พบเจออีกครั้ง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านผืนบางกระทบเข้ากับร่างบางที่กำลังนอนหลับใหลฝันหวานจนน้ำลายไหลยืด ดวงตาคู่สวยกระพริบขึ้นลงช้าๆ เมื่อรู้สึกแสบตาจากแสงที่ส่องเข้ามา มือเรียวดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดใบหน้าหลีกเลี่ยงจากการรบกวนเพื่อนอนต่อ แต่แล้วเสียงสวรรค์หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่าง

“ไอ้จันทร์โว๊ยยยย!”

พรึ่บ

คนตัวเล็กสลัดผ้าห่มลุกออกเตียงด้วยความเร่งรีบ เธอหยิบนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู ถึงได้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเข้าไปแล้ว

“ฉิบหาย เปิดเทอมวันแรกก็สายเลยกู” จันทร์กูลีกูจรอาบน้ำแต่งตัวให้ได้ไวที่สุด เสร็จแล้วก็รีบลงมาด้านล่างเพื่อกินอาหารเช้าด้วยความเร็วแสง

“เหอะ รีบขนาดนี้จะติดคอตายก่อนเรียนจบ”

แค่กๆ

“พ่อออ” เธอหันไปหน้าง้อใส่คนเป็นพ่อ ที่พูดเหมือนแช่งกัน

“หึ แล้วนี่จะไปอยู่หอเมื่อไหร่”

“ก็วันหยุดนี้แหละ หนูไม่อยากนั่งรถไปมาเหนื่อย” ตอบพ่อพร้อมกับตักข้าวเข้าปากไปด้วย

“ตั้งใจเรียนล่ะ อย่าเอาเวลาไปตามจีบผู้ชาย”

“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอก ยังไงหนูก็ไม่มีทางท้องก่อนเรียนจบ”

“ใครบอกพ่อห่วงเอง ข้าห่วงผู้ชายโน้น ใครได้แกไปลำบากแย่”

“อ้าวทำไม พ่อพูดงี้อ่ะ” เธอสวยใครเห็นก็ต้องชอบไหม ขนาดหมาหน้าปากซอยมันยังยิ้มให้เธอเลย

“ก็ม้า ดีดกะโหลกขนาดนี้ ใครได้ไปโชคร้ายสุดๆ” คนเป็นพ่อว่าพร้อมกับยิ้มขบขันที่ได้เห็นหน้าลูกสาวบึงตึง

“เหอะ โชคดีสิไม่ว่า”

@มหาลัย

เสียงนักศึกษาเจื้อยแจ้วพูดคุยกันอย่างสนุกสนานในวันเปิดภาคเรียนแรกของการศึกษา แถมยังเป็นการศึกษาใหม่สำหรับปีหนึ่ง ที่เปลี่ยนจากเด็กวัยมัธยมมาเข้าสู่นักศึกษาสาวและชายเต็มตัว

“ “มึงโทรตามมันยังว่าอยู่ไหนแล้ว” ตะวันหันไปถามกับเพื่อนอย่างไต้ฝุ่น เมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาบอกพวกเธอว่าใกล้ถึงแล้วตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

“กูโทรตามแล้ว มันบอกอยู่หน้าคณะแล้ว นั่นไง ไอ้จันทร์!” ไต้ฝุ่นพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็เห็นคนที่กำลังพูดถึงเดินอยู่ไกลๆ

เสียงเรียกที่ดังมาแต่ไกลพร้อมกับการโบกไม้โบกมือของคนเป็นเพื่อน ทำให้จันทร์ที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหาเป็นอันต้องเก็บมันไว้ที่เดิม ก่อนจะยกมือโบกตอบกลับไปพร้อมกับรอยยิ้ม

เธอหันมองซ้ายมองขวาเตรียมจะเดินก้าวข้ามถนนไปอีกฝั่งที่เพื่อนอยู่ สองขาย่างไปด้านหน้าเตรียมจะข้ามไป แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนก็มีรถคันหนึ่งที่วิ่งสวนเข้ามารวดเร็ว

ปริ๊ดดดดดดด

“ว๊ายยยย”

หมับ

ร่างบางหมุนละลิ่วไปตามแรงเหวี่ยงจากวงแขนแกร่งที่มาโอบรอบเอวไว้เพื่อดึงให้เธอพ้นจากรัศมีรถคันนั้นที่มาด้วยความรวดเร็ว แบบเส้นยาแดงผ่าแปด

ใบหน้าเรียวสวยแนบชิดไปที่อกแกร่งจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขา เธอเผลอสูดดมมันเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ไม่คิดว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้จะมีกลิ่นกายที่หอมขนาดนี้ หอมชนิดที่ว่าไม่อยากผละออกจากมันด้วยซ้ำ

