเธอมาแต่ทำไมเขาถึงคิดถึงเธออีกแล้ว "ก็ได้ค่ะ ส่วนสถานที่จัดงานช่วงเช้าจะเป็นที่โบสถ์ส่วนกินเลี้ยงจัดที่โรงแรมนะคะ" "แล้วแต่อริสเลยครับ" มอร์แกนไม่ได้ตัดสินใจอะไรเลยทุกอย่างอริสาจัดการเองเสร็จสรรพ "แล้วบัตรเชิญล่ะคะพี่จะเลือกเองหรือให้อริสเลือกค่ะ" "อริสจัดการได้เลยครับ" "ได้เลยค่ะ น่ารักจังเลยตามใจอริสทุกอย่างเลย" มอร์แกนไม่ได้ตอบอะไร ที่เขายอมตกลงแต่งงานทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อมแบบนี้ก็เพราะเขาอยากเจอใครบางคนที่สัญญาว่าเธอจะมางานแต่งงานของเขา มอร์แกนแยกตัวออกมาจากอริสาแต่เขาไม่ได้ตรงไปบริษัทในทันทีเขากลับแวะเวียนมาที่บ้านหลังใหญ่ซึ่งเป็นบ้านของคนรักของตนเอง สายตาคมสอดส่องมองผ่านรั้วประตูใหญ่เพื่อมองหาใครบางคน "ไม่อยู่งั้นเหรอ" มอร์แกนทำท่าจะเลี้ยวรถกลับแต่ก็เห็นร่างบางของคนที่คุ้นเคยถือถุงขยะใบใหญ่ออกมาเขาจึงไม่รอช้ารีบลงจากรถไปหาเธอ "คุณมอร์แกน มาทำอะไรที่นี่คะคุณอริสไม่อยู่หรอกค่ะ" กุลธิดาออกมาทิ้งขยะแต่ไม่คิดว่าจะเจอเขาแอบดีใจที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้งแต่ก็คอยมองซ้ายมองขวากลัวคนอื่นจะเห็นเข้า "ฉันมาหาเธอ" "มาหากุลเหรอคะ?" เธอจะหวังได้หรือเปล่าว่าเขามาหาเธอเพราะคิดถึง "คือ...ฉันกับอริสกำลังจะแต่งงาน" "กุลทราบแล้วค่ะ" เธอก็ได้แต่หวังสินะแต่เขามาหาเธอเพื่อมาบอกเรื่องนี้น่ะหรือ น่าขำเสียจริงที่เธอดันคิดไปไกล "เธอจะไปงานฉันหรือเปล่า" "กุลยังไม่แน่ใจค่ะ แต่คุณหญิงคงไม่อนุญาต" "ฉันอยากให้เธอไปนะ" "ถ้ามีโอกาสกุลจะไปนะคะ ยินดีด้วยล่วงหน้านะคะ" หัวใจเจ้ากรรมบอบช้ำเหลือเกินเขาอยากให้เธอไปเห็นพิธีแต่งงานของเขางั้นหรืออยากให้เธอปวดใจไปมากกว่านี่งั้นหรือ "ขอบใจนะ" "คุณรีบไปเถอะค่ะใครมาเห็นเขาคุณจะดูแย่นะคะ" เธอกลัวคนอื่นมาเจอเขาคุยกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักของตนเองคงดูไม่ดีแน่ๆ "ฉันไปก่อนนะ" "ขับรถดีๆ นะคะ" คำบอกลาที่เธอเคยบอกกับเขาในทุกเช้าเมื่อตอนที่ยังอยู่กับเขา มอร์แกนชะงักก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เธอ ร่างบางยืนมองรถของเขาแล่นไปจนสุดสายตาก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา "ฮึก...ยินดีด้วยนะคะคุณมอร์แกน" ยืนปิดหน้าร้องไห้ก่อนจะรีบปาดน้ำตาออกลวกๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่านดิเรกที่แอบมองอยู่ทางด้านบนของห้องตนเองถึงจะไม่ได้ยินที่ทั้งคู่คุยกันแต่ก็รับรู้ได้ว่ากุลธิดาคงรักมอร์แกนไม่น้อย
Latest chapter
ตัวแทนจำยอม ตอนที่17 : แค่อยากมาเจออีกครั้ง
หลายวันต่อมาอริสากลับมาบ้านพร้อมกับมอร์แกน คุณท่านและคุณหญิงตกใจมากที่เห็นลูกสาวกลับมาก่อนกำหนดแถมกลับมาได้หลายวันแล้วด้วยแต่ไม่ยอมกลับมาบ้าน"ทำไมไม่บอกแม่ล่ะลูกว่ากลับมานานแล้ว""อริสมัวแต่ยุ่งค่ะคุณแม่" อริสาเข้ากอดคุณหญิงพิมอรอย่างออดอ้อน กุลธิดาได้แต่แอบมองเขาจากระยะไกลเธอไม่กล้าเขาไปในวงสนทนา"แล้วนี่จะตบจะแต่งกันตอนไหนล่ะ""พี่มอร์แกนอยากให้รออีกสักหน่อยน่ะค่ะ" อริสาเองก็ไม่ค่อยพอใจเพราะอยากจะแต่งเร็วๆ นี้แต่คนรักไม่ยอม มอร์แกนแทบไม่ได้ฟังที่อริสาพูดเพราะมัวแต่สอดส่องสายตาหาใครบางคนแต่ก็ไม่เจอ"รออะไรล่ะมอร์แกนน้องก็กลับมาแล้วนะแม่อยากจะอุ้มหลานเต็มทีแล้ว" คุณหญิงพิมอรหันไปถามว่าที่ลูกเขย"ครับ?" คนที่ไม่ได้ฟังได้แต่ทำหน้าสงสัย"แม่บอกว่าแม่อยากอุ้มหลานแล้วรีบๆ แต่งกันซะเลยสิจะรออะไรอีกล่ะ คบกันมาตั้งนานแล้ว""คือผม...""อย่าเร่งเด็กๆ เลยคุณหญิงรอให้พวกเขาพร้อมกันก่อนดีกว่า" ท่านดิเรกตอบแทนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่กล้าตอบ"แต่คุณคะเราก็แก่กันแล้วนะคะกว่าจะมีลูกฉันไม่ผมขาวขึ้นเต็มหัวก่อนเหรอคะ
