ตอนที่ 7

สามวันผ่านไป

ซินเยว่เล่อได้สั่งให้มีการแบ่งกลุ่มของทหารองครักษ์ที่มีหน้าที่ดูแลจวนออกเป็นห้ากลุ่ม ก่อนจะแบ่งพื้นที่ให้ทุกๆ คนถางพื้นที่เอาต้นหญ้าออกให้หมดตามจุดที่หญิงสาววางเอาไว้ เพื่อเตรียมปลูกสมุนไพรและส่วนที่อยู่ใกล้พื้นที่ตำหนักที่สุดก็ปลูกผัก ทุกคนจะได้มีพืชผักไว้กินกันโดยไม่ต้องอดอยาก ใช้เวลาถึงเจ็ดวันพื้นที่ที่ได้รับมอบหมายก็ถูกจัดการจนเสร็จเรียบร้อย ท่ามกลางความปลาบปลื้มของหญิงสาว

หลังจากนั้นจึงได้มีการลงมือปลูกสมุนไพรที่ส่งมอบให้ปลูกในแต่ละจุด ก่อนหญิงสาวจะเรียกตัวลู่กงกงเพื่อสอบถามถึงความคืบหน้าในการสร้างกำแพงรอบตำหนัก

โดยมีการสร้างกำแพงจำนวนสองชั้น เป็นกำแพงชั้นนอกสุดเพื่อเฝ้าระวังการเข้าออกของบุคคลภายนอก และกำแพงชั้นในที่สร้างเพื่อล้อมรอบตำหนักส่วนในที่เป็นส่วนของที่พัก ในส่วนของที่พักนั้นหญิงสาวได้สั่งการให้สร้างเรือนที่พักเพิ่มเติมจากเดิมในส่วนของตำหนักชั้นในและชั้นนอกที่อยู่ติดกับกำแพงชั้นนอกเพื่อให้เหล่าองครักษ์ได้เอาไว้ใช้พักผ่อนให้สบายขึ้น

ในส่วนของเรือนชั้นในด้านซ้ายจะเป็นเรือนที่พักของเหล่าข้าหลวง เรือนหลักหรือตำหนักใหญ่ตรงกลางเป็นที่พักของนางและข้าหลวงคนสนิทเพื่อสะดวกต่อการรับใช้ และด้านขวาคือเรือนสมุนไพร ถัดไปจึงเป็นแปลงผักขนาดใหญ่ที่เอาไว้หล่อเลี้ยงทุกคน

ลู่กงกงหลังจากรับคำสั่งจากองค์หญิงก็จัดการให้ช่างเข้ามาทำการสร้างเรือนและกำแพงในทันที โดยกำหนดระยะเวลาให้แล้วเสร็จภายในสามเดือน โดยในระหว่างนี้คนงานทุกคนจะถูกดูแลเป็นอย่างดีโดยองครักษ์เพื่อป้องกันเหตุที่ไม่คาดฝันและคนที่ไม่ประสงค์ดีต่อนาง

"ถวายพระพรองค์หญิงเพคะ"

"ว่าอย่างไรหรือ"

"ทางด้านแปลงสมุนไพร บ่าวรับใช้ทำการเตรียมดินเสร็จเรียบร้อยแล้วเพคะ องค์หญิงจะทรงเสด็จไปดูหรือไม่เพคะ" ซินเยว่เล่อที่กำลังเช็ดทำความสะอาดกระบี่ เมื่อได้ยินว่าดินถูกเตรียมเสร็จแล้ว ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างอย่างยินดี ในการลงมือปลูกสมุนไพรหรือแม้กระทั่งแปลงผักแปลงดอกไม้ หญิงสาวจะทำการสั่งกำชับให้นางกำนัลมาแจ้งแก่นางทุกครั้ง เพราะซินเยว่เล่อต้องการมีส่วนร่วมกับทุกๆ คน ในทุกเรื่อง ทุกวันจะเป็นเช่นนี้เสมอ เหล่าข้าหลวงในคราแรกต่างก็พากันเอ่ยคัดค้าน แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลขององค์หญิงก็ต้องเปลี่ยนความคิด องค์หญิงน้อยของพวกเขาโตขึ้นมากจริงๆ หญิงสาวต้องการทำทุกอย่างด้วยตัวเอง นางให้เหตุผลว่าต้องการเพียงแค่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ หากต้องให้อยู่เฉยๆ สักวันนางอาจต้องกลายเป็นหญิงพิการเป็นแน่ ครั้งแรกที่ได้ยินองค์หญิงกล่าวเช่นนั้นเหล่าข้าหลวงต่างพากันเข่าทรุดเสียงดังสนั่น ก่อนหน้าผากของทุกคนจะโขกกับพื้นอย่างแรง หญิงสาวก็พลันหัวเราะเสียงดังก่อนจะสั่งให้ทุกคนลุกขึ้น แล้วต่อไปก็จงปฏิบัติกับนางตามปกติ มิต้องยึดถือธรรมเนียมเคร่งครัดเช่นอยู่ในรั้วพระราชวัง ถึงอย่างไรทุกคนที่เดินทางมาที่นี่ก็ไม่ต่างจากคนในครอบครัวของนาง

