บทที่ 6  ไล่ก็ไม่ไป

“กลับบ้าน!”

“ไม่กลับ!!”

คนตัวเล็กยืนเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง เธอรอคอยเขามาตั้งสามปีแต่สิ่งที่ได้คือไล่กันไปเนี่ยนะ

“อะไรกันลูก” กนกเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นกวินยืนถกเถียงกันในห้องนอนของเธอ

“เปล่าครับ ผมมีเรื่องจะเคลียร์กับน้ำชานิดหน่อย ตามฉันมานี่เลยนะ” ร่างสูงเดินนำขึ้นไปบนห้องเหมือนเดิม

“แหะๆ” ณัชชาเกาหัวก่อนจะก้มเดินตามไปอย่างว่าง่าย ทิ้งให้คนแก่มองอย่างงง

“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย กลับไปซะ” ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะโกรธจริงๆซะด้วยสิ

“น้ำอุตส่าห์รอพี่คนเดียวนะคะ วิ่งมาหาทิ้งความเป็นตัวเองมาก็เพราะพี่ พี่ไม่เคยจะติดต่อหาน้ำสักครั้งเดียว น้ำก็เสียใจนะ” น้ำตาคลอเบ้าจนทำให้คนที่ตั้งใจจะดุต้องเปลี่ยนสีหน้า

“ต่อไปนี้ฉันจะติดต่อหา เธอกลับไปมีชีวิตที่ดีเถอะนะ อย่ามาทิ้งอนาคตกับคนแบบฉันเลย”

“หยุด! ถ้าพี่พูดออกมาว่าไม่ชอบน้ำสักนิด น้ำจะเดินไปเอง แต่ถ้าพี่ใจตรงกัน ขอร้องอย่ามาไล่ให้น้ำไปหาคนอื่น!” หญิงสาวกอดอกมองปาดน้ำตาที่หยดทิ้ง เท่าที่รู้เขาฝังใจกับรักครั้งเก่าแค่ไหนเธอรู้ดี แต่นี่เล่นไม่เปิดใจให้เธอได้แสดงตัวตนเลยสักนิด

“ฉัน..” เขานิ่งเงียบ หันหน้าหล่อๆนั้นหนีออกไปโดยที่ไม่ยอมสบตาเธอสักนิด

“พี่วินคะ มองหน้าน้ำได้ไหม?” มือบางแตะลงไปที่กลางอกกำยำ

“พี่วินอยากปล่อยน้ำให้กับคนอื่นจริงๆเหรอคะ?” จบคำพูดริมฝีปากหนาก็รีบประกบปากบางที่เขาสุดแสนจะโหยหา ความจริงที่ปฏิเสธเธอไม่ได้

“อืมม” เสียงหวานเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสกับจูบที่แสนดุดัน ครั้งนี้เธอโตมากพอที่จะยอมเป็นของเขาทั้งตัวและหัวใจ ขอเพียงเขาเห็นเธออยู่ในสายตาบ้าง เพียงแค่นั้นก็เพียงพอต่อใจแล้ว

ลิ้นอุ่นเริ่มเข้าหาและทักทายความนุ่มในปาก ครั้งก่อนที่จะจากมากณัชชาทำให้ความต้องการเขาพุ่งปรี๊ดอย่างอดกลั้นแทบไม่อยู่ ครั้งนี้ก็เหมือนกัน มือหนากอดเอวบางเข้ามาแนบตัว

ณัชชาใช้ลำแขนของตัวเองกอดพาดไว้ที่ลำคอหนาอย่างโหยหา ทั้งสองแลกจูบที่ดูดดื่มแทนคำตอบทั้งหมดที่ยังไม่ยอมพูดออกมาจากปากหนักของเขา

“ดะ เดี่ยวค่ะ” หญิงสาวดันปากเขาไว้ก่อนที่จะฉกริมฝีปากเธออีกรอบ

“ทำไม?” เขาเอียงหน้าถามทำเอาคนมองขำชอบใจ

“ลืมไปเหรอคะ ว่าอยู่ที่บ้านพี่นะ ผู้ใหญ่ก็มีอีกด้วย” ณัชชาหน้าแดงถ้าขืนขึ้นมาห้องกวินนานแบบนี้แม่และยายของเขาคงมองไม่ดีแน่

“อ๋อ งั้นเราก็ไปช่วยแม่ทำกับข้าวกันเถอะ” เขาพยายามสงบจิตใจก่อนจะคลายเอวบางให้เป็นอิสระ

