Chapter 1 - เมื่อเกรดมันห่วย 2/2

“ฉิบหายแล้วไง ไอ้จ๋าย!” จ้านสบถออกมาเสียงดังปนเครียด “กูว่าป๊าม้าเอาจริงแน่ คราวนี้พวกเราโดนลดค่าขนมชัวร์”

“แม่ง! กูอุตส่าห์จะอ้อนป๊า ขอเงินไว้ไปเที่ยวช่วงปิดเทอม สงสัยได้พับโปรเจกต์แหงๆ” จ๋ายเสริมพร้อมทำหน้าเซ็งจัด พลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เหมือนคนหมดแรง

และสุดท้ายก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อป๊าม้ากลับมาจากงานเลี้ยง เห็นสองหนุ่มหน้าตาไม่สู้ดี ถามไถ่จนได้ความว่าเกรดออกแล้ว ทว่าต่อให้จ้านกับจ๋ายพยายามอธิบายว่ามันยากมากแค่ไหน หรือข้อสอบมันยากกว่าปกติหลายเท่าก็เถอะ แต่ทั้งสองก็ไม่ฟังเหตุผล หาเรื่องมาหักล้างข้ออ้างของพวกเขาจนหมด

“พวกแกนี่นะ ยิ่งให้เงินใช้เยอะก็ยิ่งเหลิง เอาเงินไปใช้อีลุ่ยฉุยแฉก ไม่สนใจ การเรียน ทำตัวเหลวไหล เอาเงินไปลงขวดเหล้าซะหมด แล้วแบบนี้เวลาญาติๆ มาถาม ป๊าม้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละฮะ!” สุดาส่ายหน้าพร้อมบ่นยาวไม่หยุด เสียงดังรัวราวกับเครื่องด่าที่เปิดทำงานเต็มอัตรา

“โธ่...ม้า~ พวกเราตั้งใจเรียนแล้วนะ แค่ภาษาอังกฤษตัวเดียวเองที่เกรดห่วยอะ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่สิครับ” จ๋ายโพล่งเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเครียด

“นั่นสิม้า ไอ้จ๋ายพูดถูก วิชาอื่นเกรดเราสวยหมด แค่ตัวนี้ตัวเดียวเองที่ได้ D ไม่ F ก็บุญแล้ว ม้าจะจริงจังอะไรนักหนาครับเนี่ย” จ้านเถียงกลับเสียงแข็ง ก่อนที่ ธนินทร์ ผู้เป็นพ่อที่นั่งเงียบอยู่นานถึงกับตบโต๊ะดังปัง จนทำให้สามแม่ลูกเงียบกริบ

“มันใช้ได้ที่ไหนล่ะ! เป็นแฝดก็จริง แต่ไม่จำเป็นต้องห่วยเหมือนกันทั้งคู่ก็ได้ไหมวะ แกก็รู้ว่าบริษัทเรามีโพรเจกต์ลงทุนต่างประเทศเป็นสิบ ต้องติดต่องานกับต่างชาติทุกวัน แบบนี้มันจะไหวได้ยังไงถ้าภาษาอังกฤษยังเอาตัวไม่รอด แล้วป๊าจะกล้าปล่อยมือให้พวกแกมาบริหารแทนได้ยังไงฮะ!” เสียงเข้มของพ่อเหมือนค้อนปอนด์ตอกย้ำความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดาเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวเอือมระอา ก่อนคว้ามือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหานิรมล เพื่อนสนิทที่พึ่งพาได้ เสียงบ่นยังดังลอยไปถึงห้องข้างๆ ระหว่างเดินออกไปคุยโทรศัพท์ คุยอยู่พักใหญ่จนสีหน้าเริ่มผ่อนคลายลง เธอจึงเดินกลับเข้ามาในห้องพลางถอนหายใจยาวอย่างเอือมระอา

“ม้าตัดสินใจแล้วนะ ม้าจะส่งพวกแกไปติวกับพี่ณิชา จะได้เลิกอ้างว่ามันยาก เลิกอิดออดกันซะที”

“หา!” จ๋ายอุทานเสียงหลง

“ม้าหมายถึงยัยเจ๊ณิชาขี้ฟ้องอะนะ” จ้านถามซ้ำ

“ใช่ หนูณิชา ลูกป้ามลข้างบ้านเก่าเรานั่นแหละ ลูกแกสอบชิงทุนไปเรียนที่อังกฤษ เห็นว่าได้คะแนน ไอ...ไอเฟล...”

“ไอเอล (IELTS) ม้า ไม่ใช่ไอเฟล ไอเฟลนั่นมันหอคอยในฝรั่งเศส” จ๋ายแก้ให้มารดา

“เออ นั่นแหละ ไอ้เอลๆ นั่นแหละ เห็นน้ามลบอกว่าพี่ณิชาได้คะแนนเยอะที่สุดในประเทศด้วยนะ”

“โอ๊ยยย ไม่เอาอะ ไม่ติวได้ไหม ม้าก็รู้ว่าพวกเราไม่ชอบยัยเจ๊นั่น”

ทั้งจ้านและจ๋ายบ่นอุบ แค่ได้ยินชื่อ ทั้งสองถึงกับทำหน้าบูดหน้าบึ้งราวกับถูกบังคับให้กินยาขม ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นในหัวทันควัน เด็กสาวร่างท้วมปากจัดแก้มกลม ที่พวกเขาเจอครั้งสุดท้ายสมัยมัธยมปลาย ภาพเธอที่เถียงเก่ง ด่ากราดจนพวกเขาไปไม่เป็นยังคงติดอยู่ในหัว

โดยเฉพาะเรื่องที่เลวร้ายที่สุด ตอนพวกเขาแกล้งเด็กที่ชื่อธนู เด็กชายสายตาสั้นตัวผอมกะหร่อง พวกเขาเอาแว่นตาธนูไปซ่อนจนสุดท้ายเผลอไปเหยียบจนพังยับไม่มีชิ้นดี

ครั้งนั้นถือเป็นจุดแตกหัก ณิชาไม่ยอมปล่อยผ่าน รีบวิ่งหน้าแจ้นเอาเรื่องนี้ไปฟ้องลุงธนินทร์กับป้าสุดา ผลคือฝาแฝดโดนลงโทษหนัก พ่อใช้ไม้แขวนเสื้อฟาดก้นลายไปหลายสิบที เจ็บแสบจนจำฝังใจ ไหนจะถูกกักบริเวณ แถมถูกยกเลิกทริปไปเที่ยวยุโรปที่รอคอยอีกต่างหาก ทำให้ทั้งสองจงเกลียดจงชังเธอยิ่งกว่าเดิม

สองหนุ่มถอนหายใจยาว สบตากันด้วยสีหน้าเซ็งจัดราวกับส่องกระจกเงาเผชิญตัวเอง หมดกัน...ความฝันที่คิดว่าปิดเทอมนี้จะได้ชิลๆ แพ็กกระเป๋าไปเที่ยวญี่ปุ่นตามที่เคยอ้อนพ่อกับแม่ไว้ ถูกยกเลิกไปโดยปริยาย กลายต้องติดแหงกอยู่ในเมืองกรุง แถมยังถูกบังคับให้ไปติวหนังสือกับยัยเจ๊ณิชาปากแจ๋ว เครื่องด่าอันดับหนึ่งที่พวกเขาเกลียดเข้าไส้อีกต่างหาก!