เมื่อเหล่าข้าหลวงและองครักษ์ที่ได้ยินเช่นนั้นต่างก็พากันตื้นตันในความเมตตาขององค์หญิง ก่อนจะลงมือช่วยกันปลุกพืชผักอย่างสนุกสนาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน

"องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ ผักกาดจะปลูกไว้บริเวณใดดีพ่ะย่ะค่ะ" เสียงจางกงกง ขันทีน้อยคนสนิทของหญิงสาวเอ่ยถามหญิงสาวขึ้น ก่อนหญิงสาวจะทำท่าครุ่นคิดเพียงครู่

"ตรงกลางเถิดจางกงกง เพราะผักกาดนั้นแมลงจะชอบมากัดแทะ แล้วค่อยไปปลูกผักที่มีกลิ่นฉุนล้อมรอบ จะได้ป้องกันแมลง"

"พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงช่างเก่งกาจยิ่งนัก" ซินเยว่เล่อถึงกับหลุดเสียงหัวเราะ เมื่อจางกงกงเอ่ยชมนางซึ่งๆ หน้า ก่อนหญิงสาวจะเอ่ยหยอกเย้าคนสนิทกลับไปบ้าง

"พูดถูกใจ วันนี้ข้าจะเพิ่มเนื้อสัตว์ให้เจ้าอีกหนึ่งถ้วยใหญ่" หลังจากที่ซินเยว่เล่อเอ่ยจบก็มีเสียงหัวเราะของเหล่าข้าหลวงดังขึ้นจนทั่วบริเวณ จางกงกงที่ถูกองค์หญิงเล่นงาน ถึงกับยิ้มเขินหน้าแดง

"องค์หญิงทำเช่นนั้น พวกหม่อมฉันก็ผอมแย่สิเพคะ" นางกำนัลลี่จิน เอ่ยขึ้น

"พวกเจ้ามิควรกินเยอะเพราะจะทำให้อ้วนประเดี๋ยวจะไม่มีผู้ใดมาสู่ขอออกเรือน แต่จางกงกงต้องอยู่กับข้าไปทั้งชีวิต จำเป็นต้องบำรุงให้มากหน่อย" ยิ่งพูดจบ เสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิม ทำเอาคนถูกแซวเช่นขันทีน้อยถึงกับไปไม่เป็น

"เช่นนั้นพวกหม่อมฉันจะขออยู่กับองค์หญิงไปตลอดชีวิตดีกว่าเพคะ" ลี่จู เอ่ยขึ้นบ้าง ทำให้ซินเยว่เล่อหยุดมือที่กำลังปลูกผักก่อนจะลุกพรวดขึ้น แล้วแกล้งทำเสียงดุใส่นางกำนัลคนสนิท

"บังอาจ! ลี่จูเจ้ากำลังหลอกกินเนื้อสัตว์ของข้าอยู่ใช่หรือไม่!"

"หม่อมฉันมิกล้าเพคะ องค์หญิง"

"ชิชะ เห็นอยู่ว่าพวกเจ้ากำลังจะหลอกกินเนื้อสัตว์ของข้า!" เหล่าข้าหลวงต่างขบขันในท่าทีโกรธเคืองแบบไม่จริงจังขององค์หญิง ตั้งแต่ที่องค์หญิงน้อยของพวกนางฟื้นจากอาการป่วย นางก็เปลี่ยนไปจากองค์หญิงผู้สง่างาม เงียบขรึม กลายเป็นดรุณีน้อยที่มีแต่เสียงหัวเราะและอารมณ์ขัน กลายเป็นที่ชื่นชอบของพวกนางยิ่งนัก อย่างน้อยยามที่องค์หญิงรู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาเช่นนั้น มิต้องเก็บความเสียใจไว้แต่เพียงผู้เดียวเช่นแต่เก่าก่อน

