บทที่ 7  วิถีชีวิต

ณัชชาเดินตามมายังสวนไร่มันสัมปะหลังที่คนภาคอีสานจะชอบปลูกเพื่อผลกำไร หากที่ดินผืนไหนว่างเปล่าจากการปลูกข้าว หรือดินอาจไม่ดีพอทำให้ข้าวงาม คนส่วนใหญ่ก็เลือกปลูกมันสัมปะหลังและอ้อยเพื่อสร้างรายได้เสริมจากการปลูกข้าว

“ให้น้ำทำอะไรคะ?” หญิงสาวถามเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนมองแต่ไร่ที่อยู่ตรงหน้า

“เห็นไหมว่าแม่ทำอะไร?” เขาชี้ไปที่มารดาและยายที่นั่งเหมือนถอนหญ้าอยู่ภายในไร่มัน

“เห็นค่ะ แต่น้ำไม่เข้าใจว่าทำไม่ไม่ใช่ยาไปเลย?” ณัชชาหันไปถามมืออีกข้างที่ว่างก็เอาขึ้นมาบังแดด

“ไม่ได้หรอก มันอายุแค่หนึ่งเดือน ถ้าฉีดยาไปตอนนี้จะทำให้รากตายได้ เพราะฉะนั้นช่วงนี้ถ้ามีหญ้าเกิดขึ้นเป็นย่อมๆก็ต้องมาช่วยกันถอนแบบนี้แหละ” เขาเดินนำหน้าก่อนจะเลือกที่เหมาะๆนั่งลงจัดการกับหญ้า

“แบบนี้ก็น่าจะหาคนมาช่วยเยอะๆนี่นาจะได้เสร็จเร็วๆ” หญิงสาวเดินตามเข้าไปในไร่อย่างทุลักทุเล

“ต้องให้สอนไหม?” กวินหันมาถามหมวกฟางที่ใส่อยู่ตอนนี้ปิดหน้าเขาไปครึ่งนึงเห็นแต่ช่วงล่างของใบหน้าที่โดดเด่นออกมา

“ไม่ต้องค่ะ น้ำทำได้” ณัชชาคนรั้นเมื่อนั่งลงได้ที่มือเล็กที่ไม่ยอมสวมถุงมือตามที่เขาบอกมาตั้งแต่แรกก็ค่อยๆดึงหญ้าออก เมื่อรู้สึกว่าหญ้าไม่ได้ถึงออกง่ายอย่างที่คิดก็ใช้แรงที่มีทั้งหมด กระชากสุดแรงเกิด ร่างบางเซถลาล้มตึ้งลงไปจนคนทั้งสามหันมาสนใจ

“ว๊าย ตายแล้ว! ใครบอกให้หนูมาทำกันลูก วินพาน้องกลับบ้านไปเลย เดี่ยวแม่ทำเอง” กนกวิ่งมาดูร่างเล็กที่ปัดแขนขาตนเอง

“ก็ผมถามแล้วเขาบอกทำได้ ผมเห็นว่างๆไม่มีอะไรทำก็เลยชวนมาหาอะไรทำ” ร่างสูงยักไหล่พร้อมกับก้าวขายาวตนเองเข้ามาใกล้ก่อนจะยื่นมือให้คนที่นั่งจมดินอยู่

“ขอบคุณค่ะ” มือบางคว้าเอาไว้ถึงสีหน้าจะฉีกยิ้มแต่ใจนี่อยากตีมือหนาที่ยื่นมาให้จับแรงๆเหลือเกิน

“ดูสิลูก หมวกอะไรก็ไม่ใส่มา เดี่ยวก็ไหม้แดดพอดี พอๆพาน้องกลับบ้าน เดี่ยวแม่กับยายก็จะกลับแล้ว เย็นนี้มีไปช่วยทำบุญต่อ” กนกช่วยปัดดินที่เลอะเสื้อกางเกงให้ณัชชาด้วยความเอ็นดู

“ทำบุญ? ตอนเย็นเนี่ยนะคะ” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจบุญอะไรกลางคืน ส่วนมากเธอก็คิดว่าเข้าวัดทำบุญมีแต่ตอนเช้า

“ที่จริงก็มีช่วยแหละลูก และว่าแม่ต้องไปเป็นแม่ครัวช่วยงาน ไม่ได้กลับบ้านต้องช่วยเจ้าภาพเฝ้าของ”

“อ๋อ” ใบหน้าสวยพยักเข้าใจหันมองคนข้างกายที่ถอดหมวกออกก่อนจะสวมมันไว้บนหัวเธอ

“น่าจะให้น้องตั้งนานแล้วนะ ไปพาน้องกลับ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าดูหรอก ร้อนจะตาย” คุณเป็นแม่หันไปเอ็ดลูกชายคนเดียว

