ตอนที่12 : ครั้งแรกก็ล่ม Nc

สองชายหญิงเดินด้วยกันที่ชายหาดมอร์แกนได้พักผ่อนอย่างที่ใจต้องการส่วนกุลธิดาได้อยู่กับเขาแบบที่หวังเอาไว้ ร่างบางเดินเคียงข้างเขาพร้อมกันแอบมองเขาอยู่ตลอดเวลา

"ทำไมเธอชอบแอบมองฉัน"

"กุลไม่ได้แอบมองนะคะ" คนถูกจับได้รีบหลบตากลบเกลื่อนความผิด มอร์แกนหยุดเดินแล้วหันมาจ้องหน้าเธอแต่อีกคนกลับเสมองไปทางอื่น

"แน่ใจ?"

"แน่ค่ะ"

"ฉันไม่เชื่อ แน่จริงก็สบตาฉันสิ" คนตัวโตย่อตัวลงให้สายตาของเขาและเธอตรงกัน

"กุลไม่ได้แอบมองจริงๆ นะคะ"

"ถ้าไม่ได้แอบมองก็หันมาสบตาฉันสิ" มอร์แกนแอบอมยิ้มกับคำพูดแก้ตัวที่เด็กประถมก็ดูออกว่าโกหก

"เร็ว! หันมา" แกล้งทำขึ้นเสียงใส่เธอจนคนตัวเล็กต้องยอมสบตากับเขา นัยน์ตาสวยสั่นไหวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีน้ำตาลทองมองลึกไปยังดวงตาสีดำกลมโตของเธอมอร์แกนรู้สึกใจหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนต้องรีบหันหน้าหนี

"ฉันจะกลับโรงแรมเธอจะเดินเล่นต่อก็ได้" คนตัวโตพูดจบก็เดินไปโดยไม่รอเธอแม้แต่น้อย กุลธิดามองตามแผ่นหลังของเขาที่ห่างออกไปแล้วรู้สึกใจหายเหมือนเขากำลังจะจากเธอไปในไม่ช้า

"อะไรของแกเนี่ยไอ้มอร์แกน" ชายหนุ่มเดินขยี้หัวตัวเองขึ้นห้องด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจของเขารู้สึกสั่นไหวราวกับโหยหาอะไรบางอย่างจากกุลธิดา

[ประเทศอเมริกา]

คอนโดหรูที่เปรียบเสมือนรังรักของอริสากับคนรักใหม่ที่แอบคบกันระหว่างที่มาเรียน เธอไม่ได้รักมอร์แกนสุดหัวใจแบบที่บอกเขาแต่เธอรักความตื่นเต้นบนเตียงที่เขามอบให้เธอมอร์แกนทำให้เธอไม่รู้จักเหนื่อย แต่ถึงเธอจะนอกใจเขาตอนอยู่ที่นี่แต่หลังจากเรียนจบเธอก็จะไปทวงของของเธอคืน

"อ๊า...เยส เอาอีก...อ๊า" เสียงหวานครางลั่นใต้ร่างหนุ่มร่างใหญ่วัยเดียวกัน ท่อนเนื้อใหญ่และยาวแทงเข้าออกจ้วงใส่ร่องสวาทที่เปียกแฉะจนเสียงสนั่นลั่นห้อง

"ที่รัก...อ๊า...ซี้ดด" คนตัวโตแช่แก่นกายค้างไว้ก่อนจะปลดปล่อยน้ำกามออกจนหมด อริสาทำสีหน้าไม่พอใจเพราะเธอยังไม่สุขสม

"อริสยังไม่เสร็จเลยนะคะทอม"

"ผมไม่ไหวแล้วเบบี้" ชายหนุ่มตัวโตเอ่ยจบแล้วหลับไปทันทีอย่างหมดแรง แฟนใหม่ของเธอก็มีดีแค่ที่ขนาดแต่ลีลาไม่ได้เรื่องเทียบไม่ติดกับมอร์แกนเลยสักนิดที่ทั้งขนาดและลีลากินขาดแต่ที่เธอทนคบอยู่ก็เพราะทอมเรียนเก่งเธอจะได้อาศัยให้เขาช่วยให้เธอเรียนจบไปได้เพราะตัวเธอเองไม่ได้ชอบการเรียนขนาดนั้น