งื้อ คนอะไรตัวหอมได้ขนาดนี้

“ขับรถรีบไปหาพ่องมึงในนรกหรือไง” ถอยคำหยาบคายถูกพ้นออกมาในอารมณ์หงุดหงิดจนคนที่กำลังแอบสูดดมกลิ่นกายนั้นตื่นจากภวังค์

“ส่วนเธอเมื่อไหร่ จะเลิกแอบดมเสื้อฉันสักที”

“เออ คือ...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักเมื่อถูกจับได้

“แล้วกรุณาปล่อยแขนออกจากเอวฉันด้วย จะกอดให้ถึงชาติหน้าเลยไหม”

“ได้เหรอค่ะ” สวนกลับแบบตาใสๆ ถ้าเขาตอบว่าได้เธอจะหิ้วกลับบ้านเดี๋ยวนี้ เอาไปนอนกอด นอนหอมให้ชื่นใจ

“ฉันประชด!” ชายหนุ่มว่าพลางจับแขนที่ยังโอบเอวอยู่ออก ก่อนจะถอยออกห่างจากหญิงสาวเล็กน้อย จันทร์ที่เห็นว่าเขาทำท่าเหมือนรังเกียจกันก็เบ้ปากเล็กน้อย เอ๊ะ แต่ว่าทำไมเขาหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหน

“นายดูหน้าคุ้นๆ นะ เหมือนเคยเจอที่ไหน”

“หน้าฉันไปซ้ำกับญาติเธอหรือไง”

“เปล่าแต่เหมือนสามีในอนาคตมากกว่า” ยักคิ้วส่งไปให้เขาหนึ่งที คนอะไรปากดีๆ จริง แม่อยากจับจูบปากสักทีให้เข็ด

“อนาคตหน้าอ่าสิ”

“อนาคตนี้แหละค่ะ” หล่อพูดได้คำเดียวว่าหล่อ เ

“เลิกมองฉันด้วยแววตาแบบนั้นสักที เห็นแล้วขนลุก”

“แห๋มมม ถ้าเป็นคนอื่นคงอย่างอื่นลุกไปแล้ว” เธอสวยสะเด็ด น่ารัก แถมสีผมยังโดดเด่นขนาดนี้ไม่เข้าตาเขาบ้างหรือไง

“เหอะ คนอื่นอ่าสิไม่ใช่ฉัน” เขาว่าพร้อมกับทำท่าเหมือนจะเดินออกไปแต่เธอก็เดินเข้าไปดักหน้าเขาเอาไว้ก่อนเมื่อนึกอะไรออก

“มาขว้างทำไม”

“ฉันนึกออกแล้วว่าเคยเจอนายที่ไหน”

“ที่ไหน”

“ที่หน้าห้างเมื่ออาทิตย์ก่อน ที่นายเอารองเท้าขว้างโดนหัวฉันไง”

หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะเขาจำเธอได้ตั้งนานแล้ว จะจำไม่ได้ยังสีผมโดดเด่นขนาดนี้ต่อให้มองจากดาวอังคารก็เห็น

“จำได้ยัง” จันทร์เอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้นพลางยื่นหน้าไปให้เข้าดูใกล้ๆ เผื่อจะได้นึกออกไวๆ

“เอาหน้าออกไป”

“เผื่อนายจะนึกได้ไง”

“บอกให้เอาออกไป”

“ทำไมเขินเหรอ โธ่แค่นี้ทำเป็นเขิน ทำอย่างกับ อ๊ะ”

หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อร่างของเธอเซถลาไปตามแรงดึงของอีกฝ่ายจนเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขา คนตัวเล็กถึงกับมีสีหน้าเหล่อหล่าเลยทีเดียวเพราะเธอเพียงแค่ต้องการแกล้งเขาไม่คิดว่าจะถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปแบบนี้

“เขินพอไหม”

“พะ พอ เอ้ย ไม่เห็นจะเขินเลย” เชิดหน้าขึ้นท้าทายอย่างต้องการเอาชนะทั้งๆ ที่ในใจตอนนี้เต้นแรงยิ่งกว่าจังหวะสามช่าแถมตอนนี้เขายังโน้มใบหน้าลงมาชิดกับลำคอเธออีก ตายแน่ ตายสถานเดียว

“หึ แล้วแบบนี้ล่ะ”

“..........” น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอทันที กับเสียงทุ้มที่เอ่ยพร้อมกับลมหายใจที่ชิดลำคอ เล่นเอาเธอร่างกายแข็งทื่อไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้มันเหมือนแรงดึงดูดอะไรสักอย่างที่ทำให้เธออยากใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้

แต่แล้ว

“ไอ้จันทร์!”