ตอนที่3

" นั่งสิ "

คำแรกที่ใครคนนั้นพูดกับเขาหลังจากที่เข้ามายังร้านอาหารแห่งนี้

...เย็นชาชะมัด...

ยีนส์อดยิ้มเยาะตัวเองในใจไม่ได้ คิดได้ไงว่าอีกฝ่ายอาจจะดีใจเมื่อได้เจอกัน เขายืนนิ่งครู่หนึ่งพลางสูดหายใจลึกๆแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเงียบๆ

หลังจากนั้นไม่นานก็มีพนักงานเอาอาหารมาเสริฟลงบนโต๊ะทันทีโดยที่ไม่คิดจะถามไถ่ความคิดเห็นเขาสักนิดว่าอยากจะทานด้วยหรือเปล่า?

...โอโห้ เอาแต่ใจตัวเองอีกด้วย?...

" ทานสิ "

เอ่ยออกมาพร้อมมองหน้าคล้ายกดดัน จนคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมยกมือขึ้นมาหยิบช้อนนั้นแหละเอื้อการต์ถึงได้ก้มลงจัดการอาหารตรงหน้าของตัวเองเงียบๆ

...เผด็จการที่สุด หึ้ย!...

ยีนส์ได้แต่บ่นพึมพำ ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดีเขาก็ยิ่งอารมณเสีย

ใช้เวลาในการทานอาหารไปเกือบชั่วโมง ไม่ใช่เขานะหมายถึงใครบางคนต่างหากล่ะ กินช้ามากกว่าอาหารในจานของอีกฝ่ายจะหมด เขาล่ะนั่งเขี่ยข้าวไปมาจนเหนื่อยกว่าที่อีกคนจะวางช้อนลง

เมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยกแก้วน้ำขึ้นดื่มยีนส์ก็เริ่มเอ่ยปากถามทันที เพราะถ้ายังชักช้ากว่านี้มีหวังเขาคงอึดอัดตาย

" ตกลงคุณมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ "

ได้ยินเช่นนั้นมือหนาจึงวางแก้วน้ำลงช้าๆ ดวงตาคมเฉียบมองสบตากับคนตรงหน้านิ่ง จนอีกฝ่ายเริ่มหลบตาเขาเป็นพัลวันนั้นแหละเอื้อการต์จึงตัดสินใจเอ่ยขึ้นในสิ่งที่ค้างคาใจมาเป็นเดือน

" ทำไมถึงไม่ติดต่อกลับมา "

" คุณ...หมายถึงเรื่องอะไร "

" คิดว่าฉันจำไม่ได้หรือไงว่าคืนนั้นฉัน เอา กับใคร "

ยีนส์เบิกตากว้างทันทีที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นออกมา แล้วจะเน้นย้ำคำว่าเอาทำไมวะ ไม่อายปากบ้างรึไง บ้าจริง

" น...นี่คุณ "

แล้วทำไมถึงจำได้ล่ะ ก็ในเมื่อคืนนั้นอีกฝ่ายเมาไม่ใช่เหรอและในห้องก็มืดมากด้วยนะ จะรู้ได้ยังไงว่าเป็นเขา

" ตกใจอะไร "

เอื้อการต์ขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจว่าร่างบางจะตกใจทำไม หรือตกใจที่เขาจำได้?

" ก็...คืนนั้นคุณเมา "

" ใช่ฉันเมา แล้วยังไง "

" ...คนเมาก็ไม่น่าจะจำอะไรได้สิ "

เอื้อการต์กระตุกยิ้มนึกขำในใจคิดได้ยังไงว่าเมาแล้วจำอะไรไม่ได้ ถ้าเขาเมาขนาดนั้นเขาคงไม่มีแรงฟัดอีกฝ่ายทั้งคืนหรอกนะ

" ฉันแค่เมาไม่ได้ความจำเสื่อมซะหน่อย และที่สำคัญ...ยังจำได้ด้วยว่าเธอมีตำหนิที่ตรงไหนบ้าง อยากให้ฉันบอกไหมล่ะ "

ยีนส์หันขวับไปจ้องหน้าคนพูดด้วยความไม่พอใจทันที คนบ้า! ทำไมพูดเรื่องแบบนี้ได้อย่างหน้าตาเฉยนักนะ และกล้ามาบอกว่าตัวไม่ได้ความจำเสื่อมได้ไง ถ้าความจำดีจริงควรจะจำเขาได้แล้วไม่ใช่เหรอ ยีนส์อดที่จะบ่นตัดพ้ออีกฝ่ายในใจไม่ได้ แต่ก็นั้นแหละเขารู้ดีว่าเอื้อการต์คงจำเขาไม่ได้อยู่ดี เฮ้อ...ส่วนเรื่องคืนนั้นเขาก็ไม่อยากเอ่ยถึง หากชายหนุ่มจะจำได้แต่เขาก็ไม่ได้อยากจะเรียกร้องอะไรซะหน่อย เพราะเขาได้ในสิ่งที่อยากได้มาแล้ว

" ผมไม่อยากรู้ คุณมีธุระอะไรพูดมาเลยดีกว่าผมรีบ "

" ทำไมถึงไม่ติดต่อฉัน "

ยีนส์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายต้องเอ่ยถามคำถามเดิมอีกแล้ว

" แล้วทำไมผมต้องติดต่อคุณ "

"......"