"อื้ม...อ๊ะ...อ๊า" อริสาที่ยังไม่สุขสมเข้ามาช่วยตัวเองในห้องน้ำต่อ แท่งเอ็นสีใสแข็งทื่อสอดเข้าไปในรูสวาทที่ยังมีน้ำกามค้างอยู่ภายใน

"อ๊า...เสียว...อ๊ะ" มือเล็กจับแท่งเอ็นสีใสขยับเข้าออกถี่ๆ จนเมื่อยมือ

"อู๊ย!...อ๊ะ...อีกนิด...อ๊า" ปากเล็กครางลั่นใบหน้าสวยเหยเก ดวงตากลมโตลอยขึ้นเมื่อใกล้จะถึงปลายทาง

"อ๊าย!" น้ำสีใสไหลกระฉูดช่องทางรักตอดถี่ๆ รัดเจ้าแท่งเอ็นสีใสจนแท่งก่อนจะปล่อยร่วงลงมาที่พื้น

"อ๊า..." ขาเรียวสั่นพั่บๆ ก่อนจะก้มเก็บแท่งเอ็นสีใสกลับเข้าที่ เธอมีสีนี้ไว้เป็นตัวช่วยเวลาที่ไม่สุขสมมันช่วยเธอได้ดีแต่ก็ไม่ได้ดีมากเหมือนของจริง

ครืด! เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้นอริสาหยิบขึ้นมาดูก็พบว่ามาจากเพื่อนของเธอที่อยู่ประเทศไทย

'ฉันเจอแฟนแกด้วยนะอริส ยังคบกันอยู่ใช่ไหม' ข้อความของเพื่อนทำให้เธอสงสัย แต่ความสงสัยก็หายไปเมื่อเพื่อนของเธอส่งรูปที่แอบถ่ายมาให้

"นังกุล! นังร่านกล้ามากนะนังนี่" ภาพที่เธอเห็นทำให้เธอของขึ้น อริสากำมือแน่น ภาพที่เพื่อนของเธอส่งมาคือภาพที่มอร์แกนกำลังจ้องตากับกุลธิดาที่ชายหาด

"นังสารเลวคิดจะมาแย่งของฉันเหรอ แกไม่มีสิทธิ์นังลูกเมียน้อย" นิ้วเรียวกดโทรศัพท์หาคนรักทันทีเมื่อเห็นรูป เธอไม่ยอมให้มอร์แกนเปลี่ยนใจจากเธอเด็ดขาดเธอไม่ยอมให้ใครมาแย่งเขาไปจากเธอใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ได้เขาไป

"พี่มอร์แกนคะ ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ" เมื่อปลายสายรับอริสาไม่รอช้าไม่เกริ่นเรื่องใดๆ พุ่งเป้าเข้าประเด็นทันที

[ประเทศไทย]

"อะไรอริส ใจเย็นๆ ก่อน" มอร์แกนที่กำลังยิ้มดีใจที่แฟนสาวโทรมาหากลับต้องหน้าขุ่นลงเมื่อจู่ๆ คนรักก็โทรมาขึ้นเสียงใส่

'ไม่เย็นแล้วค่ะ พี่ไปไหนกับนังกุล'

"โอเคๆ ใจเย็นก่อนนะ พี่มาทะเลกับกุลน่ะ" ถึงจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอกอริสาแต่มันก็ผิดที่เขาเองที่ไม่ยอมบอกเธอตั้งแต่แรก

'แล้วไม่คิดจะบอกอริสหน่อยเหรอคะ ถ้าอริสไม่รู้เองพี่คงไม่คิดจะบอกอริสใช่ไหมคะ'

"พี่แค่ไม่อยากทำให้อริสไม่สบายใจ"

'หึ! ก็เลยแอบหนีไปเที่ยวกับนางบำเรอสองต่อสองมีความสุขดีสินะคะ' ปลายสายทำเสียงประชดประชัน