“ไม่ใช่นะคะ น้ำว่ามีอะไรให้น้ำดูเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ ทั้งทุ่งนา ทั้งไร่มัน แล้วไหนจะผักกับไก่ที่แม่เลี้ยงไว้อีก น้ำว่ามันธรรมชาติอยู่แล้วสงบใจมาก” กวินเลิกคิ้วขึ้นสูง เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่กะว่าจะพามาทรมานเล่นๆกลับได้ใจแม่เขาไปซะอย่างงั้น

“ผมจะกลับพร้อมแม่ ถ้าไม่เสร็จก็จะอยู่ช่วยก่อน” เขาพุดด้วยสีหน้าเรียบนิ่งหันมองยายที่นั่งสับหญ้าไปมาไม่ลุกไปไหน

“เดี่ยวแม่จะพายายกลับแล้ว ไปรอแม่ที่บ้านหาน้ำเย็นๆไว้รอนะลูก” คนเป็นแม่สั่งก่อนจะเดินกลับไปที่ที่ตนเดินมา

“พี่วิน เป็นห่วงแม่เหรอคะ?”

“อื้ม ใช่แดดใกล้จะร้อนเต็มที เธอไปนั่งพักก่อน เดี่ยวฉันเสร็จแล้วตามไป” เขาพูดก่อนจะเดินไปทำงานตนเองต่อ แต่ถ้าเขาไม่ไปมีหรือเธอจะไป ยิ่งพูดไว้แล้วว่าจะทำถ้าไปตอนนี้เสียศักดิ์ศรีคนปากมากเหมือนเธอหมด

ณัชชาลองนั่งลงทำใหม่อีกรอบ ครั้งนี้เธอหันไปมองยายจ่อยที่มีวิธีการตัดรากก่อนแล้วดึงหญ้าขึ้น มือเล็กๆก็เริ่มทำตามไปทีละขั้นตอน พอเห็นหญ้าที่ออกมาง่ายก็ยิ่งร้องดีใจเหมือนกับมันง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปาก

กวินลอบมองเธอเป็นระยะ ที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากเอาเธอมาทรมานสักนิดแต่เพราะความหัวรั้นของเธอเองนั่นแหละ ที่ทำให้เขาต้องพาเธอมาทำอะไรแบบนี้ ริมฝีปากหนายิ้มออกเมื่อเห็นท่าทางที่ดูสนุกสนานมากกว่ามานั่งหน้าบูดบึ้ง ถ้าเป็นอีกคนคงจะไม่สบอารมณ์อย่างมาก แต่กับณัชชานั้นผิดกันอย่างลึบลับ

ขอแค่เธอแสดงความจริงใจต่อเขาแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่เพียงเพราะชอบใบหน้านี้แล้วเข้าหาเหมือนกันอลิษา เขาอยากให้เธอมั่นใจว่าจะรักเขาจริงๆ เมื่อถึงวันนั้นเขาเองจะเป็นคนที่เดินหน้าเต็มที่

เมื่อเวลาผ่านไปเกือบเที่ยงวันทุกคนก็เริ่มลุกและเก็บข้าวของเข้ามาเก็บไว้ยังกระต๊อบกลางทุ่งนา

ณัชชายืนมองรถพวงของกวินอยู่นานไม่กล้าตัดสินใจจะขึ้นอีก เนื่องจากความวาดเสียวที่เขาขับตอนขามาอย่างกะจะเป็นนั่งซิ่งทีมชาติ

“ไม่ขึ้นเหรอ?” กวินหันมาถามอีกครั้งเมื่อเห็นเธอยืนมองอยู่

“พี่วินจะพาน้ำกลับบ้านอย่างปลอดภัยไหมคะ?”

“จะเดินใช่ไหม?” เขาถีบคันสตาร์ทอย่างแรงจนเครื่องติด

“ระ รอก่อนสิคะ” ณัชชารีบก้าวกระโดดขึ้นไป เมื่อเห็นว่าเธอขึ้นมาบนรถเรียบร้อยเขาก็สวมวิญญาณนักบิดแปดสิบพากลับไปถึงบ้านด้วยความรวดเร็วและปลอดภัย..

“รถก็มีตั้งเยอะแยะ แต่พาน้องไปแบบนี้” กนกเห็นท่าณัชชาไม่ดีต่อว่าบุตรชายก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาภายในบ้าน

“ไปอาบน้ำก่อนนะครับ” กวินไม่ใส่ใจกับคำพูดของแม่เดินผ่านไปหน้าตาเฉย

“เฮ้อ”

“แม่คะ หนูอาบน้ำตรงไหนได้คะ?” ณัชชามองตามเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนแล้ว

“หลังบ้านมีอีกห้องนึงลูก” ณัชชาพยักหน้าร่างบางเดินเข้าไปเตรียมเสื้อผ้าอุปกรณ์อาบน้ำพร้อมกับเดินไปข้างหลังบ้าน

ห้องน้ำข้างนอกเป็นแบบผนังปูนพอเข้าไปข้างในก็เย็นยะเยือกจนไม่กล้าที่จะอาบ ณัชชามองใบทั่วๆขณะที่กำลังจะเงยหน้าถอดเสื้อผ้าเธอก็ได้สบตากับเลื่อยคานบนผนังอย่างจัง