ยีนส์เค้นยิ้มออกมาทันทีที่อีกฝ่ายไม่มีคำตอบกลับมา อันที่จริงก่อนที่จะถามเขาควรจะถามตัวเองก่อนไหมว่าตกลงต้องการอะไรกันแน่ ส่วนตัวเขาไม่ได้ต้องการอะไรกับอีกฝ่ายอยู่แล้วนอกจาก...ลูก...

อาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว และใช่ เขาก็เห็นแก่ตัวจริงๆนั้นแหละ เพราะคนที่ไม่มีใครอย่างเขา ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีครอบครัว มันก็ต้องเห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น ยิ่งรู้ว่าคนที่รักไม่สามารถรักเราได้ สิ่งสุดท้ายที่ต้องการคือการสร้างบางสิ่งบางอย่างร่วมกัน เพราะเขาก็ไม่อยากอยู่ตามลำพังไปจนลมหายใจสุดท้ายหรอกนะ

...ถือซะว่านี่คือของขวัญและคำสัญญาที่อีกฝ่ายเคยให้ไว้กับเขาเมื่อนานมาแล้วก็แล้วกัน...

" ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ ผมขอตัว "

" เดี๋ยวสิ "

เอื้อการต์ที่เห็นว่าร่างเล็กกำลังจะลุกขึ้นจากไปก็รีบเอ่ยรั้งออกมา ทำไมนะแค่คิดว่าอีกฝ่ายจะหันหลังให้หัวใจมันกลับรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

" ...ไม่คิดจะเรียกร้องอะไรหน่อยหรือไง "

อะไรก็ได้ ที่ทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องการเขา ไม่ใช่อาการนิ่งเฉยแบบนี้

" ไม่ครับ "

" ทำไม "

" ผ่านมาแล้ว ก็แล้วไปเถอะ ผมไม่ได้ติดใจอะไร "

มือหนากำหมัดแน่ด้วยความหงุดหงิดใจ ความรู้สึกแบบนี้เขาเพิ่งจะประสบพบเจอเป็นครั้งแรก

นิ่งเฉย...เย็นชา

ทั้งที่คนตรงหน้าคือผู้ชายคนแรกที่เขาเผลอมีอะไรด้วยความตั้งใจ แล้วทำไมอีกฝ่ายกลับปฏิเสธเขา ทั้งที่เขาพร้อมที่จะรับผิดชอบเจ้าตัวแท้ๆ

...ทำไมถึงรู้สึกเหมือนถูกฟันแล้วทิ้งเลยวะ แม่ง...

" แค่นี้ใช่ไหมครับที่คุณจะพูด งั้นผมขอ..."

" แต่เธอต้องรับผิดชอบฉัน! "

ห๊ะ!!!

ยีนส์ที่กำลังจะเอ่ยปากขอตัวกลับชะงักงันเมื่อร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาเสียงดัง

" ร..รับผิดชอบอะไร ผมไม่เข้าใจ "

" คิดว่าได้ฉันแล้วจะทิ้งกันไปง่ายๆได้ไง ฉันไม่ยอมหรอกนะ "

ยีนส์มองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เนี่ยมันเรื่องบ้าอะไรกัน

เอื้อการต์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินมายืนด้านหลังของคนที่นั่งตัวแข็งทื่อคล้ายกับเจ้าตัวยังคงตกใจในสิ่งที่เขาพูดไป ใบหน้าหล่อก้มลงกระซิบบางอย่างข้างใบหูเล็ก มุมปากหยักยกยิ้มอย่างถูกใจทันที เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเม้มปากแน่นก่อนที่แก้มใสๆจะแดงจัดจนลามไปทั่วใบหน้า

ฟอดด~~

และก่อนจะยืดตัวตรงจมูกโด่งเป็นสันได้ทำการฟัดแก้มแดงๆของคนตัวเล็กไปเสียฟอดใหญ่อย่างห้ามใจไม่อยู่

" อ่าา กลิ่นยังหอมเหมือนเดิม หึหึ "

กล่าวพร้อมเดินออกไปจากโต๊ะด้วยความอารมณ์ดี แต่ต่างกับอีกคนที่ยังนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ที่โต๊ะอาหารเพียงลำพัง

" ไอ้พี่การต์ ไอ้บ้า ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ห๊ะ หึ้ย ทะลึ่ง "

ยีนส์ถูกแก้มตัวเองไปมาอย่างอารมณ์เสีย คิดได้ยังไงมาหาว่าเขาเป็นคนนิสัยไม่ดี ไม่มีความรับผิดชอบ แล้วยังมาหาว่าเขาไปฟันเจ้าตัวแล้วทิ้งอีก ใครกันแน่ห๊ะที่ถูกฟันน่ะ ตัวเขาไม่ใช่เหรอ ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวโว้ยย หึ้ย....