"ไปกันใหญ่แล้วอริส พี่แค่อยากมาพักผ่อนแต่ไม่อยากมาคนเดียวเลยพากุลมาด้วย"

'งั้นเหรอคะ เป็นนางบำเรอที่มีสิทธิ์เยอะจังเลยนะคะ อีกหน่อยพี่ก็แต่งงานกับมันไปเลยสิ'

"ทำไมพูดแบบนี้ล่ะอริส"

'อริสไม่น่าพามันไปหาพี่เลย'

"อริสก็รู้นี่ว่าพี่เป็นยังไง" เขาเป็นคนที่ขาดเซ็กซ์ไม่ได้มีความต้องการทางเพศสูงและอริสาก็ไม่ยอมให้เขาไปมีอะไรกับคนอื่น

'รู้สิคะ แต่อริสไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ต้องพานางบำเรอไปไหนมาไหนด้วย นังกุลก็แค่ทำให้พี่ปลดปล่อยไม่มีสิทธิ์ที่พี่จะพามันไปไหน' อริสาเกลียดกุลธิดาเป็นทุนเดิมยิ่งเกิดเหตุการณ์นี้เธอก็ยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่

"พี่ขอโทษนะอริส ที่ทำให้อริสไม่สบายใจ"

'ไม่สบายใจแน่ค่ะถ้าพี่ยังอยู่ที่นั่น กลับบ้านซะ'

"แต่พี่เพิ่งจะมาเองนะ" มอร์แกนเสียดายที่ต้องกลับตอนนี้เขายังอยากอยู่ต่ออีกนิด

'แล้วแต่นะคะ..." อริสาวางสายใส่เขาไปทันที มอร์แกนถอนหายใจออกเป็นยาว เมื่อวันก่อนเขารู้สึกน้อยใจเธอนิดๆ ที่ไม่ยอมให้เขาไปหาแต่มาวันนี้กลับเป็นเขาที่ผิดเพราะพากุลธิดามาทะเล

"กลับมาแล้วเหรอ"

"ค่ะ" ร่างบางยิ้มบางๆ ให้เขาเธอมาตั้งแต่ตอนที่เขาคุยโทรศัพท์และรู้ว่าคนในสายคงเป็นอริสาและดูเหมือนว่าทั้งคู่จะทะเลาะกันเพราะเรื่องที่เธอมาทะเลกับเขา

"เราคงต้องกลับกันแล้วแหละ"

"ค่ะ เดี๋ยวกุลเก็บของให้นะคะ" เสื้อผ้าที่ถูกแขวนเข้าตู้ได้ไม่นานถูกรวบเก็บลงกระเป๋าอีกครั้ง กุลธิดาไม่ถามไม่สงสัยอะไรทั้งนั้นเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องเป็นแบบนี้

"ขอโทษนะ"

"ขอโทษทำไมคะ" คนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าเข้ากระเป๋ามึนงง

"ก็ที่ต้องกลับกะทันหัน"

"ไม่เป็นไรค่ะกุลเข้าใจ" ไม่ว่าเขาจะทำแย่หรือเห็นแก่ตัวกับเธอมากแค่ไหนทุกครั้งกุลธิดาก็จะยิ้มให้เขาอย่างจริงใจเสมอ

"ฉันจะรอที่ห้องนั่งเล่นนะ"

"ค่ะ กุลจะรีบเก็บนะคะ" ถึงจะยิ้มให้เขาแต่หารู้ไม่ว่าใจของเธอร้องไห้อยู่ แค่มาเที่ยวกับเขาเธอยังไม่มีสิทธิ์เลยแล้วแบบนี้เธอจะไปอยู่ในใจของเขาได้ยังไง

มอร์แกนขับรถกลับมาถึงเพนต์เฮาส์ของตัวเองในช่วงค่ำ ตลอดทางขากลับไม่มีใครพูดจาเหมือนตอนขาไปพอถึงห้องร่างบางก็จัดการเก็บเสื้อผ้าของเขาเข้าตู้เสื้อผ้าอย่างเงียบๆ มอร์แกนมองเธอด้วยความรู้สึกผิดการที่เขาไปเที่ยวกับเธอมันผิดมากขนาดนี้เลยงั้นหรือ

