Chapter 2 - จำใจช่วยตามคำขอ 1/2

ไม่เพียงแค่สองแฝดที่เซ็งจัด ณิชาเองก็ไม่ต่าง ในใจพร่ำบ่นก่นร้องว่า ไม่ ไม่ ไม่ และไม่! ปฏิเสธการเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษให้กับแฝดนรก ที่เธอไม่ชอบขี้หน้ามาตั้งแต่เด็ก

บรื๋อ...แค่นึกถึงหน้าจิ้งเหลนยาวๆ ของสองคนนั้นก็อยากเบือนหน้าหนีไปทางทิศตรงข้ามแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังถี่ราวกับไซเรนรถกู้ภัย ทั้งข้อความอ้อนวอนปนขู่เข็ญจากนิรมลดังเข้าหูไม่เว้นแต่ละชั่วโมง เสียงร้องขอที่เริ่มจากอ่อนหวาน ค่อยๆ ขยับไปจนเป็นการวางหมากทางอารมณ์ขั้นสูง รุกเร้าจนเธอแทบจะจนมุม ไม่มีช่องให้หนีไปไหนได้

แรงตื๊อของนิรมลจัดว่าเข้าขั้นมือโปร ยิ่งพ่วงกับความเป็นคุณแม่สายเปย์ระดับท็อป เงินหลายหมื่นถูกโอนเข้าบัญชีณิชาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว พอเปิดแอปธนาคารดู ยังไม่ทันเช็กยอดดี ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นว่านี่คือ ‘เงินมัดจำ’ พร้อมโทรย้ำด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้เลยว่า ไม่มีทางปฏิเสธได้อีกต่อไป หนนี้...ณิชาต้องยอมจำนนโดยไม่มีข้อแม้

[ถือว่าแม่ขอนะณิชา แม่รู้ว่าลูกไม่อยากเจอ ไม่อยากสอนเด็กพวกนั้น แต่ ป้าสุดาแกไม่มีใครให้พึ่งแล้วจริงๆ อีกอย่าง...ป้าสุดาแกฝากความหวังไว้กับเรา แม่รู้ว่าลูกไม่ใช่คนใจดำ เอาหน่า...แค่เดือนสองเดือนเอง]

หญิงสาวได้แต่นั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับจะถอนเอาความอดทนทั้งหมดในชีวิตออกไปจากร่าง สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อสถานการณ์ที่บีบรัดราวกับกำลังถูกต้อนให้จนมุม เธอจึงตอบกลับด้วยเสียงที่ยังเจือความไม่เต็มใจนัก

“เฮ้อออ แม่นะแม่ งั้นก็ช่วยไม่ได้ ให้สองคนนั้นมาติวกับหนูที่คาเฟ่ข้างๆ คอนโดก็แล้วกันนะคะ หนูไม่สะดวกเดินทางไปบ้านพวกเขาหรอก มันอยู่อีกฟากของเมือง ขึ้นรถไฟฟ้าก็ต้องเปลี่ยนสาย ลงแท็กซี่ก็ติดไฟแดงอีกหลายแยก หนูไม่อยากเสียเวลาค่ะ เดี๋ยวหนูส่งโลเคชั่นให้ แม่ก็ส่งต่อไปให้ป้าสุดา แล้วก็ช่วยย้ำกับสองคนนั่นด้วยนะคะว่า ห้ามมาสายเด็ดขาด”

แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะยังคงรักษาไว้ซึ่งมารยาทพื้นฐานของคนพูดจาดี แต่ใครที่ได้ยินก็ย่อมจับสัมผัสได้ถึงแรงอัดอั้นที่ไหลเวียนอยู่ในทุกถ้อยคำ ราวกับว่าทุกพยางค์คือการฝืนกลืนก้อนขมกลืนใจลงคอไปพร้อมกัน

ณิชาไม่แม้แต่จะพยายามปิดบังความรู้สึกเบื่อหน่ายของตนเอง ใบหน้าหวานที่แม้จะสงบนิ่ง แต่แววตากลับเปล่งประกายชัดเจนว่า เธออยากให้เรื่องทั้งหมดนี้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว รวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ คล้ายภารกิจนี้คือฝันร้ายที่แค่ทำให้มันจบๆ ไป

กระทั่งถึงวันนัด สองแฝดก็ยังคงไม่ยอมลดล่ะความเจ้าเล่ห์ จ้านเป็นคนเปิดบทสนทนาขึ้นก่อนระหว่างเดินไปยังคาเฟ่ตามโลเคชั่น

“ไอ้จ๋าย มึงว่าไง ถ้าเราจะต่อรองกับเจ๊แก” เขาวางแผนพลางยักคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างมีเลศนัย

