ตอนที่2

" โอ๊ย อิ่มมม "

หลังจากเข้ามาในห้องนอนที่คนดูแลบ้านจัดให้ ยีนส์ที่นอนกางแขนกางขาอยู่บนเตียงพูดออกมาอย่างอึดอัด จนอีกคนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำยืนเท้าเอวมองเพื่อนแสนตะกละด้วยสายตาสมเพชพลางส่ายหัว

" สมน้ำหน้า "

" ปากมึงนะปลากัด "

" ก็สมควรไหมล่ะ ถามจริงเถอะไอ้ยีนส์ช่วงนี้มึงเป็นอะไร? ทำไมถึงเปลี่ยนไปวะ "

" เปล่าหนิ กูก็ปกติ "

ยีนส์ยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมตอบคำถามเพื่อนนิ่งๆ เขารู้ว่าช่วงนี้เขาเจริญอาหารเป็นพิเศษ อาจจะเป็นเพราะเขาท้องด้วยแหละมั้งเลยหิวบ่อย แต่แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงไม่มีอาการแพ้เหมือนที่ได้ศึกษามา มีเพียงแต่อาการเหนื่อยง่ายเท่านั้นที่เขาเป็น หรืออาจจะยังไม่ถึงเวลา? ก็เป็นไปได้มั้งเพราะอายุครรภ์ของเขาก็เพิ่งจะ8สัปดาห์เองนี่นา

" เออๆปกติก็ปกติ ไปอาบน้ำได้แล้วไปกูง่วงจะนอนล่ะสัส "

ปลากัดขี้เกียจจะเถียงกับคนที่บอกว่าตัวเองปกติทั้งที่ไม่ว่าจะดูยังไงมันก็ไม่ปกติสักนิด แต่เอาเถอะแดกเยอะก็ยังดีกว่าไม่แดกอะไรเลย เพราะถ้าเป็นแบบนั้นมันหน้าห่วงกว่ากันเยอะ

หลังจากนั้นทั้งสองก็พากันแยกย้ายเข้านอนเพราะวันนี้พวกเขาเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว เก็บแรงไว้ทำงานในวันพรุ่งนี้ต่ออีก หวังว่าจะเสร็จตามเป้าที่ตั้งใจไว้นะ

เช้าวันต่อมา...

" แดกกาแฟป่ะ "

หลังออกมาจากห้องปลากัดจึงถามขึ้นเมื่อเดินมาถึงยังโต๊ะที่มีพวกกาแฟและขนมวางไว้ให้อย่างเป็นระเบียบ

" ไม่อ่ะ กูกินโอวัลตินดีกว่าวะ "

" โอเค "

เมื่อหาอะไรทานรองท้องกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งยีนส์และปลากัดพร้อมด้วยทีมงานก็พากันออกมาทำงานที่เหลือต่อทันที

" ได้ยินมาว่างานนี้สาวๆเพียบเลยวะ "

ระหว่างที่ยีนส์กำลังจัดเตรียมผ้าปูโต๊ะสำหรับวางอาหารในงาน ก็ได้ยินพี่ทีมงานคนหนึ่งที่ยืนจัดดวงไฟอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวเอ่ยขึ้นมากับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่คอยส่งดวงไฟดวงเล็กๆให้อยู่ด้านล่างคล้ายเล่าสู่กันฟันตามประสา

" เออว่ะ กูก็ได้ยินมาแบบนั้น เห็นว่าที่คุณเกื้อกูลลงทุนเปิดบ้านพักต่างอากาศหลังนี้จัดงานวันเกิดให้คุณการต์เพราะอีกฝ่ายอกหักป่ะวะ "

" อกหักบ้านมึงสิ แฟนคุณการต์เขาไปเรียนต่อเอกที่ต่างประเทศต่างหากล่ะ "

" อ้าวเหรอ แสดงว่ายังไม่ได้เลิกกันสิ "

" ยังเว้ย พอดีกูได้ยินจากวงในมาว่าหากฝ่ายหญิงเรียนจบเมื่อไหร่ทางผู้ใหญ่เขาจะจัดงานแต่งให้ทันทีเลยน่ะเว้ย "

" จริงดิ "