สองหนุ่มสาวเดินตามกันลงมือก่อนจะมาช่วยกนกทำกับข้าวคนละไม้คนมือ

“หนูน้ำเอาของไปวางบนโต๊ะได้เลยลูก” กนกบอกขณะที่ล้างจานที่ทำไว้อยู่

“มาฉันช่วย” ร่างสูงรีบเข้ามาช่วยยกหม้อแกงที่แม่ตนทำออกมาวางให้ เปลี่ยนเป็นเธอต้องเตรียมจานชามและช้อนเอง

“หนูน้ำจะมาอยู่นานแค่ไหนลูก?” ยายจ่อยที่เป็นยายของกวินถามขึ้นเมื่อทุกคนเดินมานั่งกันครบ

“ยังไม่มีกำหนดค่ะ”

“งั้นก็พักอยู่นี่ก็ได้ละลูก ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่าไปอยู่คนเดียวในที่ต่างถิ่นเลย รู้จักกับเจ้าวินมาก่อนไม่ใช่เหรอ?” กนกเอ่ยถามพร้อมกับหันหน้าถามสองคนหนุ่มสาว

“ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณแม่” ณัชชายิ้มร่าอย่างดีใจ

หลังจากกินข้าวกันเรียบร้อยคนมีอายุมากกว่าก็รีบรุดเข้าห้องนอนพักผ่อนดูทีวี เหลือไว้ก็แต่กวินและณัชชาช่วยกันเก็บจานมาล้างจนสะอาดเรียบร้อย

“พี่วินทำงานบ้านเก่งจังเลยค่ะ” ณัชชาแทรกใบหน้าไปข้างๆขณะที่ชายหนุ่มกำลังเก็บจานที่ล้างแล้วเข้าชั้น

“ฉันช่วยแม่ทำแต่เด็กแล้ว”

“งั้นพี่วินก็เป็นแม่ศรีเรือนแทนน้ำดีไหมคะ? น้ำไม่ชอบทำงานบ้าน” ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มให้เขา กวินปรายตามองคนข้างๆสักครู่

“น้ำชา เธออยากอยู่ที่นี่จริงๆน่ะเหรอ?”

“ทำไมล่ะคะ? มันไม่น่าอยู่หรือไง”

“เธอคิกว่าจะปรับตัวกับที่นี่ได้จริงๆเหรอ?” เขาหันมาถามจริงจัง

“เรื่องแค่นี้สบายมากค่ะ น้ำไม่ใช่คนอยู่ยากอะไรแบบนั้น” แววตาแน่วแน่ของณัชชาทำให้กวินกระตุกยิ้มพอใจ ณัชชาช่างไม่รู้การเป็นอยู่ของที่นี่ซะเลย

“งั้นพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า ออกไปไร่นากัน หวังว่าเธอจะไม่ป๊อด” กวินกระตุกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง

“ไม่มีทาง น้ำไปเตรียมตัวเข้านอนก่อนแล้วกันค่ะ” ร่างบางสะบัดผมยาวพร้อมกับจ้ำเท้าเร่งเข้าห้อง จะบ้าตายท่าทางยียวนกวนประสาทของเขาทำให้เธอใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา!

เช้าวันต่อมา

“ลุกเดี๋ยวนี้เลยนะน้ำชา!” มือหนาฉุดกระชากลากถูคนที่เอาแต่ห่มผ้าคลุมโปงไว้

เป็นเวลาแปดโมงเช้าวันหยุดที่กวินต้องออกไปช่วยแม่และยายทำไร่ แต่ครั้งนี้มีคนอวดดีเขาเลยกะจะพาไปให้เข็ดหลาบสักหน่อย แต่แค่ตื่นนอนยังไม่อยากจะตื่น

“อืออ พี่วิน น้ำขอนอนต่ออีกห้านาทีนะคะ” เสียงงัวเงียดังออกจากผ้าห่ม

“ไม่ได้ แม่กับยายไปแล้ว นี่มันก็สายมากแล้วด้วย” กวินกอดอกทำเสียงดุ ยืนมองคนที่ไม่ยอมโผล่หน้าออกมา

“โธ่ พี่วินคะ นี่มันยังไม่สายเลย พึ่งแปดโมงเองนะ ที่บ้านน้ำตื่นเก้าโมงก็ยังเช้าอยู่เลย” มือเล็กดึงผ้าห่มลงมองหน้ากับคนตัวโตอย่างหงุดหงุด