"กุลเตรียมน้ำให้แล้วคุณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ"

"อืม" ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนคนตัวเล็กก็ตรงไปยังห้องครัวทำอาหารมื้อเย็นให้เขา

ครืน~ เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่บนโต๊ะทำอาหาร เมื่อเห็นสายที่โทรมากุลธิดาก็ได้แต่นึกกลัว

"ฮะ..." ยังไม่ทันได้ฮัลโหลปลายสายก็แผดเสียงเข้ามาแล้ว

'นังร่านแกประจบให้พี่มอร์แกนพาไปทะเลใช่ไหม'

"ไม่ใช่นะคะ"

'อย่ามาตอแหล จำไว้หน้าที่ของแกคืออะไรอย่าเสนอหน้าทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกับของคนอื่น เข้าใจไว้ซะ' โทรมาด่าเธอแล้วก็วางสายไป

"ขอโทษค่ะ" บอกขอโทษทั้งที่ปลายสายวางไปแล้ว กุลธิดาทำหน้าเศร้าแต่เธอไม่โกรธอริสาแม้แต่น้อยเธอผิดเองที่ลืมหน้าที่ของตัวเอง

เมื่อทานมื้อค่ำกันเสร็จมอร์แกนนอนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยใจ เขาอยากจะหายจากโรคบ้าๆ นี้สักทีเคยไปพบแพทย์ก็ไม่หายทางเดียวที่หายคือต้องมีเซ็กซ์เพื่อยับยั้งความอยาก

"เธอคิดว่าฉันจะหายจากโรคนี้ได้ไหม" โรคที่มีความต้องการทางเพศสูงและไม่สามารถยับยั้งได้แม้แต่ตัวเขาเองก็เอือมระอากับตัวเองเต็มที

"หายได้สิคะ"

"ยังไง?"

"ความรักไงคะ ถ้าคุณได้อยู่กับคนที่รักทุกวันคุณอาจจะมีความสุขมากกว่าการมีเซ็กซ์นะคะ" กุลธิดาปลอบใจเขาเธอไม่รู้หรอกว่าที่เขาเป็นนั้นจะหายได้หรือไม่แต่เธอเชื่อว่าถ้าวันหนึ่งเขามีครอบครัวมีลูกเขาอาจจะเห็นความรักสำคัญกว่าการที่ต้องร่วมเตียงกัน

"งั้นเหรอ"

"ความรักไม่จำเป็นต้องมีเซ็กซ์หรอกนะคะ กุลเชื่อว่าสักวันคุณต้องหายค่ะ"

"ขอบใจนะ" มอร์แกนมองคนที่นอนข้างๆ อย่างแปลกไป กุลธิดามีความคิดที่ไม่เหมือนอริสาแม้แต่น้อยแต่ยังไงเขาก็รักอริสาอยู่ดี

"วันนี้คุณไม่ทำหรือคะ"

"เธออยากหรือไง" มอร์แกนเลิกคิ้วถามเธอ

"ปะ...เปล่าค่ะแค่สงสัย"

"ฉันเพลียน่ะอยากนอนแล้ว วันนี้เธอได้พักหนึ่งวัน" มอร์แกนบอกกับเธอ คนฟังได้แต่ยิ้มดีใจเธอไม่ต้องเหนื่อยในคืนนี้

"ฝันดีนะคะ" กุลธิดานอนฟังเสียงลมหายใจของเขาที่เข้าสู่นิทราไปแล้วจึงบอกฝันดีเขา เธอไม่กล้าบอกเขาตอนยังไม่หลับจึงต้องรอให้เขาหลับก่อน มือเล็กดึงผ้าห่มมาห่มให้เขาก่อนจะนอนมองคนที่หลับอย่างมีความสุขแล้วเข้าสู่นิทราตามเขาไป