เริ่มแผนการ

หลังจากได้รับจดหมายตอบจากซ่างเทียนรุ่ย ซ่างเทียนหลินก็เข้าวังเพื่อเข้าไปพูดคุยกับซ่างเทียนหรู ซึ่งในช่วงเช้าตอนเข้าท้องพระโรงเขาให้องครักษ์เข็นรถเข็นเข้าไป และแสร้งทำเป็นอ่อนแอจำเป็นต้องพักรักษาตัวเป็นเวลานาน

หนานหยางอ๋องมองเขาด้วยสายตาสมเพช มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ

“ชินอ๋องเจ็บหนักขนาดนี้ก็พักผ่อนรักษาตัวนานๆ เถิด” เขากล่าวอย่างพี่ชายใจดี

ซ่างเทียนหลินขยับรถเข็นแล้วจ้องหน้าเขาด้วยสายตาโกรธแค้นแบบไม่ปิดบัง

“คงต้องเช่นนั้น เพราะข้าไม่ระวังตัว จึงถูกคนชั่วลอบทำร้าย ขอบใจหนานหยางอ๋องที่เป็นห่วง”

สองสายตาปะทะกันซึ่งๆ หน้า ขุนนางในท้องพระโรงได้แต่ยืนนิ่งเงียบไม่เคลื่อนไหวหรือส่งเสียงใดๆ ออกมา

หลังจากว่าราชกิจในท้องพระโรงเสร็จ องครักษ์ก็เข็นรถเข็นของซ่างเทียนหลินไปยังตำหนักของไทเฮาพร้อมกับซ่างเทียนหรู เพียงแต่พวกเขาแวะพูดคุยที่ศาลาในสวนดอกไม้ก่อนจะถึงที่หมายโดยไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต

ซ่างเทียนหลินนั่งอยู่บนรถเข็น มีซ่างเทียนหรูนั่งเก้าอี้ในศาลา

“เจ้าก็นั่งลงด้วยสิ” ซ่างเทียนหลินเอ่ยบอกองครักษ์ที่เข็นรถเข็น

“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะไม่เชิญข้านั่งเสียแล้ว” องครักษ์ผู้นั้นเลื่อนเก้าอี้ก่อนที่จะนั่งลงอย่างส