ตอนที่ 4

ท่ามกลางความรื่นเริงของผู้คนในตำหนักแสงจันทร์อันห่างไกล อีกฟากฝั่งภายในเมืองหลวง สตรีผู้หนึ่งที่อยู่บนรถม้ากับสาวใช้ส่วนตัว แม้ว่าอายุจะย่างเลขสามแล้วแต่ความงามก็ยังคงตราตรึง ใบหน้างามดูอ่อนวัยราวกับหญิงสาวอายุสิบแปด รูปร่างที่เย้ายวนยังชวนให้บุรุษหลงใหลได้ไม่ยากเย็น ก่อนริมฝีปากบางจะเอ่ยกับสาวใช้ส่วนตัว

"มีข่าวแจ้งมาบ้างหรือไม่"

"แจ้งมาเมื่อเช้านี้เจ้าค่ะ คาดว่าองค์หญิงคงจะมีอายุที่ไม่ยืนยาวเสียแล้ว เพราะนอกจากจะไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ยังทานอาหารได้น้อยลง"

"เช่นนั้นหรือ"

"นายหญิงจะให้เพิ่มยาพิษลงไปหรือไม่"

"ไม่ต้องแล้ว... ให้นางค่อยๆ ตาย หากตายเร็วเกินไปจะเป็นที่สงสัยได้"

"เจ้าค่ะ"

"เมื่อไหร่จะถึงเสียที"

"อีกราวชั่วยามเจ้าค่ะ"

"อ่า ซี้ด" มือเล็กกอบกุมหน้าอกอวบก่อนจะค่อยๆ บีบเคล้นเบาๆ แล้วส่งเสียงครางออกมา นางถูกวางยาพิษหมื่นราตรีมาหลายปี ในทุกๆ วันจะต้องปลดปล่อยอารมณ์กำหนัด ทำให้ในตอนนี้แม้พิษจะไม่กำเริบแต่นางก็รู้สึกเสพติดการเสพสังวาสจนต้องให้สาวใช้ส่วนตัวไปซื้อบ่าวรับใช้ในตลาดค้าทาสมาไว้ที่เรือนทั้งสตรีและบุรุษ เพื่อเป็นเครื่องบำบัดอารมณ์กำหนัดให้นางในทุกๆ วัน

"อ่า ข้าอยากยิ่งนัก ซี้ด เมื่อไหร่จะถึงสักที"

"นายหญิงจะให้บ่าวเรียกเจิ้งซีหรือไม่เจ้าคะ" เจิ้งซีที่สาวใช้ส่วนตัวนางเอ่ยถึงคือบ่าวบังคับม้า

"เรียกเข้ามา อ่า" นางใช้นิ้วเสียดสีกับร่องรักที่เปียกชื้นไปด้วยความใคร่ เจิ้งซีบ่าวรับใช้คนพิเศษที่นางซื้อตัวมาจากตลาดค้าทาส ชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาสุภาพ ผิวที่กร้านแดดเล็กน้อยทำให้ดูมีเสน่ห์ เขายอมขายตัวเป็นทาสเพื่อหาเงินรักษามารดาที่ป่วย ก่อนจะกลายเป็นทาสบำเรอกามให้นายหญิง ซึ่งเขาก็มิได้รู้สึกแย่ตรงกันข้ามกลับชื่นชอบให้นายหญิงเรียกใช้งานอยู่ในทุกวันเสียด้วยซ้ำ ยอมเป็นทาสรับใช้ติดตามหญิงสาวไปในทุกที่ เพื่อว่าหากนายหญิงเรียกใช้งาน เขาเองก็พร้อมที่จะปรนเปรอหญิงสาวตลอดเวลา

เมื่อเจิ้งซีเข้ามาสาวใช้ส่วนตัวของนางก็ออกไปนั่งเคียงคู่กับบ่าวบังคับม้าด้านหน้า นางชื่นชอบลีลากามของชายหนุ่มยิ่งนัก เพราะความที่ชายหนุ่มพูดน้อยแต่ยามกระแทกกระทั้นร่องรักกลับเร่าร้อนและแข็งแรงราวกับม้าศึก เจิ้งซีจึงถูกนางเรียกใช้งานบ่อยกว่าใคร เรียกว่าแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้

"อ่า ซี้ด เจ้ามาแล้วหรือ อ่า เลียให้ข้าที"

"ขอรับนายหญิง" ร่างสูงคุกเข่าลงกับพื้นรถม้า ก่อนจะถลกกระโปรงของหญิงสาวขึ้นไปกองบนเอวคอดแล้วถอดกางเกงชั้นในของนางออกจนปรากฏให้เห็นบุปผาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานที่เปียกชุ่มไปทั่วหน้าขา