ในขณะที่นางและคนของนางกำลังหัวเราะกันอยู่อย่างสดใสร่าเริง บนต้นไม้ไม่ไกลจากจุดที่นางอยู่กลับปรากฏเงาร่างของคนผู้หนึ่งกำลังยกยิ้มกับตัวเองเบาๆ

"นางช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจจริงๆ"

ในขณะนั้นเองลี่หมัวมัวก็เดินเข้ามาพอดี

"องค์หญิงเพคะ พอเพียงเท่านี้ก่อนเถิดเพคะ แดดร้อนมากนัก"

"อืม หมัวมัวท่านให้นางกำนัลเตรียมน้ำเถิด ข้าอยากอาบน้ำยิ่งนัก"

"เพคะองค์หญิง"

ในขณะที่หญิงสาวกำลังลุกขึ้นปัดดินที่เปื้อนมือ เสียงที่ได้ยินจากบนต้นไม้ไม่ไกลจากจุดที่นางอยู่ ทำให้นางรู้ว่ามีผู้บุกรุก ก่อนจะปาอาวุธลับออกไป พร้อมกับส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาได้รู้

"ใครน่ะ!" เมื่อสิ้นเสียงองค์หญิงเหล่าบรรดาองครักษ์เงาก็เคลื่อนไหวไปทางด้านที่องค์หญิงปาอาวุธลับไปในทันที ชายหนุ่มที่เฝ้ามองอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่งถูกอาวุธลับของนางเฉียดเข้าที่ใบหน้าเล็กน้อย ส่งผลให้มีเลือดซึมออกมา

"หึหึ ยังฝีมือดีไม่เปลี่ยน ขนาดเปลี่ยนมาเป็นร่างที่งดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงได้เป็นสตรีใจดำเช่นเดิมได้เล่า" เมื่อกล่าวจบชายลึกลับผู้นั้นก็หายลับไป แม้กระทั่งองครักษ์เงาที่เก่งกาจที่สุด ยังไม่สามารถจับสายเงาของเขาได้ ทำให้หานฮุ่ยเจียงที่เป็นหัวหน้าองครักษ์มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ที่อยู่ๆ มีผู้บุกรุกเข้ามาถึงที่นี่ได้ หากว่าองค์หญิงมิใช่สตรีร้ายกาจ มิใช่ว่าจะถูกสังหารไปแล้วหรือ หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้มีสิบหัวก็คงจะมิพอเป็นแน่

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างบางของดรุณีน้อย ก่อนจะคุกเข่าลงเสียงดังเพื่อขอรับโทษทัณฑ์

"ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ คนผู้นั้นหนีไปได้" เยว่เล่อได้แต่ถอนหายใจ ถึงอย่างไรองครักษ์ของนางก็มิใช่คู่ต่อสู้ของคนผู้นั้น ฝีมือร้ายกาจเช่นนั้น แม้แต่องครักษ์เป็นร้อยยังไม่สามารถตรวจจับความผิดปกติได้ ก็นับว่าฝีมือร้ายกาจไม่น้อย

"ช่างเถอะ! อย่างไรมันก็ผ่านไปแล้ว อย่าให้มีครั้งหน้าอีก"

"พ่ะย่ะค่ะ" หานฮุ่ยเจียงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะแทบกระอักเลือดกับคำกล่าวต่อมาขององค์หญิงน้อย

"หากมีครั้งหน้า ข้าคงจะต้องคิดว่าจะเลือกควักลูกตาพวกท่านหรือตัดหูของพวกท่านดี"

"พ่ะ...พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทราบแล้ว และจะระวังให้มากขึ้น"

"ท่านออกไปเถอะ ข้าจะพักผ่อน"

"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลา" เยว่เล่อยกยิ้มขบขันกับท่าทางตื่นตระหนกของอีกฝ่าย เมื่อยามที่ถูกนางพูดจาข่มขู่ เยว่เล่อละความสนใจก่อนจะถอดอาภรณ์แล้วลงแช่ในน้ำร้อนที่นางกำนัลเตรียมไว้ให้

ดวงตากลมค่อยๆ ปิดลงก่อนจะรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของนาง

"น่ารำคาญยิ่งนัก เหตุใดจึงไม่ไปอีก ท่านเป็นวิญญาณหรืออย่างไร จึงชอบเข้าออกพื้นที่ผู้อื่นโดยที่เจ้าของมิอนุญาต"