“ต่อรอง? ต่อรองอะไรวะ?” จ๋ายขมวดคิ้วถามกลับ แม้จะเดาได้คร่าวๆ แต่ก็ยังอยากฟังแผนการเต็มๆ จากปากน้องชายแฝด

“ก็แบบ...” จ้านโน้มตัวเข้าใกล้ลดเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน “เราบอกเจ๊แกไปเลยว่าไม่ต้องสอนก็ได้ ไม่ต้องติว ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ช่วยทำทีว่าเราติวกันแล้วจริงๆ เวลาป๊าม้าถามก็แกล้งตอบไปตามน้ำ ส่วนเงินที่เจ๊แกได้ ก็ถือว่าเป็นค่าปิดปากไป”

จ๋ายหัวเราะพรืดออกมาทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ค่าปิดปาก’ ก่อนพยักหน้าหงึกๆ เห็นชอบตาม

“แผนมึงแม่งดีว่ะ กูชอบ กูเอาด้วย”

กระทั่งพวกเขาเดินเข้ามาในคาเฟ่ สายตาทั้งคู่เริ่มสอดส่ายไปรอบร้าน มองหาหญิงสาวรูปร่างอ้วนท้วมตามภาพจำที่เคยมีในหัวตั้งแต่สมัยเด็กๆ ทันใดนั้น สายตาของจ๋ายก็หยุดอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง ใกล้กับกระจกหน้าร้าน ที่มีสาวร่างอวบคนหนึ่งนั่งอยู่กับเพื่อนสาวอีกคน ทั้งสองสวมชุดนักศึกษาคลุมทับด้วยเสื้อคลุมบางๆ กำลังหัวเราะคิกคัก ท่าทางดูผ่อนคลาย จ้านเห็นดังนั้นก็สะกิดแขนน้องชายทันที

“นั่นไงๆ มึงว่าใช่เจ๊แกปะวะ” เขาพูดเสียงเบาราวกระซิบ ก่อนจะเดินนำเข้าไปแบบไม่รอฟังคำทักท้วงใดๆ จากน้องชาย

“เดี๋ยว ไอ้จ้าน แต่เจ๊แกเรียนจบแล้-” จ๋ายท้วงไปไม่ทันจบประโยค ทว่าคู่แฝดของตนเดินดุ่มเข้าไปทักหญิงสาวร่างอวบคนนั้นเรียบร้อยแล้ว

“เจ๊ณิชาใช่ปะ?” จ๋ายลองเรียกด้วยสรรพนามที่คุ้นเคย พร้อมรอยยิ้มติดมุมปากแบบที่คิดว่าดูเป็นมิตรที่สุด

ทว่าหญิงสาวร่างท้วมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะขมวดคิ้วพลางส่ายหน้า

“อะ...เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะ หนูว่าพี่น่าจะจำคนผิดแล้ว”

หากแต่เพื่อนสาวอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันกลับยิ้มกรุ้มกริ่มกว่าคนปฏิเสธ เธอเอนตัวเล็กน้อยมาใกล้กับชายหนุ่ม พร้อมส่งสายตาที่ไม่ต้องแปลก็รู้ว่าเชิญชวนเต็มขั้น

“แต่ถ้าพวกพี่จะนั่งด้วยกัน ก็ได้นะคะ เชิญค่ะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างตั้งใจ พร้อมปรายตามองจ้านสลับกับจ๋ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เสียงหัวเราะคิกคักของโต๊ะข้างๆ ที่ดังแทรกขึ้นมากลบเสียงเอฟเฟกต์ของฉากบู๊ในซีรีส์จีนแนวตั้งที่ณิชากำลังอินจัด กลับกลายเป็นเสียงรบกวนที่น่ารำคาญหน่อยๆ แม้จะสวมใส่หูฟังครอบหูอย่างดี แต่เสียงเอะอะนั้นก็ยังดังทะลุเข้ามารบกวนโสตประสาท จนเธอต้องละสายตาจากหน้าจอไอแพดอย่างเสียไม่ได้

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตกวาดมองไปยังกลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่โต๊ะ และเพียงแค่ชำเลืองผ่าน เหงื่อเย็นๆ ก็ซึมขึ้นมาที่ฝ่ามือโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นกระตุกเป็นจังหวะแปลกประหลาดเหมือนกำลังเจออะไรบางอย่างที่ไม่คาดฝัน

และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีเดียว เพราะภาพตรงหน้านั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะสับสน

นั่นน่ะ...แฝดนรกคู่ปรับของเธอแน่ๆ