ร่างสูงก้มหน้าลงจุมพิตที่หน้าขาด้านในจนนางต้องส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ด้วยความเสียวซ่าน ก่อนใบหน้านิ่งจะเลื่อนเข้าไปใกล้บุปผาอันชุ่มฉ่ำ ลมหายใจรดกลีบงาม ทำให้นางรู้สึกขนลุก ก่อนจะกระดกสะโพกให้ร่องรักสัมผัสกับใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแนบชิด เจิ้งซีที่เห็นอาการกระหายอยากของนายหญิงที่มีเพิ่มมากขึ้นจึงไม่รอช้า ลงมือเขี่ยที่เกสรเบาๆ แล้วครอบครองกลีบบุปผาด้วยริมฝีปากแล้วดูดเลียจนทั่ว ก่อนจะแทรกลิ้นเข้าไปยังร่องรัก ชักเข้าชักออกเป็นจังหวะเนิบนาบทำให้หญิงสาวแทบจะคลุ้มคลั่งด้วยความกระหายอยาก จนต้องเว้าวอนให้ชายหนุ่มจัดการแทรกลำร้อนเข้ามาในร่างของนางเสียที

"ซี้ด อ่า นำแท่งหยกของเจ้ากระแทกข้าเสียที อ่าา ข้าไม่ไหวแล้ว ซี้ด"

เมื่อเห็นนายหญิงเว้าวอนขอร้องด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มชายหนุ่มก็มิรอช้า ทำการกดกระแทกเอ็นร้อนลำเขื่องเข้าใส่ร่องรักที่เปียกชุ่มในทันที ภายในรูที่คับแน่นและนุ่มลื่นทำให้ชายหนุ่มส่งเสียงครางกระเส่าออกมาเป็นระยะ ก่อนเอวสอบจะทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี ลำแท่งที่ถูกซอยรัวเข้าออกเป็นจังหวะเร่งเร้า ถูกกระแทกรัวจนแทบลืมหายใจ มือเรียวกำชายเสื้อหน้าอกของชายหนุ่มจนแน่น ใบหน้าเหยเกสุขสมยามที่ร่างกายถูกกระแทกจนหัวสั่นคลอน นางครางแทบไม่เป็นภาษา ช่วงจังหวะสุดท้ายจึงได้กรีดร้องออกมาอย่างสุขสมพร้อมกับชายหนุ่มที่ฉีดน้ำรักเข้าสู่ภายในของนางความรู้สึกอุ่นซ่านที่ได้รับทำให้อารมณ์ของนางเริ่มเกิดขึ้นอีก ก่อนจะถูกชายหนุ่มจับพลิกคว่ำพลิกหงายกระแทกจนน้ำวสันต์เปียกชื้นไปจนทั่วรถม้า สาแก่ใจนางยิ่งนัก...

…

ทางด้านซินเยว่เล่อหญิงสาวตื่นแต่เช้าเพื่อมาฝึกยุทธ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วเดินสำรวจให้ทั่วหุบเขาซือหลุนกับเหล่าองครักษ์ นางสังเกตว่าที่นี่นอกจากอากาศดีแล้วยังอยู่ในทำเลที่เหมาะสม สามารถมองเห็นพื้นที่ได้โดยรอบจากตำหนักแสงจันทร์ของนางที่อยู่พื้นที่สูงสุด ก่อนจะสังเกตอีกว่าแถบนี้ไม่มีบ้านเรือนของชาวบ้านเลยแม้แต่สักหลัง เมื่อสอบถามจึงได้ความว่า เนื่องจากเป็นตำหนักของทางราชวงศ์ภายในระยะสิบลี้จึงไม่มีบ้านเรือนของชาวบ้าน ซินเยว่เล่อพยักหน้าอย่างเข้าใจได้ อย่างไรคนในราชวงศ์ก็มักเห็นแก่ความปลอดภัยของตนเป็นหลักสำคัญ และมองว่าชาวบ้านตาดำๆ นั้นเป็นเพียงแค่เศษฝุ่นเท่านั้น หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ร่างเล็กที่เดินสำรวจไปทางด้านนั้นทีด้านนี้ที ก็อดทำให้เหล่าองครักษ์รู้สึกแปลกใจไม่ได้

ในตอนแรกที่หญิงสาวกล่าวว่าต้องการสำรวจพื้นที่ พวกเขาคาดว่าพอเหนื่อยเดี๋ยวองค์หญิงก็คงจะหยุดไปเอง แต่ตลอดสามวันที่ผ่านมาก็ทำให้พวกเขารู้แล้วว่า พวกเขาคิดผิด เพราะนอกจากหญิงสาวจะไม่เคยเอ่ยปากบ่นว่าเหนื่อยหรือร้อนแล้ว ยังตั้งคำถามอย่างสนใจใคร่รู้กับหัวหน้าองครักษ์ หานฮุ่ยเจียง แทบจะตลอดเวลา

สามวันผ่านไป

ซินเยว่เล่อที่ออกสำรวจพื้นที่จนทั่วจึงเรียกลู่กงกงและลี่หมัวมัว ให้เข้ามาหา ก่อนทั้งสองจะทำสีหน้าสงสัยว่าองค์หญิงต้องการสิ่งใด