“ถ้างั้นก็กลับไปนอนอยู่บ้าน” เขายังทำสีหน้าเรียบนิ่ง

“ตื่นแล้วค่ะ น้ำตื่นก็ได้ เชอะ!” ณัชชารีบลุกขึ้นสะบัดหน้าไปหนึ่งทีก่อนจะหอบผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป

ไม่นานนักร่างอรชรก็ออกมาในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวไว้ เข้ามาในห้องอีกทีก็ไม่มีชายหนุ่มแล้ว เธอจึงรีบเปลี่ยนชุดด้วยการใส่กางเกงยีนส์พร้อมกับเสื้อไหมพรมแขนยาวเพราะคิดว่าอากาศน่าจะร้อน

พอแต่งตัวเสร็จกวินวินก็เดินเข้ามาพร้อมกับโยนเสื้อผ้ามาให้ชุดนึง

“เอานี่ไปเปลี่ยน ไปสภาพนั้นมันไม่คล่องหรอก” เขาบอกในขณะตัวเองก็ใส่กางเกงผ้าโปร่งขายาวกับเสื้อยืดสีดำเข้ากัน

“ให้เปลี่ยนเป็นแบบนี้จริงๆเหรอคะ?” ณัชชามองเสื้อผ้าในมืออีกรอบ

“อืม รีบไปได้ละ”

“ค่ะ” ณัชชาทำตามถึงแม้จะไม่ชอบใจเท่าไหร่ก็เถอะ

หญิงสาวเปลี่ยนจากเสื้อไหมพรมแขนยาวราคาแพงเป็นเสื้อแขนยาวสีเขียว พร้อมกับเปลี่ยนเป็นกางเกงวอมสีดำแต่ตัวใหญ่จนเธอต้องพันมันขึ้นให้เดินสะดวก

“เสร็จแล้วค่ะ” ณัชชาเดินออกมาหน้าตาไม่ค่อยพอใจนัก แต่คนมองกลับหัวเราะชอบใจ

“ไป ขึ้นรถ” เขาเพยิดหน้าออกไปนอกประตู โดยให้หญิงสาวเดินนำไปก่อน

“คันนั้น” ในระหว่างที่ณัชชากำลังไปเปิดประตูรถอีโก้คาร์ ก็ต้องชะงักเมื่อเขาชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง

“ให้น้ำนั่งคันนั้นไปกับพี่เหรอคะ?” ณัชชาถามอีกรอบพร้อมกับชี้ไปที่มัน

“ใช่ ขึ้นมา” เขาก้าวขาขึ้นควบรถก่อนจะใช้เท้าถีบไปที่คันสตาร์ทแรงๆหนึ่งครั้งรถก็เป็นอันติด

“ดูดีมียี่ห้อจริงๆ” ณัชชาถอนหายใจก่อนจะนั่งลงไปในรถพ่วงข้าง

กว่าจะถึงปลายทางก็ทำเอาเธอขาสั่นเป็นเจ้าเข้า พอลงจาดรถได้หน้าก็เกือบจะทิ่มพื้น สุภาพบุรุษโดยทั่วไปมาเห็นก็ต้องรีบประคองแต่กับกวินกลับยืนหัวเราะเฉยๆ

“ตลกมากไหมคะพี่วิน” ณัชชามองเขาด้วยสายตาเขียวปั๊ด มือเล็กยันตัวขึ้นพร้อมกับปัดเศษดินออกจากตัว

“นิดหน่อย” เขายิ้มอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับเดินนำเข้าไปก่อน

“ไม่รอกันเลย” ณัชชาบ่นอุบอิบแต่ก็กึ่งงดินกึ่งวิ่งตามชายหนุ่มพามายังกระต๊อบหลังเล็กหลังหนึ่ง พร้อมกับหยิบจอบและพลั่วออกมา

“อะไรคะ?”

“เธอเอานี่ไป แล้วตามฉันมา” กวินยื่นพลั่วให้เธอก่อนจะนำไปอีกที่

เอาแต่เดินจะทำอะไรไม่บอกเธอเลย พูดก็น้อย เหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วง ณัชชาบ่นในใจแต่ก็ได้แค่บ่นเพราะเธอก็ตามเขามาต้อยๆอยู่ดี