" เออดิ เรื่องนี้กูแอบได้ยินพี่เลขาหน้าห้องของคุณกูลเม้ากับกลุ่มเพื่อนเมื่อวานนี้เอง "

ได้ยินเช่นนั้นปากบางก็เม้มเข้าหากันแน่นทันที ยิ่งได้รู้ว่าใครอีกคนมีแพลนจะแต่งงานจู่ๆอาการหน้ามืดก็เล่นงานเข้าอย่างจังจนเซเกือบล้ม ดีหน่อยที่ยีนส์จับยึดโต๊ะไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นมีหงายหลังแน่ๆ

เขาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วปล่อยออกมาช้าๆจนรู้สึกว่าไอ้อาการหน้ามืดเริ่มดีขึ้นถึงได้ค่อยๆเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆอย่างระมัดระวัง

มือบางยกขึ้นมาลูบหน้าท้องของตนอย่างแผ่วเบา สายตาเหม่อลอยมองไปยังหาดทรายที่ลมทะเลกำลังซัดคลื่นเข้าหาชายฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย

นึกย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อนก็อดรู้สึกผิดต่อใครคนนั้นไม่ได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเขาสองคนมันเป็นการตัดสินใจของเขาเองทุกอย่าง

คนหนึ่งทำไปเพราะเมา

อีกคนให้ไปด้วยความเต็มใจ

เพียงเพราะแค่อยากมีใครสักคนเข้ามาเติมเต็มชีวิตที่แสนโดดเดี่ยวของตัวเอง และใครคนนั้นที่เขาคิดได้ก็คือ...

...ลูก...

เขาถึงได้กล้าทำเรื่องที่ไม่ควรทำ ฉวยโอกาสในตอนที่ใครคนนั้นเมาแทบไม่มีสติ ทอดกายให้อีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหน้าไม่อาย

... และสุดท้ายเขาก็สมหวัง!...

เขาตั้งท้องลูกของใครคนนั้น...ท้องกับคนที่เขาแอบรักมานานแสนนาน

นาย เอื้อการต์ กิจติธรรมรงค์

...น้องชายฝาแฝดของ...

นาย เกื้อกูล กิจติธรรมรงค์

...ถึงแม้ว่าเขาคนนั้นจะไม่มีวันจำกันได้ แต่เขาก็ดีใจที่เลือดเนื้อเชื้อไขอีกครึ่งหนึ่งเป็นของคนที่เขารัก...

" ในที่สุดก็เสร็จแล้วโว้ยย "

ปลากัดชูมือขึ้นทั้งสองข้างพร้อมตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความดีใจ หลังจากที่ใช้เวลาไปสองวันเต็มๆกับการเตรียมงานวันเกิดให้น้องชายสุดที่รักของเจ้านายผู้บ้าอำนาจ

" ดีใจอะไรขนาดนั้นวะพี่ปลากัด "

โอ หนึ่งในทีมงานเอ่ยถามยิ้มๆเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่อย่างปลากัดดีใจจนเกินเหตุ

" พวกมึงไม่รู้หรอกว่ากูไม่ได้อยากจะรับงานนี้ซะหน่อย "

คิดแล้วก็เจ็บใจเขาเสียโอกาสออกเดทกับน้องข้าวฟ่างคนสวยเพราะงานนี้เลยแม่ง ทั้งๆที่เอ่ยปากปฏิเสธแทบตายแต่ไอ้เจ้านายบ้าอำนาจอย่างไอ้พี่กูลก็ยังไม่ยอม ใช้สิทธิ์ในการเป็นผู้บริหารบังคับให้เขากับไอ้ยีนส์รับงานนี้อย่างที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พูดแล้วของมันขึ้น

...อยากต่อยหน้าเจ้าเล่ห์ของใครบางคนชิบหายเลยเว้ย...

