บทที่ 17 เส้นขนานของทางเลือก

สีหน้าชายชราเครียดขึ้น แล้วผสานมือไว้ด้านหน้า มือเหี่ยวย่นกำลังสั่นเทา

“พ่อเป็นมะเร็งตับ ต้องไปให้คีโม พ่อเป็นห่วงบริษัท” ธเนศถอนหายใจเฮือกใหญ่ “พ่อจะให้ธัชดูแลแทน แต่หนูก็เห็นว่าธัชเอาแต่วุ่นวายเรื่องของพรรณเรศ จนไม่มีเวลาสนใจแม้กระทั่งพ่อตัวเอง”

ริมฝีปากบางเม้มสนิท รู้สึกแน่นในอกขึ้นมา

“แล้วจะให้หนูช่วยยังไงบ้างคะ”

“พ่ออยากให้หนูพิมพ์ไปรับตำแหน่งแทนธัชมัน”

“มันจะดีเหรอคะ อีกอย่างพิมพ์เองก็ต้องไปบริหารไอริส พิมพ์กลัวจะไม่มีเวลามากพอ!” หญิงสาวตอบเสียงเครียด

“พ่อเชื่อว่าหนูทำได้ ที่บริษัทพ่อจะให้คนที่พ่อไว้ใจช่วยสอนงาน พ่อจำเป็นต้องไปรักษาตัว ช่วยรักษาบริษัทพ่อไว้ให้ก่อนได้ไหม”

พิมพ์จันทร์ตีหน้าเครียด “พิมพ์จะพยายามก็แล้วกันนะคะ แต่คุณพ่อต้องรักษาสัญญาด้วยนะคะ เรื่องอิสระของพิมพ์”

“ได้ พ่อสัญญา”

สี่ปีผ่านไป....

ร่างบางเข็นรถคนป่วยมาสนามหญ้า แล้วหยิบแก้วน้ำดื่มใส่หลอดแล้วนำไปให้คนป่วยทาน เธอมองสีหน้าของพ่อสามีแล้วอดใจหายไม่ได้ ใบหน้าซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำ ร่างกายผายผอมเรี่ยวแรงแทบไม่มี

“ขอบใจมากนะพิมพ์”

พิมพ์จันทร์ยิ้มบางๆ เพื่อให้กำลังใจ และรู้สึกได้ว่า พ่อสามีอาการไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ อาจเพราะขาดกำลังใจจากลูกชาย

“พิมพ์ยินดีค่ะ”

“พ่อดีใจด้วยนะที่ไอริสได้รับรางวัลบริษัทอัญมณีระดับประเทศ”

“ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อ”

ธเนศเงยมองลูกสะใภ้ เธอเลยย่อกายลงตรงหน้า

“พิมพ์ทำให้พ่อสบายใจเรื่องบริษัท ตอนนี้พ่อไม่มีห่วงอะไรแล้วนอกจาก...” เขาเว้นคำพูด แววตาหม่นลง

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ พิมพ์เชื่อว่าอีกไม่นานคุณธัชคงกลับมาแน่”

ชายชราส่ายหน้า ในอกปวดร้าว ลูกจากไปไม่ส่งข่าว หรือยอมติดต่อมาเลย คงโกรธและเกลียดพ่อคนนี้มาก

“มันคงรอให้พ่อมันตายไปเสียก่อนล่ะมั้ง”

“อย่าคิดมากเลยค่ะ พิมพ์เชื่อว่าคุณธัชต้องกลับมาแน่” หญิงสาวพยายามปลอบ แม้ในใจกังวลบางอย่าง

ธเนศยิ้มเศร้า แล้วระบายลมหายใจ

“ตอนนั้น ที่ฉันบังคับให้หนูกับธัชแต่งงานกัน ฉันรู้สึกผิด แต่ฉันต้องแลก ฉันจำเป็นต้องทำแบบนั้นจริงๆ”

เธอรู้ดีว่าชายคนนี้ต้องการอะไร เข้าใจทุกอย่าง จากตอนแรกเธอนึกชิงชัง แต่พอเห็นสภาพของเขาแล้วทำเอาเธออดสงสารไม่ได้ ตลอดเวลาสี่ปี ธเนศดีกับเธอมาก มากเสียกว่าพ่อแท้ๆ อีก

“เรื่องมันผ่านมาแล้วค่ะ คุณพ่อไม่ต้องคิดอีกนะคะ รักษาสุขภาพตัวเองให้ดี รอคุณธัชกลับมาก็พอค่ะ”

ชายชราแย้มยิ้มออกมา มือเผลอเอื้อมลูบศีรษะแผ่วเบา

“ถ้าหนูเป็นลูกสาวของฉันก็คงดี”

หญิงสาวชะงัก แล้วดึงมือชายชรามากุมไว้

“พิมพ์ก็เป็นลูกสาวคุณพ่อนี่คะ”

สองคนหัวเราะกัน เธอรู้สึกเต็มตื่นอย่างประหลาด แท้จริงแล้วหัวใจของธเนศไม่ได้แข็งกร้าว แค่เพียงสร้างเกราะป้องกันตนเองและลูกไว้เท่านั้นเอง

สุรชัยทอดสายตามองแล้วระบายลมหายใจ ก่อนตัดสินใจเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน กดเบอร์ติดต่อไปยังปลายทางเพื่อรายงานสถานการณ์ภายในบ้านให้รับรู้ เขาอยากให้คุณธัชกลับมาจริงๆ ไม่รู้จะใจแข็งไปถึงไหน ขนาดพ่อของตัวเองป่วยขนาดนี้

“คุณธัชครับ” เขากรอกเสียงเมื่อปลายสายรับ

“ไม่ต้องโทรมา ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือไง” ธัชพลบอกเสียงกร้าว

“ผมจำเป็นต้องรายงานเรื่องในบ้านให้คุณรู้”

“ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องผู้หญิงคนนั้น แล้วไม่ต้องส่งรูปอะไรมาอีกนะ!” บอดี้การ์ดหนุ่มยืนนิ่งเมื่อสายถูกตัด

ธัชพลมองภาพที่ลูกน้องบิดาส่งมา เห็นรอยยิ้มของพ่อและสะใภ้คนโปรดแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้ ดูเหมือนพิมพ์จันทร์กำลังครอบครองหัวใจของคนในบ้าน รวมถึงบิดาด้วย แล้วแบบนี้คนเป็นลูกอย่างเขาจะสำคัญอะไร ยิ่งพิศมองยิ่งอดชื่นชมไม่ได้ว่าพิมพ์จันทร์สวยขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก มันทำเอาเขารู้สึกไม่พอใจชอบกล หรือบางทีเขาควรทวงคืนสิทธิ์ของตัวเอง ผู้หญิงคนนี้จะได้รู้สึกเจ็บปวดเช่นเดียวกับเขาบ้าง