สมรสพระราชทาน 2

สองวันต่อมา จวนแม่ทัพ

"จื๋อจินอู่ ซื่อเซี่ยยี่ รับราชโองการ!"

"หม่อมฉัน จื๋อจินอู่ ซื่อเซี่ยยี่ น้อมรับราชโองการ" หญิงสาวคุกเข่าลงเบื้องหน้าขันทีคนสนิทของฮ่องเต้

"ด้วยพระบัญชาแห่งองค์ฮ่องเต้ จื๋อจินอู่ ซื่อเซี่ยยี่ แห่งกองกำลังพิทักษ์แผ่นดิน สร้างความดีความชอบไว้มาก มีความจงรักภักดีเหนือใคร ทั้งยังเก่งกล้ามากด้วยความสามารถ เพื่อให้สกุลซื่อและสกุลฉีได้มีบุตรหลานสืบสกุลและช่วยแบ่งเบาราชกิจ จึงแต่งตั้งให้จื๋อจินอู่ ซื่อเซี่ยยี่ เป็นฟูเหรินของฉางผิงโหว ฉีจู้เฉิง ขอให้ซื่อเซี่ยยี่ปฏิบัติหน้าที่ฟูเหรินอย่างเหมาะสม ควรค่าแก่การยกย่อง และเป็นตัวอย่างที่ดีงามแก่คนรุ่นหลังสืบไป จบราชโองการ"

ซื่อเซี่ยยี่ฟังแล้วตกตะลึงนิ่งงันอยู่กับที่ จนรองแม่ทัพกองกำลังพิทักษ์แผ่นดิน หยางหมี่เฟิงต้องสะกิดให้รู้สึกตัว…ตัวบัดซบตัวไหนคือฉีจู้เฉิง?!

โทสะแล่นริ้วหาที่ระบายยาก มองเห็นขันทีคนสนิทม้วนแผ่นผ้าหลังจากประกาศโองการเสร็จ นางพลันลุกพรวด ยื่นมือคว้าคอเสื้อเขาจนแทบหงายหลัง

"ม...แม่ทัพซื่อ...โปรดระงับโทสะด้วย"

"ท่านแม่ทัพ รับราชโองการก่อนเถิดเจ้าค่ะ!" หยางหมี่เฟิงช่วยเตือนสติอีกแรง

"ไม่! จนกว่าข้าจะรู้ว่า เจ้าคนน่าตายฉีจู้เฉิงมันเป็นใคร!" ซื่อเซี่ยยี่เขย่าร่างชราของขันทีจนหัวคลอน "ข้าจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้!"

"ท...ท่านแม่ทัพ ท่านก็ทราบดี หากท่านไม่รับราชโองการ ย่อมมีความผิดเทียบเท่าการกบฏนะขอรับ!" จางกงกงพยายามชูม้วนราชโองการขึ้นเหนือศีรษะ

"ส่งมานี่ ข้าจะเอาไปเผา!" ตอนนี้นางน่ากลัวกว่านายนิรยบาลในนรกเสียอีก

"ไม่ขอรับ!" จางกงกงเปลี่ยนเป็นกอดราชโองการไว้กับตัวแน่น "ท่านแม่ทัพ! อย่าทำให้ข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ! รับๆไปก่อนแล้วค่อยเข้าเฝ้าก็ยังไม่สายนะขอรับ!!"

"ถ้ารับ ข้าก็ต้องเป็นเมียใครก็ไม่รู้น่ะสิ!" นางยังโวยวาย "ส่งมาให้มารดาเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นอย่าได้หาว่าข้าโหดร้าย!"

"ท่านแม่ทัพโปรดไตร่ตรองด้วย...!"

"คนที่ท่านต้องแต่งงานด้วยคือข้าอย่างไรเล่า ท่านแม่ทัพ"

ซื่อเซี่ยยี่หันไปตามเสียง พบบุรุษหน้าตาหล่อเหลาคมคาย ส่งรอยยิ้มเปิดกว้างมาราวรู้จักกันมานานนับปี มือถือพัดนกกระเรียนที่บรรดาปราชญ์ชอบใช้กัน บุรุษผู้นี้ก้าวผ่านประตูเข้ามาพร้อมประกาศตน “อรุณสวัสดิ์ท่านแม่ทัพ”

ซื่อเซี่ยยี่ไม่ทักตอบ "เจ้าเองหรือ คือฉีจู้เฉิง?"

เจ้าของนามพยักหน้ารับ ซื่อเซี่ยยี่ปล่อยตัวขันที เดินย่างสามขุมไปหา "กล้าดีเช่นไรมาล้อเล่นกับข้าเช่นนี้!"

"ข้ามิได้ล้อเล่น ข้าเป็นผู้ไปขอสมรสพระราชทานครั้งนี้ด้วยตัวเอง" เขาทำหน้าจริงจัง

"อ้อ...เจ้ามิใช่คนกล้าดี แต่เป็นชายสติไม่ดีอย่างยิ่งต่างหาก!" นางชี้หน้าด่า "หญิงอื่นสิ้นชีพหมดแผ่นดินจงหยวนแล้วหรือถึงอยากแต่งกับข้า!" ...นางอยู่ของนางดีๆแท้ๆ

"อา...ท่านจำข้าไม่ได้เลยสินะ" เขากระพริบตาถี่ชวนสงสาร "เดี๋ยวข้าจะรื้อฟื้นความหลังให้ท่านฟังทั้งวันเลย แต่ตอนนี้..." เขาคว้าข้อมือบางและออกแรงน้อยๆ "รับราชโองการก่อนเถอะ จางกงกงยังมีงานต้องทำอีกมาก"

"ข้าไม่รับ!" น่าตายยิ่ง เจ้านี่เดินมาถึงตัวนางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด! "เจ้ามาก็ดี ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทกับข้า!"

ฉีจู้เฉิงปั้นหน้างุนงง "เหตุใดข้าต้องไปกับท่าน?"

"ทูลขอให้ฝ่าบาทยกเลิกราชโองการบ้าๆนี่น่ะสิ!"

"ฮ่องเต้ตรัสแล้วไม่คืนคำนะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ไปบอกว่า เจ้ามีลูกมีเมียแล้ว แต่งไม่ได้!"

"หลอกลวงเบื้องสูงมีโทษถึงประหาร"

ซื่อเซี่ยยี่กระทืบเท้าอย่างโมโหโกรธา "เจ้าจะอยากแต่งกับข้าไปทำไม! สตรีทั่วจงหยวนมีมากดั่งเม็ดทราย เหตุใดต้องเจาะจงมาเลือกข้า!"

"เพราะข้าชอบท่าน" เขามองซื่อเซี่ยยี่ด้วยดวงตาลึกซึ้งอย่างประหลาด "เหตุผลนี้ชัดเจนพอหรือไม่?"

ครานี้เป็นซื่อเซี่ยยี่ที่ได้แต่ยืนกระพริบตาปริบๆ คนน่าตายผู้นี้อยู่ๆก็โผล่มาบอกจะแต่งงานกับนาง ชอบนาง "เจ้า...สติฟั่นเฟือนรึ?"

"เปล่า สติข้าอยู่ครบถ้วนดี"