" โห้พี่อย่าพูดงี้สิครับ ถ้าพี่ไม่รับงานนี้พวกผมก็ไม่มีเงินไปจ่ายค่าเรียนอ่ะดิ "

แดนเป็นคนกล่าวขึ้น เพราะเขาและเพื่อนอีกสองคนยังเรียนมหาลัยกันอยู่ค่าใช่จ่ายบางส่วนนอกจากที่พ่อแม่ส่งให้ก็ต้องหาเอง และที่ผ่านมาก็ได้พี่ปลากัดกับพี่ยีนส์นี่แหละที่ช่วยอยู่ตลอด ไม่งั้นก็คงลำบากไม่ใช่น้อย การเป็นอยู่ในกรุงเทพหากไม่มีเงินก็จบ

" แล้วกูรับไม่ล่ะสัส  "

ปลากัดถามออกมาพร้อมทำหน้าเซ็งๆ

" ขอบคุณค้าบบบ...แม่ ฮ่าๆๆๆ "

เท้าสะเอวทำท่าจะแหวใส่ไอ้พวกเด็กเกรียนแต่ยังไม่ทันอ้าปากหางตากลับหันไปเห็นกลุ่มใครบางคนเดินเข้ามาซะก่อน

" ใช้ได้เลยนี่หว่า "

กูล เอ่ยปากชมเมื่อเห็นผลงานที่รุ่นน้องทำไว้ได้ตรงคอนเซ็ปที่เขาต้องการเป๊ะ เมื่อเดินสำรวจจนทั่วก็กลับมาหากลุ่มคนที่นั่งกันอยู่ยังโต๊ะริมสระ ก่อนที่สายตาจะหันไปมองใครบางคนที่นั่งหันหลังให้เขาอย่างไม่สนใจ มุมปากหยักก็กระตุกยิ้มขึ้นมาทันทีที่คิดอะไรบางอย่างได้

" เก่งมากทุกคน งานนี้ฉันมีรางวัลให้เพิ่มเป็นสองเท่า เสร็จงานแล้วก็ไปรับเช็คเงินสดที่เลขาฉันได้เลย "

" ขอบคุณมากครับคุณกูล ถ้าอย่างงั้นพวกผมขอกลับเลยนะครับ "

" ได้สิ "

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็พากันลุกขึ้นเพื่อไปเตรียมตัวเก็บของกลับกรุงเทพ

" แต่...ยกเว้นน้องยีนส์กับปลากัดนะ หึหึ "

ยีนส์รีบหันขวับไปมองเจ้านายทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หรือเรื่องงาน?

" มีอะไรให้แก้หรือเปล่าครับพี่กูล "

" เปล่าหรอก แต่เจ้าของวันเกิดเขาอยากเจอยีนส์น่ะ "

" เจอผม? ท...ทำไมครับ "

" พี่ก็ไม่รู้นะ มันคงอยากชวนเรามางานมั้ง "

ยีนส์เริ่มขมวดคิ้วด้วยความกังวลใจ ทำไมอีกฝ่ายถึงอยากเจอเขาล่ะ เพราะถ้าจะชวนเขามางานก็ฝากพี่กูลมาบอกก็ได้หนิ

" เอ้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม? "

ปลากัดโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าคนที่เจ้าของงานอยากเจอมีเพียงเพื่อนเขาคนเดียว

" เกี่ยวสิ แต่กับฉันนะ มานี่ "

" เอ้ย! ปล่อยผมนะเว้ย ไอ้ยีนส์ช่วยกูด้วยสิวะ ไอ้พี่กูลปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้เลยนะจะแบกผมทำไมเนี่ยยย "

ยีนส์ได้แต่มองเพื่อนที่ถูกรุ่นพี่อย่างเกื้อกูลแบกขึ้นบ่าพร้อมกระพริบตาถี่ๆ จะให้เขาช่วยมันได้ยังไงในเมื่อมีชายชุดดำเดินตามหลังเจ้านายเขาเป็นขบวนซะขนาดนั้น

" เชิญทางนี้ครับคุณยีนส์ "

เอือก!!

ยีนส์สะดุ้งตกใจเมื่อจู่ๆมีชายชุดดำอีกหนึ่งคนเดินเข้ามายืนตรงหน้าแล้วพูดขึ้นเสียงนิ่ง

อดคิดไม่ได้จริงๆว่าตกลงตระกูลกิจติธรรมรงค์เป็นนักธุระกิจหรือมาเฟียกันแน่นะ ทำไม่ถึงได้มีบอดี้การ์ดล้อมหน้าล้อมหลังมากมายขนาดนี้ และที่สำคัญแต่ละคนดูน่ากลัวชะมัด

...บรึ่ย...