ตัวแทนจำยอม ตอนที่16 : สิ่งที่ทำได้ Nc
ร่างบางพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงจากรถแท็กซี่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ เธอได้กลับบ้านแล้วเธอจะไม่ไปไหนอีกแล้วจนกว่าผู้เป็นพ่อจะไล่เธอ"หนูกุล? มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ลูก" ป้าเดือนแม่บ้านอาวุโสเป็นคนออกมาเปิดประตูให้เธอ"กุลกลับมาแล้วค่ะ หมดหน้าที่ของกุลแล้ว" กุลธิดาพูดอย่างยิ้มๆ ป้าเดือนมองหน้าหญิงสาวที่ตนเองเลี้ยงมาก็อดสงสารไม่ได้"เข้าบ้านกันเถอะลูก""คุณท่านหลับหรือยังคะป้า""เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแล้วแหละลูก" สายตาสวยมองขึ้นไปด้านบนซึ่งเป็นห้องของผู้เป็นพ่อ ต่อจากนี้เธอจะมีเวลาอยู่ดูแลท่านทดแทนช่วงเวลาที่หายไปแล้ว"ห้องของหนูยังเหมือนเดิมนะลูก ป้าให้เด็กมาทำความสะอาดอยู่ตลอด""ขอบคุณนะคะ นอกจากแม่ก็มีแค่ป้าที่ดีกับหนู" กุลธิดากอดป้าเดือนแน่นเธอไม่มีโอกาสได้กอดพ่อหรือใคร เธอก็เหมือนเด็กที่ขาดความอบอุ่นคนหนึ่งนั่นแหละ"หนูก็เหมือนลูกป้าอีกคนนะลูก ไปพักผ่อนเถอะลูกไปเหนื่อยมาเยอะแล้ว" ป้าเดือนดันหลังให้เธอเข้าห้องสำหรับคนรับใช้ก่อนจะปิดประตูให้เธอได้พักผ่อน กุลธิดามองรอบห้องทุกอย่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ตัวแทนจำยอม ตอนที่15 : ตัวจริงกลับมา
หญิงสาวนั่งเหงาอยู่ในห้องสุดหรูโดยไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรตอนนี้เธอทำได้แค่รอเวลาที่คนรักของเขาจะกลับมาเท่านั้น เวลาสี่ปีคนรอบตัวเธอเปลี่ยนไปตามเวลาเพื่อนสนิทคนเดียวก็เธอก็เข้าวิวาห์ไปเป็นที่เรียบร้อยและตอนนี้ก็กำลังจะมีลูก เธอจึงไม่ค่อยได้โทรหาเพื่อนมากเท่าไหร่เพราะกลัวจะไม่ว่าง ตอนนี้เธอเหลือแค่ตัวคนเดียวจึงเลือกที่จะไม่ไปไหนอยู่แต่ในห้องวนไปวนมารอเจอหน้าเขาตอนเย็นเท่านั้น"เวลาผ่านไปเร็วจนกุลทำใจไม่ได้เลยค่ะ" แหงนหน้ามองรูปคู่ของเขากับอริสาที่ผนังเพดานด้านบน เธออยากจะมีรูปคู่กับเขาบ้างแต่อย่าว่ารูปคู่เลยแค่รูปเขาคนเดียวเธอยังไม่กล้าแอบถ่าย เธอทำได้แค่กดบันทึกรูปของเขาผ่านทางโซเชียลที่เขาลงเท่านั้น"อีกแค่สองเดือนกุลต้องไปจริงๆ สินะคะ" คุยกับรูปเขาในโทรศัพท์โดยที่เจ้าของรูปไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย เธอไม่มีหวังเลยด้วยซ้ำงว่าเขาจะเลือกเธอแทนอริสา เธอแค่ตัวแทนเขาไม่ลดตัวลงมาเลือกเธอหรอก"ยังพอมีเวลาอยู่" เลิกทำหน้าเศร้าแล้วปลุกตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ ตอนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะอยู่กับเขาเธอต้องการแค่เวลาเท่านั้นไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่านี้เลย
ตัวแทนจำยอม ตอนที่14 : อนาคตต่อจากนี้ Nc