"หึหึ"

"หึ ไม่ทราบว่าท่านเองก็คงเปลี่ยนอาชีพมาเป็นนักย่องเบาแล้วกระมัง"

"จุๆ ปากคอเราะราย บาดใจข้ายิ่งนัก"

"เลิกเสแสร้งแล้วออกไปเสีย น่ารำคาญจริง" ใบหน้างามล้ำของเยว่เล่อหันไปปะทะกับดวงตาราวกับหยกสลักของชายหนุ่ม ที่พอจะรู้ว่าหญิงสาวผู้นี้งดงามราวกับเทพเซียนในยามที่มองจากไกลๆ แต่ไม่คิดว่าเมื่อได้มองใกล้ๆ จะทำให้หัวใจกระตุกได้ถึงเพียงนี้ เพราะเหตุนี้ซินะ ที่ทำให้นางถูกนำมาซ่อนไว้ในที่ห่างไกลเช่นนี้! เสียดายที่เจ้าของร่างไม่อยู่แล้ว ทั้งยังมีดวงวิญญาณของเจ้าวายร้ายตัวแสบมาอยู่แทน แม้ว่าร่างเดิมของเจียวหลินจะงดงามไม่ต่างจากสตรีผู้นี้เท่าใดนัก แต่คนตรงหน้ากลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เมื่อได้เห็น แทบจะหยุดหายใจเช่นนี้ ชายหนุ่มหยุดต่อปากต่อคำ ก่อนจะยักไหล่แล้วหายลับไปในทันที

"เจ้าคนไร้มารยาท!"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"องค์หญิงเพคะ"

"ว่ามา"

"คุณชายเจียหนิงกลับมาแล้วเพคะ" เจียหนิงญาติผู้พี่ขององค์หญิงซินเยว่เล่อซินะ

"ให้ญาติผู้พี่รอที่ห้องรับรอง เดี๋ยวข้าตามออกไป"

"เพคะ"

หลังจากที่เวลาผ่านไปไม่นาน เยว่เล่อก็เดินตามออกมายังบริเวณห้องรับรอง เจียหนิงที่เห็นว่าญาติผู้น้องหายดีแล้วก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาใช้เวลาเกือบสองเดือนในการตามหาหมอเทวดา และเมื่อเจอก็ยังต้องเสียเวลาเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย แต่ก็ยังไม่สำเร็จ สุดท้ายเพราะความพยายามจึงได้ตัวทายาทของหมอเทวดามาแทน

"ถวายบังคมองค์หญิง"

"ญาติผู้พี่อย่าได้มากพิธีเลยเจ้าค่ะ" เจียหนิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งนักที่ญาติผู้น้องของเขาค่อนข้างเปลี่ยนไปอย่างมากในความรู้สึกของเขา แม้ว่าจะยังงดงามเช่นเดิม แต่ความรู้สึกสูงส่งกว่าที่เคยเป็น ทั้งความเข้มแข็งรวมถึงไอสังหารที่แผ่ขยายอยู่รอบๆ ตัวนั่นอีก มันคืออันใดกัน

"พ่ะย่ะค่ะ"

"เอ่อ ท่านผู้นี้คือ"

"ท่านผู้นี้คือคุณชายฝู ทายาทของท่านหมอเทวดาฝูฮุ่ยหลาน กระหม่อมเห็นร่างกายขององค์หญิงไม่สู้ดี เลยเฝ้าตามหาท่านหมอเพื่อมารักษาองค์หญิง แต่มาวันนี้เห็นว่าองค์หญิงดีขึ้นแล้ว กระหม่อมยินดียิ่งนัก หากท่านปู่ทราบเรื่องนี้ต้องดีใจมากเป็นแน่"

"ถวายพระพรองค์หญิง ข้าน้อยมีนามว่าฝูเจียวซิน พ่ะย่ะค่ะ"

"ยินดีที่ได้พบคุณชายฝูเจ้าค่ะ เชิญท่านตามสบายเถิด อย่าได้มากพิธีเลยเจ้าค่ะ ขอบคุณญาติผู้พี่ที่เป็นห่วงข้ายิ่งนัก ตอนนี้ข้าดีขึ้นมากแล้วจริงๆ แต่ในเมื่อท่านหมอมาแล้วก็ช่วยตรวจดูเสียหน่อยเถิดจะได้ไม่ถือว่าเสียเที่ยว เจ้าค่ะ"