“กร๊ดดดดดดดด”

เสียงกรีดร้องลั่นบ้านทำให้คนที่กำลังเช็ดตัววิ่งออกไปด้วยผ้าขนหนูที่พันท่อนล่างไว้อยู่

“น้ำ! เป็นอะไร เปิดประตูได้ไหม!?” เขาตะโกนไปสุดเสียงเมื่อเห็นว่าเสียงในห้องน้ำนิ่งเงียบไป

“พะ พี่วิน น้ำเปิดไม่ได้ มันวิ่งไปเกาะหน้าประตูแล้ว!” ตอนนี้ไอ้สัตว์ตัวอวบอ้วนลายน่าเกลียดน่ากลัวกำลังเกาะที่ประตูห้องน้ำซะแน่น

“ถอยให้ห่างจากประตูซะ” เขาเตรียมยกขาถีบในขณะที่แม่ก็เดินออกมาดู

“เดี่ยววิน น้องเป็นอะไรเหรอลูก”

“น่าจะเจอพี่ใหญ่ครับ” พี่ใหญ่ที่หมายถึงก็คือตุ๊กแกที่ปกครองอาณาเขตห้องน้ำห้องนี้นั่นเอง

“แย่ล่ะ แม่ก็ลืมบอกน้อง” กนกเอามือปิดปาก มองลูกชายที่เอาขาถีบแรงๆครั้งเดียวประตูก็เปิดออก

“พี่วิน!!” ณัชชารีบผวาเข้ากอดคนที่เข้ามา ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับออกไป มีเพียงเขาที่ค่อยๆเข้ามาปลอบประโลม

“ไปอาบห้องในบ้านเถอะ ฉันอาบเสร็จแล้ว” เขาบอกด้วยน้ำเสียงต่ำลง

“ไปเถอะลูก แม่ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนนะ” สองแม่ลูกกันปลอบขวัญหญิงสาวไปหลายคำ ด้วยความที่เธอเกิดมาคงไม่เคยได้เจออะไรแบบนี้จังๆจนทำให้ตกใจกลัว ทำให้กวินต้องปฏิญาณกับตนเองว่าต่อแต่นี้จะให้เธอเข้าไปอาบน้ำก่อน

หลังจากอาบน้ำเสร็จพอออกมาก็ไม่เจอใครแล้ว หญิงสาวจึงเดินขึ้นมาบนชั้นสอง เป็นดังคาดมีคนบ้างานนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“แม่กับยายไปไหนคะ?” ณัชชาเดินเข้ามาใกล้ๆมองดูหน้าเขาที่มีแสงสีฟ้าออกมาจากจอกระดับกับผิวหน้า

“แม่ไปช่วยงาน ยายก็ไปด้วย” ขณะพูดก็ยังไม่ละสายตาออกจากจอ

“อ๋อ แล้วพี่วินไม่ไปเหรอคะ?”

“ไม่ไป”

“ทำไมละคะ?”

“ไม่ชอบ”

“ขยายความสักหน่อยก็ได้ค่ะ” ดวงตาคมหันมามองแวบนึงก่อนจะหันกลับ

“ฉันไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆวุ่นวาย”

“ก็แค่เนี้ย” ณัชชาเดินลงนั่งที่โซฟาตัวไม่นิ่มมากแต่พอที่เธอจะนอนลงได้

“จะนอนเหรอ? ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้อง” คนที่รอคอยคำชวนมานานรีบเด้งตัวลุกพร้อมกับฉีกยิ้มหวาน

“ได้เหรอคะ? เปิดแอร์ได้ไหม?” ณัชชาวิ่งเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับเอามือค้ำที่โต๊ะแทรกหน้าผ่านจอคอมพิวเตอร์

“แล้วแต่” ใบหน้าคมออกแนวลูกครึ่งเงยขึ้นมองสักครู่ก่อนจะตอบเป็นเชิงอนุญาต

“ขอบคุณนะคะ” ร่างบางวิ่งเข้ามาขโมยหอมแก้มไปหนึ่งทีพร้อมกับวิ่งเข้าห้องนอนเขาไป

กวินนั่งนิ่งอยู่สักพักใหญ่ ใจลอยออกไปเกินกว่าจะกลับมาสนใจงานที่กะว่าจะทำต่อให้เสร็จๆแต่พอเจอการขโมยหอมไปทำให้เขาไม่เป็นอันจะทำอะไร สมาธิที่เคยมีก็ห่างหายออกไปซะหมด

รออีกสักนิด

ได้แค่บอกตัวเองในใจพร้อมกับข่มใจที่ฟุ้งซ่านให้จดจ่ออยู่กับงานอีกครั้งนึง ถึงแม้ตอนนี้หัวใจจะเต้นโครมครามสักแค่ไหนก็ตาม