หลังจากวันนั้นที่เธอเจอกับผู้เป็นพ่อที่โรงพยาบาลเธอก็ไม่ได้ข่าวคราวของท่านอีกเลยเพราะเธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปโรงพยาบาลนั้นอีกแล้ว ในบางวันเธอจะแอบไปที่บ้านเพื่อเฝ้ามองผู้เป็นพ่อจากระยะไกลเห็นบ้างไม่เห็นบ้างก็แล้วแต่วันแก๊ก! เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างหนาเดินเข้าห้องตรงดิ่งมาที่ห้องครัว"วันนี้ทำอะไรให้ฉันกินคุณแม่ครัวคนสวย" มอร์แกนกอดเอวบางพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของเธอเอาไว้ พักหลังมานี่เขามักทำเธอเหมือนคนรักเข้าทุกวันจนบางครั้งเธอกลัว...กลัวว่าเธอจะไม่กล้าไปจากเขา"ทำแกงส้มกับไข่ชะอมค่ะ คุณอยากกินอะไรอีกไหมคะ""ไม่แล้วแหละ เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดไปอาบน้ำก่อนนะ" มอร์แกนกดจมูกที่แก้มของเธอก่อนจะไปอาบน้ำ ร่างบางมองตามเขาด้วยสายตาละห้อยเขาจะรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เขาทำนั้นทำให้ใจของผู้หญิงคนหนึ่งเต้นแรงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์"เธอนี่ทำอะไรก็อร่อยไปหมดเลยนะ""ขอบคุณนะคะ ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะคะ" คนได้รับคำชมรู้สึกตื้นตันจนหุบยิ้มไม่ลง กังวลว่าหลังจากเธอไปแล้วเขาจะได้กินอาหารแบบนี้อีกไหมหรือจะต้องไปกินร้านอาหารทุกวัน"ฉันอิ่มแล้ว"
ตัวแทนจำยอม ตอนที่13 : เวลาเปลี่ยน
เวลาผ่านไปแค่ชั่วพริบตาไม่นานอริสาก็จะกลับมาแล้ว เธอเหลือเวลาอยู่กับอีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นที่ทริปครั้งแรกล่มไปนั่นก็คือทริปครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา ทั้งคู่ไม่ได้ไปไหนด้วยกันอีกเลยเพราะไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ"คืนนี้ฉันกลับช้าหน่อยนะมีประชุมเธอนอนก่อนเลยก็ได้" เวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน มอร์แกนไม่ใช่คนที่ขาดเรื่องบนเตียงไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนตอนนี้เขารู้จักยับยั้งห้ามใจตัวเองจากเมื่อก่อนที่ต้องมีอะไรทุกคืนแต่ตอนนี้ในหนึ่งสัปดาห์เขาจะมีอะไรกับเธอแค่สามถึงสี่วัน และที่สำคัญเขาอ่อนโยนกว่าแต่ก่อนจนน่าตกใจ"ค่ะ วันนี้ฝนน่าจะตกระวังด้วยนะคะ""อืมขอบใจนะ ไปก่อนนะ จุ๊บ" มอร์แกนบอกลาเธอแต่ไม่ลืมที่จะจูบหน้าผากของเธอก่อนออกจากห้อง เขาทำแบบนี้มาได้สักพักแล้ว"พรุ่งนี้ก็ครบกำหนดแล้วเหรอ เร็วจัง" ร่างบางดูการแจ้งเตือนในโทรศัพท์ที่ตั้งเอาไว้ พรุ่งนี้ก็จะครบกำหนดการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีของเธอแล้วต่อจากนี้อีกหนึ่งปีเธอคงต้องคุมกำเนิดด้วยวิธีอื่น เวลาผ่านไปเร็วจนเธอใจหายอีกไม่นานเธอก็ต้องกลับที่ของเธอแล้วโลกแห่งความจริงของเธอตอนนี้ที่อยู่
ตัวแทนจำยอม ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc
สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน""กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น"แน่ใจ?""แน่ค่ะ""ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ""ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า"อะไรของแกเนี่ยไอ
Vous vous intéresseriez aussi à
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI65.8K Vuesคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์173.5K Vuesพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่557.1K Vuesคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้203.1K Vuesปลายทางรักลวง
MACARONI/1Millionmilesaway63 Vuesคลื่นใต้น้ำ
คันฉ่องส่องจันทร์591 Vuesเซียวลู่หลาน (นิยายจีนโบราณอีโรติก/นิยายเสว)
พริมริน810 Vuesคลั่งรักมายบัดดี้
เจ้าเหมียวโอโจะ174 Vues