"ล่วงเกินองค์หญิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" นางกำนัลนำผ้าแพรผืนบางมาวางที่ข้อมือองค์หญิง ก่อนที่ท่านหมอฝูจะทำการตรวจชีพจรร่างกายให้หญิงสาว แต่ก็ต้องประหลาดใจยิ่งนัก ที่ภายในร่างกายของนางแข็งแรงมาก แต่หากสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือพิษที่อยู่ในร่างกายของนางไม่สามารถทำอันตรายนางได้เลย นับว่าร่างนี้ค่อนข้างพิเศษยิ่งนัก

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"กราบทูลองค์หญิง ภายในร่างกายของท่านมีพิษอยู่หลายชนิดซ่อนอยู่ หากแต่ว่าไม่สามารถทำอันใดท่านได้ ช่างน่าประหลาดยิ่งนัก"

"เป็นเช่นนั้นเองหรือ" ครั้งแรกที่นางเข้ามาอยู่ในร่างกายนี้ก็พอทราบดีอยู่แล้ว ว่าองค์หญิงน้อยผู้นี้ถูกวางยาพิษมาเป็นเวลานาน เพียงแต่สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกแปลกใจไม่น้อยคือ พิษนั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้องค์หญิงซินเยว่เล่อสิ้นใจ แต่เป็นเพราะนางป่วยเป็นโรคร้ายมานาน ซึ่งเรื่องนี้ดรุณีน้อยก็รู้ตัวมานานแล้วเช่นกัน นับว่าร่างใหม่ของนางมีลักษณะที่พิเศษเช่นที่ท่านหมอฝูกล่าวมาจริงๆ

"แล้วจะเป็นอันตรายหรือไม่ท่านหมอ!"

"เพื่อไม่ประมาท กระหม่อมจะทำการถอนพิษที่อยู่ในร่างกายขององค์หญิงออกมาให้หมดพ่ะย่ะค่ะ"

"ท่านทำได้จริงๆ ใช่หรือไม่ท่านหมอ ต้องขออภัย ข้ามิได้ตั้งใจจะดูถูกท่านเพียงแต่เป็นห่วงองค์หญิงเท่านั้น" เจียหนิงกล่าวขึ้นอย่างร้อนใจ

"คุณชายมู่หรงอย่าได้กังวล ที่ท่านเข้าใจน่ะถูกต้องแล้ว หากเป็นหมอธรรมดาย่อมไม่สามารถที่จะรักษาพิษในร่างกายขององค์หญิงได้อย่างแน่นอน เพราะพิษแต่ละตัวนั้นค่อนข้างร้ายแรงและยากต่อการรักษาจริงๆ เพียงแต่ตำรับยาในการรักษาของตระกูลข้านั้น ย่อมไม่เหมือนใครและสามารถรักษาองค์หญิงได้อย่างแน่นอน เพียงแต่ว่า..."

"เพียงแต่ว่าอันใดหรือท่านหมอ"

"เชิญท่านหมอกล่าวมาเถิดเจ้าค่ะ"

"ข้าอาจจะต้องใช้เวลา คงต้องขอรบกวนองค์หญิงสักพักใหญ่ๆ"

"เรื่องเพียงเท่านี้เอง อย่าได้เกรงใจเลยเจ้าค่ะ เป็นข้าต่างหากที่ต้องรู้สึกเกรงใจท่านที่ต้องรั้งให้ท่านอยู่รักษาข้าจนกว่าจะหายเช่นนี้ ลำบากคุณชายแล้วเจ้าค่ะ"

ฝูเจียวซินมองใบหน้าของดรุณีน้อยที่ยังไม่พ้นวัยปักปิ่น ก่อนจะพินิจว่าหากนางเติบโตขึ้นมาคงจะเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในใต้หล้าเป็นแน่ ทั้งนิสัยใจคอก็มิได้ถือยศถือศักดิ์แม้แต่น้อย

"พวกท่านเดินทางมาเหนื่อยๆ ข้าจะให้ข้าหลวงรับรองพวกท่านอย่างดีเจ้าค่ะ"

"ลี่จินลี่จู สั่งให้ข้าหลวงพาคุณชายทั้งสองไปพักผ่อน รับรองให้ดีเล่า"

"เพคะ องค์หญิง"

ชายหนุ่มทั้งสองคำนับหญิงสาวก่อนจะเดินตามนางกำนัลกลับไปพักยังเรือนรับรองที่ห่างออกไปไม่ไกล