"ถวายพระพรองค์หญิง"

"ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนพวกท่านสักเล็กน้อย"

"เรื่องอันใดหรือเพคะ"

"ท่านกงกง ข้าอยากจะรู้ว่า ข้ามีเงินอยู่มากน้อยเท่าใด"

"องค์หญิงได้โปรดรอสักครู่"

ลู่กงกงเดินตรงออกไปที่ห้องทำงาน ก่อนจะเดินกลับมายังห้องบรรทมขององค์หญิงพร้อมกับสมุดบัญชีหลายเล่ม เขาชี้แจงถึงรายได้ และรายจ่าย และจำนวนเงินเก็บที่มีทั้งหมดให้หญิงสาวฟังอย่างละเอียด ทำให้ซินเยว่เล่อรู้ว่าตนเองนั้นร่ำรวยเพียงใด เนื่องจากอดีตฮองเฮาหรือพระมารดาของซินเยว่เล่อนั้นมีกิจการในเมืองหลวงมากมาย และแต่ละร้านก็มีกำไรต่อเดือนหักส่วนแบ่งให้นางและพี่ชายคนละครึ่ง รวมๆ ต่อเดือนก็ราวๆ สามหมื่นตำลึงทอง โดยรายได้ต่อปีรวมราวๆ สามแสนถึงห้าแสนตำลึงทอง นับว่านางและพี่ชายค่อนข้างร่ำรวยมากทีเดียว และยังมีในส่วนที่เสด็จพ่อมอบให้นางใช้จ่ายทุกเดือน เดือนละห้าร้อยตำลึงทอง นับว่านางคือคนในราชวงศ์เพียงคนเดียวที่มีเงินเดือนเยอะที่สุดเพราะเป็นลูกรัก ชายผู้นั้นรักองค์หญิงมากทีเดียว

เมื่อทราบตัวเลขคร่าวๆ ของจำนวนเงินที่มีแล้ว หญิงสาวจึงบอกถึงความต้องการของตน ในตอนนี้เส้นทางขึ้นมาสู่ตำหนักแสงจันทร์นั้น มีกำแพงเพียงชั้นเดียว หญิงสาวต้องการให้ทำกำแพงสูงรอบบริเวณตีนเขาอีกหนึ่งชั้น ซึ่งลู่กงกงแจ้งว่าไม่มีปัญหาและสามารถทำได้ หญิงสาวจึงได้มอบหมายงานให้ลู่กงกงเป็นผู้ไปจัดการ หาช่างมาทำกำแพงชั้นนอก

"องค์หญิงเหตุใดจึงต้องทำกำแพงชั้นนอกเพคะ"

"แม่นมไม่กลัวผู้ใดจะลอบเข้ามาทำร้ายข้าอีกหรือ"

"กลัวเพคะ เช่นนั้น..."

"ข้าจะสร้างที่นี่ให้เป็นอาณาจักรของพวกเราเอง และข้าจะทำการค้า"

"ทำการค้าหรือเพคะ"

"ใช่... คนของเรามีมากนัก อย่างไรรายจ่ายก็ต้องมากตาม ข้าจะไม่ยอมให้คนที่ติดตามข้ามาต้องลำบากรวมทั้งแม่นมด้วยเข้าใจหรือไม่"

"โธ่ องค์หญิงของบ่าว แล้วองค์หญิงต้องการจะทำสิ่งใดเพคะ"

"ข้าต้องการเข้าไปเที่ยวชมในเมืองสักครั้ง แล้วค่อยตัดสินใจ"

"องค์หญิงจะทรงเสด็จเมื่อใดเพคะ บ่าวจะได้สั่งให้เหล่าข้าหลวงเตรียมตัว"

"ไม่ต้องนำคนไปเยอะ เดี๋ยวจะเป็นที่สังเกตข้าจะไปกับท่านองครักษ์หานและจางซี ส่วนนางกำนัล ก็เป็น ลี่อินและลี่หยางก็แล้วกัน"

"เพคะ บ่าวจะได้แจ้งพวกนางให้เตรียมตัว องค์หญิงจะเสด็จเมื่อใดเพคะ"

"พรุ่งนี้ ยิ่งเร็วยิ่งดี"

"เพคะ"

"ท่านไปเถิด ข้าอยู่ผู้เดียวได้"

"เพคะองค์หญิง"

ห่างจากที่นี่ราวยี่สิบลี้คือเมืองเจียงซู เมืองท่าขนาดใหญ่ การค้าค่อนข้างหนาแน่น หญิงสาวได้รับสารนัดหมายกับท่านตา ให้นัดพบกันที่โรงเตี๊ยมหมื่นเมฆา ที่เป็นกิจการของสำนักพยัคฆ์หมื่นเมฆาในอีกสองวัน

"ได้เวลากลับมาอยู่กับความเป็นจริงแล้วสินะ!"